Archives

ՄԵզ բաժանող ճանապարհները… ու միացնող հեռախոսագծերը

42586686_417318842130392_4490316565241119452_nԳիտե՞ս, ես հաճախ եմ մտածում քո մասին, հաճախ եմ ինձ բռնում այն մտքի վրա, որ գլխումս էլի դու ես: Ես կարծես ապրում եմ հեռախոսազանգից հեռախոսազանգ ու հաղորդագրությունից հաղորդագրություն ու օրվա ամեն պահին սպասում եմ դրանց, իսկ դու հեռվից հեռու ասես իմ մտքերն կարդալով զանգում ես կամ գրում: ՈՒ բավական է ինձ լսել քո ձայնը, որ երջանկանամ ու ապուշի նման ժպիտը դեմքիս ման գամ, կամ էլ կարդամ հաղորդագրությունդ ու հոգումս ջերմություն տիրի:
Գիտե՞ս, ես ատում եմ հեռավորությունը, որ բաժանում է ինձ ու քեզ, ատում եմ բոլոր քաղաքները, ճանապարհներն ու արահետներն, որ բաժանում եմ մեզ իրարից: Եթե չլինեին դրանք, դու կողքիս կլինեիր ու ես քեզ ամուր կգրկեի, գլուխս կդնեի կրծքիդ ու կլսեի սրտիդ զարկը, որ միայն ինձ համար է բաբախում, կնայեի այդ աչքերիդ, որ կյանքիս իմաստն են, ու կհամբուրեի շուրթերդ, որ այնքան շատ եմ սիրում: Ես կարոտել եմ քեզ, կարոտել եմ ջերմ հայացքդ, որն ոչ վիդեոզանգն ու ոչ էլ սմայլներն չեն կարող փոխանցել: Կարոտել եմ ձայնդ, որն իրականում ավելի հաճելի ու քաղցր է, քան լսվում է հեռախոսից այս կողմ: Կարոտել եմ ամեն ինչ, ինչն կապված է քեզ հետ ու միայն միասին անցկացրած պահերից մնացած հիշողություններն ու քո խոսքերն են ջերմացնում հոգիս, որ սիրում ես ինձ ու շուտով կրկին միասին ենք լինելու: Ես հավատում եմ քեզ ու անհամբեր սպասում եմ այդ օրվան, որովհետև այլևս չեմ կարող ապրել առանց քեզ:
Գիտե՞ս, քո մեջ կա այն ամենը, ինչի համար ես պատրաստ եմ սիրել քեզ մինչև հավերժություն: Ես սիրում եմ քո ծիծաղը, նույնիսկ եթե դու ատում ես ձայնագրության միջի քո ձայնը:40083443_553553665071647_7168665708287492096_n Ես սիրում եմ քո բարությունը, որն չնայած այս դաժան աշխարհին, մնացել է քո մեջ: Ես սիրում եմ հայացքդ, կեցվածքդ, սիրում եմ ամեն ինչ, ինչն ուրիշների համար գուցե անէական են ու ոչ մի նշանակություն չունեն, իսկ ինձ համար այդ մանրուքներն աշխարհ արժեն: Ամեն ինչ կա քո մեջ, ինչն հնարավոր է սիրել: Դու արդեն ամեն ինչ արել ես, որ սիրեմ քեզ մինչև անգիտակցություն, ագահությամբ ու ամբողջ սրտով: Բայց աշխարհում ամենից շատ ես սիրում եմ քո թերությունները, որովհետև հենց դրանք քեզ տարբերում մյուսներից, հենց դրանք են քեզ դարձնում իմը:
Ես ատում եմ մեզ բաժանող ճանապարհները, բայց սիրում եմ քեզ այնքան, որ պատրաստ եմ դիմանալ այս կարոտին երկա~ր, շատ երկա~ր, հանուն այն հանդիպման, որն լինելու է:

