Ձմեռը կանցնի, սերը` երբեք

Պատուհանից այն կողմ փետրվարն է, ցուրտ ու ձյունածածկ փետրվարը։ Ամեն ինչ փակված է ձյան տակ, երբեմն արևն դուրս է գալիս ամպերի տակից ու լուսավորում է, փորձում է տաքացնել շուրջը, բայց նրա ջերմությունն այնքան քիչ է հոգուս համար: Ուժեղ քամի է, կիրակի օր, լուռ գիշեր ու փողոցում ոչ ոք չկա։ Փետրվարն է, ամենակարճ ամիսը, որ տևում է անվերջ, ընդամենը 28 օր, որ թվում է, թե առաջ չի գնում, թվում է այս ամսին ժամանակն շատ դանդաղ է շարժվում կամ ընդհանրապես կանգ է առնում, իսկ ես այնպես եմ ուզում, որ այն արագ անցնի, որ շուտ գա գարունը ու տաքացնի բնությունն ու հոգիս, որովհետև երկուսն էլ հոգնել են ձմռան ցրտից, մարդկանց սառնությունից։ Հոգիս սեր է ուզում, սիրել ու սիրվել։ ՈՒզում է զգացմունք, որ հավերժություն է տևում։
Ձմեռն անցնում է… կանցնի շուտով, մի քանի օրից կվերջանա ցուրտն ու սառույցը: Բոլորը գնում են, ամեն ինչ վերջանում է, իսկ սերը… սերը երբեք չի անցնում։ Ինչքան էլ ինձ համոզեն, որ սերն անցնում է, միևնույն է, ես միշտ հավատալու եմ, որ սերն հավերժ մնում է, գուցե ժամանակի ընթացքում այն վերափոխվում է հարգանքի, հոգատարության, վերափոխվում է մարդկային այլ արժեքների, բայց չի անցնում, չի վերջանում, չի կորչում։ Այն կարող է փոխվել, կարող է լռել ու ընդհակառակը` բղավել իր մասին, բայց թողնել սիրող սիրտը ու գնալ երբեք չի կարող, չէ որ, այնտեղ տաք է ու հարմարավետ, ու գնալու տեղ էլ չունի:
Անցնում է տխրությունը, ցավը, տառապանքը, անցնում է ժամանակը, տարիները, անցնում է ձմեռը, իսկ սերը… սերը երբեք չի անցնում։

Continue reading
Advertisements

Աստիճանները միայն բարձրանալու համար չեն

Տարօրինակ կերպով է կառուցված մարդը, եթե նրա առջև աստիճան է, նա միշտ փորձում է բարձրանալ, ու նշանակություն չունի, որ վերևում ցուրտ է ու սառը քամիներ են փչում, որ այնտեղից ընկնելն մահացու է, որ աստիճաններն սայթաքուն են, վտանգավոր: Դա մարդու ամենաուժեղ հատկանիշն է, դու բարձրանում ես չնայելով, ուշադրություն չդարցնելով ոչնչի, բարձրանում ես` չնայած շրջապատող մարդկանց խորհուրդներին, բարձրանում ես` չնայած թշնամիների դիմադրությանը, չնայած սեփական բնազդիդ, մտքերիդ, կանխազգացումներիդ, բարձրանում ես, բարձրանում ես, բարձրանում ես… Ով չի բարձրանում վերև, ընկնում է ներքև, դա ճիշտ է, բայց նա էլ, ով բարձրանում է, նույնպես կարող է ընկնել:
Աստիճաններն միայն բարձրանալու համար չեն, երբեմն նրանցով իջնում են, երբեմն նաև ընկնում: ՈՒ ընկնելու պահին հոգիդ ասես վերածվում է քարի ու զարկում է յուրաքանչյուրին, ում հանդիպում է իր ճանապարհին: Ամենքն ու ամեն ինչ դադարում է նրա համար ինչ-որ նշանկություն ունենալ: Նրան այնքան ցավոտ է լինում, որ նա միայն կարողանում է պաշտպանվել: ՈՒ պաշտպանվում է ամեն ինչից, ամենքից` թշնամիներից, ընկերներից, հարազատ մարդկանցից: Երբ դու ցավ ես զգում, դու դադարում ես մտածել այն մասին, որ ինչ-որ մեկին գուցե նույնպես ցավոտ է: Ընդհակառակը, դու, հանկարծ, սկսում ես ցանկանալ, որ ուրիշներն էլ տանջվեն ու տառապեն, քեզ նման:

Continue reading

Սեր, որին վիճակված չէր ապրել 💔

Բաժանում… Նրա հետ համակերպվելն ամենադժվարն է, նամանավանդ այն ժամանակ, երբ մենք սիրում ենք: Բաժանումն նշանակում է, որ ապագայում էլ ոչինչ չի լինի այնպես, ինչպես առաջ էր: Ինչ-որ բան անվերադարձ գնում է մեր կյանքից, մենք կորցնում ենք մեր հոգու մի մասը, որն այլևս չենք գտնի, չենք վերադարձնի: Բաժանվեցինք երկուսիս ցանկությունով, իրար երջանկություն մաղթելով ու մեռնելով այն ցանկությունից, որ միասին ստեղծենք այդ երջանկությունը:
Գիտես, չեմ փոշմանել ոչ մի ասած բառիս ու ոչ մի արած քայլիս համար, չեմ փոշմանել, որ սիրել եմ ու ճաշակել եմ այդ զգացմունքը, շատ լավ իմանալով ու զգալով նրա տված ցավը: Դու ինձ համար ուրիշ էիր, ու գիտեմ միշտ էլ այդպես է մնալու, գուցե անցնի ժամանակ, երկուսս էլ հանդիպենք մեր սիրուն, կազմենք ընտանիք, բայց միշտ, վստահ եմ, ՄԻՇՏ, ամեն իրար տեսնելուց երկուսս էլ նույնն ենք հիշելու, մեր սերն ու չկատարված երազանքներն ենք հիշելու, հանդիպումներն ու համբույրներն ենք հիշելու:
Ինձ միշտ դուր էր գալիս մոռանալ քեզ հետ ամեն ինչի մասին, ու տեսնել, թե ինչպես ես դու էլ ինձ պես կտրվում աշխարհից: Ինձ դուր էր գալիս, երբ մեր, արդեն իսկ հարազատ հոգիներն, ավելի էին մոտենում իրար: Ինձ դուր էր գալիս կրակը աչքերիդ, երբ նայում էիր ինձ, ու ամենավերջին անգամ երբ հանդիպեցինք, ուզում էի երկար նայել նրանց մեջ, որ երբեք չմոռանամ նրանց գույնը: Վերջին անգամ ուզում էի զգալ քո հոտը ու մտապահել: Վերջին անգամ ուզում էի այնքան ուժգին բռնել ձեռքդ, որ երբեք չբաժանվեինք, ինքս էլ լավ հասկանալով, որ ժամանակն գնում էր ու ավելի էր մոտենում պահը, որ պիտի ընդմիշտ թողնեի ձեռքդ: Նայում էի դեմքիդ ու փորցում էի մտապահել դիմագծերդ: Այդ օրն հիշողությանս միջից երբեք չի կորչի, բայց չեմ կարող ասել, որ չեմ կարողանալու ապրել առանց քեզ, քանի որ ապրում եմ:

Continue reading

Ծնունդս շնորհավոր 🙈😍

20 տարեկա՞ն: Չեմ ուզում հավատալ, որ արդեն 20 տարեկան եմ: Հիմա խառնաշփոթ զգացողություններ են մոտս, անչափ երջանիկ եմ, որ այսօր այն օրն է, որ ծնվել եմ ու ծնողներիս համար թանկ նվեր եմ դարձել 3 տղայից հետո միակ աղջիկը, բայց մյուս կողմից անչափ տխուր եմ, որովհետև այս օրով ավելի եմ մեծանում, անցնում են տարիները ու այն տպավորությունն է, որ չեմ հասցնում ապրել, չեմ հասցնում անել այն ամենն, ինչ ուզում եմ: Հիմա եմ հասկանում, ինչքան միամիտ էի մանուկ հասակում, որ ուզում էի մեծանալ, չգիտես ինչի ինձ թվում էր, որ ես երբեք չեմ ցանկանա նորից մանկություն վերադառնալ, բայց արի ու տես, որ սխալվում էի: 20 տարեկան... Հիմա կյանքս, ասես, բաժանվում է երկու մասի մինչև 20 տարեկան ու 20 տարեկանից հետո, ու ես վստահ եմ, որ ինչպիսին էլ լինի երկրորդ մասը, առաջինը միշտ էլ մնալու է կյանքիս լավագույն տարիները, թեկուզ միայն այն պատճառով, որ այնտեղ փոքր եմ եղել ու բացի խաղերից ու խաղալիքներից, ոչինչ չի հետաքրքրել 🙂 Ժպիտը դեմքիս, բայց և թախիծով եմ հիշում, թե ինչպես փոքր ախպորս հետ հնարում էինք ամենատարբեր, ամենատարօրինակ խաղերն ու հավեսով խաղում էինք, այդ ժամանակ չկար հեռախոս ու համակարգիչ ու դա լավագույն մանկությունն եր: Հիշում եմ խաղում էինք փոքր մեքենաներով, կինո էինք նկարում հին Nokia-ներով ու Sony Experia-ներով, դրանք այդ ժամանակվա ամենամոդայիկ հեռախոսներն էին 😀
Անցան ու գնացին այդ տարիները ու էլ երբեք չեն վերադառնա ու այդ միտքն ինձ այնքա~ն է տխրեցնում: Էլ երբեք չեմ լինի մանուկ, հետաքրքրությունից դրդված հազար ու մի հարց չեմ տա մամայիս, էլ չեմ խաղա ախպերներիս հետ, էլ երբեք ինձ երեխա չեմ զգա:

Continue reading

Թանկ զգացմունքներ

Իրականում, յուրաքանչյուր մարդու ներսում ամենատարբեր զգացմունքների օվկիանոս է, էմոցիաների գերբարձրացում, հսկայական քանակությամբ չասված բառեր այդ զգացողությունների մասին, որոնք զգում ենք առաջին անգամ կամ գուցե ևս մեկ անգամ, այն բազմաթիվ անգամններից, բախտ է վիճակվել զգալ: Իմ մոտ միշտ եղել է ցանկություն խոսել այն մասին, ինչ ապրում ու զգում եմ: Միևնույնն է ինչի մասին կլինի դա ու ինչու, ինչի համար ու երբ, ուղղակի երբեմն այնքան եմ ուզում պատմել ու ինչ-որ կերպ ազատվել իմ մտքերից որոշ ժամանակ, ուզում եմ կիսել այդ հուզմունքն ու երջանկությունը, ցավն ու տխրությունը: Միևնույն ժամանակ, ես իսկապես շատ գնահատում եմ յուրաքանչյուր պահը, նույնիսկ ցավը, որ փորձում եմ պահել իմ մեջ, յուրաքանչյուր փոքրիկ զգացմունքը, յուրաքանչյուր անհանգստությունը, ու հենց դա է ստիպում ինձ ինչ-որ տեղ լռել այդ ամենի մասին, կամ էլ ուղղակի չխոսել: ՈՒ այս ամենը միայն այն պատճառով, որ ոչ մեկ այս աշխարհում ի զորու չէ հասկանալ քեզ ամբողջությամբ: Ինչ-որ մեկն նույնիսկ մի փոքր չի հասկանում: Դու խոսում ես, խոսում ես, խոսում ես ու հանկարծ հասկանում ես, որ քո բոլոր ասածներն արժեզրկվում են:

Continue reading

Երջանիկ են նրանք, ովքեր կարողանում են ներել

Եթե ինչ-որ մեկն քեզ ցավ է պատճառել, դա կարող է ներսում արթնացնել զայրույթ ու նույնիսկ ատելություն: Շատ մարդիկ կանգ են առնում դրա վրա: Նրանք զգում են իրենց որպես զոհ, ատելությամբ ու վրեժով լցված նրա հանդեպ, ով ցավեցրել է: Իրենց ուժն նրանք օգտագործում են վրեժ լուծելու համար: Նրանք անիծում են, հիշում են վատ խոսքերով, կամ պարզապես ասում են, որ Աստված նրանց կպատժի դաժանորեն:
Եթե քեզ թվում է, թե քո վերքերն էլ չեն ցավում, բայց դու դեռևս չես ներել նրան, ուրեմն վերքերն դեռ չեն լավացել ամբողջությամբ, չի բուժվել հոգուդ ցավը: ՈՒ քո սրտի ինչ-որ մի փոքրիկ մասնիկով դեռ նեղացած ես նրանից: Ամբողջությամբ բուժվել նշանակում է ազատվել ոչ միայն ցավից, այլ նաև ատելությունից ու մեղադրելու ցանկությունից: Երբ ցանկանում ես նրան հաջողություն իր ճանապարհին ու երջանկություն: Ամբողջությամբ բուժվել նշանակում է ներել, ներել այն արարքներն, որոնք քեզ այնքան մեծ ցավ են պատճառել: Դու քո վերքերից ու ներսումդ տանջող ցավից բուժվում ես այն ժամանակ, երբ սկսում ես նորից վստահել աշխարհին, հասկանալով, որ ամեն ինչ, ինչ կատարվում է մեր կյանքում, պատահական չէ ու ամեն ինչն ինչ-որ բան է սովորեցնում: Continue reading

Երբեմն մարդիկ կոտրվում են

Երբեմն մարդիկ կոտրվում են… կոտրվում են ասված ու չասված խոսքերի պատճառով, տված ու չկատարած խոստումների պատճառով: Կոտրվում են, որովհետև նրանք, ովքեր խոստացել էին երբեք չթողնել, թողնում են, գնում են, թեկուզ չուզելով: Կոտրվում են, երբ անարդար կյանքն տեսնելով թե ինչքան երջանիկ ես, որոշում է վերցնել ձեռքիցդ երջանկությունդ, պոկել, տանել այն մարդուն, ով ապրելուդ իմաստն էր: Մարդու ոչ սիրտն է քարից, ոչ հոգին: Երբեմն այն կոտրվում է այնպես, որ այլևս ոչ մեկի չես ուզում վստահել ու հավատալ, որովհետև նրանք, ում վստահել ու հավատացել ես, կոտրել են քեզ իրենց անկատար խոստումներով: Նրանք խոստացել էին բռնել ձեռքդ ցուրտ հունվարին: Խոստացել էին երբեք չհեռանալ, լինել կողքիդ դժվար պահերին, խոստացել էին սիրել “մինչև լուսին ու հետ”: Նրանք խոստացել էին լացելու երբեք առիթ չտալ, երբեք չփնտրել փոխարինող: Նրանք խոստացել էին ամեն ընկնող աստղի հետ, ամեն 11:11, ամեն ծննդյան օր միևնույն երազանքը պահել, միշտ միասին լինելու երազանքը: Նրանք խոստացել էին, որ ստիպելու են քեզ ժպտալ ամեն օր, իսկ հիմա… հիմա չկա այլևս այդ ժպիտը ու ոչ էլ նա, ով ստիպելու էր ժպտալ, հիմա ժպիտի փոխարեն արցունքոտ աչքերն են, որոնց համար, խոստացել էին երբեք առիթ չտալ: Խոստացել էին, բայց… այդ “բայց”-ն ամեն ինչ ասում է, կոտրում է հոգին, փշուր-փշուր անում սիրտը: ՈՒ այդքանից հետո ինչպես շարունակել ապրել, ինչպես շնչել:

Continue reading