Պատվիրեց Ան Սարգսյանը

Advertisements

Մեկ աշխարհ` երկուսի համար

261643416a6bd633d7b2dce1296eec88Գիտեք, ինձ համար սիրելը` դա ցանկությունն է ինչ-որ մեկի հետ կիսել քո աշխարհը: Երբ մի պահ հասկանում ես, որ ամեն ինչ փոխվել է, հանկարծ բռնում ես քեզ այն մտքի վրա, որ սրտանց ուզում ես տեսնել, զգալ, դիպչել, ապրել ամեն ինչ` կիսելով ամեն զգացողությունդ մեկ այլ մարդու հետ, ու այդ մարդը ոչ թե աբստրակտ ու երևակայական է, այլ կոնկրետ մեկն է, ում մեջ քո ապագան ու երջանկությունն ես տեսնում: Նրա հայացքը, նրա կարծիքը, նրա զգացողությունները` կապված ամեն ինչի հետ, քեզ անչափ կարևոր են, հետաքրքիր են ու նույնիսկ հարկավոր: ՈՒ այնպիսի տարօրինակ զգացողություն է, երբ նա կողքիդ չէ, ասես, շուրջն ամեն հրաշալի բան կորցնում է իր իմաստը` բնությունը, աշխարհը, նկարները, բանաստեղծությունները, պատմությունները, երաժշտությունը… ամեն ինչ կորցնում է իր իմաստը, եթե նրանց մասին ոչ մեկի չես պատմում, ոչ մեկի հետ չես կիսում այն, ինչ ծնվում է քո գլխում, քո սրտում ու հոգու խորքերում:
Յուրաքանչյուրս էլ ունենք շատ բաներ, որ մենակ մերն է, մեր անձնականն է, մենակ մենք գիտենք ու մեր սեփականն է, բայց քո այդ ամենն հետաքրքրում է ինչ-որ մի կոնկրետ մարդու, իսկ նրանը` քեզ, ու դու այդ գաղտնիքներիդ մասին ուզում ես ասել նրան ու իմանալ նրա մասին ամեն ինչ, որ կարողանաս ամբողջությամբ ճանաչել նրան, լինել նրա հետ մի ամբողջություն: Continue reading

Կինոներ (մաս 4)

Մտածելով, թե ինչի մասին կարելի է գրել գրառում, հասկացա, որ երկար ժամանակ է, ինչ ոչինչ չեմ գրել ֆիլմերի մասին ու որոշեցի այսօրվա գրառումս նվիրել կինոների, որոնք գոնե մեկ անգամ արժի նայել: Վերջին գրառումս կինոների թեմայով գրել եմ 2015 թվականին, դրանից հետո 3 տարի է անցել ու բավականին շատ կինոներ եմ նայել, իսկ ավելի կոնկրետ ընդհանուր նայել եմ 557 ֆիլմ, սերիալ ու մուլտֆիլմ (տարօրինակ սորվորություն ունեմ, գրում եմ իմ բոլոր նայած ֆիլմերը, այդ պատճառով էլ կարող եմ կոնկրետ թիվ ասել 😀 ) , որոնցից մնացած տպավորություններով ուզում եմ կիսվել ձեզ հետ ու նաև խորհուրդ տալ անպայման դիտել:
Դե ինչ, գնացինք:

  • Այս անգամ ուզում եմ սկսել սպորտին նվիրված ֆիլմերից, որոնց մեջ շատ են դուր գալիս ռուսական արտադրության ֆիլմերը:

rsz800x800_9e95f833d6247f1e3a969ca4e24204ca“Тренер / Մարզիչը (2018)” – Մի քանի ամիս առաջ Ռուսաստանում ընթանում էր Ֆուտբոլի Աշխարհի առաջնությունը ու այս ֆիլմը այդ իրադարձությանն նվիրված ֆիլմերից մեկն է: Ֆիլմի գլխավոր դերակատարն ու ռեժիսյորը թատրոնի և կինոյի ռուս դերասան Դանիլա Կոզլովսկին է։ Ֆիլմը ազգային հավաքականի ֆուտբոլիստի` Յուրի Ստոլեշնիկովի մասին է, ով վճռական պահին չի կարողանում խփել պենալտին, ու այդ սխալից հետո լքում է ազգային հավաքականը, ավարտում է կարիերան ու դառնում մի փոքր թիմի մարզիչ: Հենց այդ ակումբի հետ նա հրաշք է կատարում ու ստիպում է բոլորին կրկին հավատալ իրեն: Արդյունքում սա լավ սպորտային դրամա է ակտուալ ֆուտբոլային թեմատիկայով, որն կստիպի զգալ խփաց գոլերից ստացած էմոցիաներն ու ֆուտբոլային խաղի լարվածությունը:kino_130_1

“Легенда №17 / Լեգենդ №17 (2012)” – Քանի որ սիրում եմ բոլոր սպորտաձևերը, այդ պատճառով յուրահատուկ սեր ունեմ նաև հոկեյի հանդեպ ու չէի կարող չանրադառնալ այս ֆիլմին: Ֆիլմը պատմում է խորհրդային հոկեյիստ Վալերի Խառլամովի և ԽՍՀՄ – Կանադա սուպերսերիայի առաջին խաղի մասին (1972)։ Երիտասարդ Խառլամովը Մոսկվայում ծանոթանում է հայտնի մարզիչ Անատոլի Տարասովի հետ։ Հետագայում Խառլամովն ընդգրկվում է ԽՍՀՄ հոկեյի ազգային հավաքականի կազմում։
Ֆիլմն արդեն հասցրել եմ այնքան նայել, որ սովորել եմ նրանում հնչող արտահայտությունները: Սա սպորտային հրաշք ֆիլմ է ու այն ֆիլմերի շարքից է, որ մոտիվացիա է տալիս, օգնում է չհանձնվել հասնել նպատակներին ու պայքարել մինչև վերջ:  Continue reading

Ամեն ինչ անցողիկ է

32203876b6194aaa004912d6cd67f36dԿյանքում ամեն ինչ անցողիկ է: Միշտ, երբ անձրև է գալիս, դու գիտես, որ այն կվերջանա: Ամեն անգամ, երբ ցավ են պատճառում, վերքն լավանում է: Խավարից հետո միշտ լույս է բացվում` այս մասին մեզ հիշեցնում է ամեն առավոտը, բայց այնուամենայնիվ մեզ երբեմն թվում է, թե գիշերն շարունակվելու է հավերժ: Այդպես չի լինում: Ոչինչ հավերժ չի մնում մեզ հետ` նամանավանդ մարդիկ:
Բոլորը գնում են, անխոս ու անպատճառ: Բոլորը գնում են, կորչում են, նստում են գնացք, թռնում են ինքնաթիռով, կամ էլ ասում են, որ էլ չեն սիրում: Բոլորը գնում են: Հնարավոր չէ կանգնեցնել ինչ-որ մեկին, մեխերով խփել քո կողքին ու չթողնել գնալ: Նրանց տանում են ուրիշ մարդիկ, խփում են մեքենաները, նրանք ծերանում են, հիվանդանում են, կամ էլ դադարում են սիրել ամենաանհամապատասխան պահին:
Հարաբերություններն շուտ փչացող ապրանք է: “Հավերժ ընկերները” փողոցում միմյանց հանդիպելուց չեն բարևում, սիրելի մարդիկ չեն զանգում ամիսներով: Նրանք ասում են, որ քեզանից կարևոր մարդ չկա ու անջատում են հեռախոսը այն պահին, երբ ամենաշատն ես ուզում խոսել: Ասում են “մինչ հանդիպում”, իսկ այդ հանդիպումը այդպես էլ չի գալիս:
Արդեն ժամանակն է մեծանալ ու սովորել այն ամենին, որ ոչնչի չի կարելի սովորել, կապվել: Ամեն ինչն, գրողը տանի, անցողիկ է: Անկեղծությունն մեռնում է կեղծիքի պատճառով, արդարությունը` ստի: Բաժանումն դառնում է սովորական մի բան, ինչպես կինո գնալը կամ էլ աղբը թափելը: Ամեն ինչ վերջանում է, իսկ վերջում մնում է միայն հիշողությունը, հիասթափությունից մնացած ցավը ու հասկացողությունն այն բանի, թե ինչքանով հավերժ չէ այդ գրողի տարած “հավերժը”: Ներել, ներվել ու շարունակել ապրել, սա միակ բանն է, որ մնում է վերջում` այն ժամանակ, երբ ամեն ինչ վերջանում է: Continue reading

Իմ կյանքի կես, իմ ճակատագիր

b77712e55ce2b54b283ad0bb03ed20f0Իսկական տղամարդն արարքներով կապացուցի իր անկեղծությունն ու նրբությունը ու սիրուց բացի ոչինչ չի խնդրի քեզանից: Չի խնդրի ոչինչ, բացի հնարավորությունից անվանել քեզ “իրենը” ու նույնիսկ չի մտածի դավաճանելու մասին, քանի որ նրա համար դու կլինես ամենալավն ու ամենագեղեցիկը: ՈՒ ինչ էլ դու անես, ինչ էլ մտածեն ծնողները, ինչ էլ ասեն ընկերները, դա կմնա անփոխարինելի: ՈՒ դու կիմանաս, որ ինչ էլ պատահի, նա հենց այնպես չի հրաժարվի քեզանից, թույլ չի տա, որ իր պատճառով թեկուզ մի կաթիլ արցունք թափվի քո աչքերից, որովհետև այդ աչքերն նրա համար ամեն ինչ են, ու պատրաստ կլինի վերացնել այն մարդուն, ում պատճառով կլացես: ՈՒ քեզ հասնելու համար, նա չի վախենա լինել համարձակ, անել ամեն ինչ, նույնիսկ հայտնվել ծիծաղելու ու անհարմար դրության մեջ: Նա կվախենա միայն մի բանից` լինել քեզ համար ավելորդ ու օտար, կորցնել քեզ հավերժ: Continue reading

Ես քո կողքին եմ

884bad6a58d931e808ba82550e82170aՍովորիր ճիշտ ժամանակին թողնել այն մարդկանց, ովքեր ուզում են գնալ: Դա է մարդկանց հանդեպ կապվածության դեմ ամենագլխավոր օրենքը: Երբ դու, քո սերն կորցնելու վախով, կախվում ես մարդուց, կորցնում ես ավելի շատ բան: Վաղ թե ուշ, այն մարդիկ, ովքեր գնալու են քո կյանքից, կգնան, այդքանն էր նրանց դերն քո կյանքում: Պետք չէ մեղադրել այդպիսի մարդկանց, ճիշտ է, երբեմն դժվար է համակերպվել այն մտքի հետ, որ բոլոր քեզ հարազատ մարդիկ թողնում են ու գնում, բայց ժամանակի հետ հասկանում ես, որ դա այդպես էլ պետք է լիներ, եթե չգնան նրանք, նոր մարդիկ չեն հայտնվի, որոնք գուցե մնան քո կյանքում հավերժ:
Յուրաքանչյուր մարդ, ով հայտվում է մեր կյաքնում, ինչ-որ դեր է կատարում, իսկ վերջացնելուց հետո, ուղղակի գնում է, ինչ-որ պատճառներ ասելով, կամ էլ անպատճառ ու լուռ: Բայց օրերից մի օր, երբ գա իսկական պահը, կգա մեկը ու կմնա կողքիդ մինչև հավերժություն, ով քո ճակատագիրը կլինի, ու չի հեռանա քեզանից, նույնիսկ եթե դու փորցես ազատվել նրանից:
Ես հավատում եմ, որ յուրաքանչյուր մարդ ունի իր հարազատ հոգին, որին ամբողջ կյանքի ընթացքում փնտրում է: Իհարկե ոչ բոլորն են գտնում, բայց ես հավատում եմ, որ երբեմն կյանքն լինում է այնպիսին, ինչպես ֆիլմերում ու գրքերում է` գեղեցիկ, հրաշքներով լցված ու գունավոր: Continue reading

Դժվար է վստահել մարդկանց

2d8ea616cbb9200a555ab274753319f7Հիասթափությունն` սարսափելի զգացմունք է:
Այն չի գալիս ինչ-որ կոնկրետ պահի, այլ կուտակվում է կամաց-կամաց, ժամերով, օրերով, շաբաթներով, երբեմն նույնիսկ տարիներով: Այն մտնում է հոգուդ մեջ, լցնելով այն ամեն նեղացնող բառով, թանկ մարդու սխալ արարքով, իսկ երբեմն հենց բառերի, երկխոսության, դեպի քեզ ուղղված ինչ-որ արարքների բացակայությունով, որոնք օգնում են հասկանալ մարդկանց հարաբերությունն քեզ հետ, կամ ավելի շուտ, նրա բացակայությունը: Կարելի է երկար արդարացնել հարազատ մարդկանց, ապրել միայն նրանց պրոբլեմներով, վերջին հաշվով ներել նրանց ամեն ինչ, իսկ հիասթափությունն ավելի ու ավելի է լցնում հոգիդ: Այն ճեղքում է հոգիդ ներսից, ու մի պատահական հարվածից կոտրվում է վերջնականապես: Մնում է միայն մի բան` վերջին անգամ ներել, մաղթել երջանկություն, բայց այլևս չմասնակցել նրանում:
Մի անգամ խաբված մարդն այլևս չի հավատում հրաշքի: Մարդիկ փակվում են իրենց մեջ այն ամենից հետո, երբ նրանց սրտի վրա ոտքերն են մաքրում: Շատերն մոտենում են քեզ այնքան, որ սկսում ես վստահել, իսկ հետո թիկունքից դանակահարում են: Այսպիսին է իրականությունը: Այդ պատճառով են մարդիկ դառնում ինքնամփոփ, ռեալիստ, ինչու չէ նաև ցինիկ: Երբ հանում են իրենց աչքերից վարդագույն ակնոցներն, փորցում են քիչ վստահել շրջապատին: Continue reading