Archives

Երբեմն մարդիկ կոտրվում են

Երբեմն մարդիկ կոտրվում են… կոտրվում են ասված ու չասված խոսքերի պատճառով, տված ու չկատարած խոստումների պատճառով: Կոտրվում են, որովհետև նրանք, ովքեր խոստացել էին երբեք չթողնել, թողնում են, գնում են, թեկուզ չուզելով: Կոտրվում են, երբ անարդար կյանքն տեսնելով թե ինչքան երջանիկ ես, որոշում է վերցնել ձեռքիցդ երջանկությունդ, պոկել, տանել այն մարդուն, ով ապրելուդ իմաստն էր: Մարդու ոչ սիրտն է քարից, ոչ հոգին: Երբեմն այն կոտրվում է այնպես, որ այլևս ոչ մեկի չես ուզում վստահել ու հավատալ, որովհետև նրանք, ում վստահել ու հավատացել ես, կոտրել են քեզ իրենց անկատար խոստումներով: Նրանք խոստացել էին բռնել ձեռքդ ցուրտ հունվարին: Խոստացել էին երբեք չհեռանալ, լինել կողքիդ դժվար պահերին, խոստացել էին սիրել “մինչև լուսին ու հետ”: Նրանք խոստացել էին լացելու երբեք առիթ չտալ, երբեք չփնտրել փոխարինող: Նրանք խոստացել էին ամեն ընկնող աստղի հետ, ամեն 11:11, ամեն ծննդյան օր միևնույն երազանքը պահել, միշտ միասին լինելու երազանքը: Նրանք խոստացել էին, որ ստիպելու են քեզ ժպտալ ամեն օր, իսկ հիմա… հիմա չկա այլևս այդ ժպիտը ու ոչ էլ նա, ով ստիպելու էր ժպտալ, հիմա ժպիտի փոխարեն արցունքոտ աչքերն են, որոնց համար, խոստացել էին երբեք առիթ չտալ: Խոստացել էին, բայց… այդ “բայց”-ն ամեն ինչ ասում է, կոտրում է հոգին, փշուր-փշուր անում սիրտը: ՈՒ այդքանից հետո ինչպես շարունակել ապրել, ինչպես շնչել:

Continue reading
Advertisements

Գնահատեք այն մարդկանց, ովքեր սիրում ու սպասում են

Ինչի՞ մարդիկ չեն գնահատում մեկը մյուսին այն ժամանակ, երբ միասին են: Ես այս հարցի պատասխանը չունեմ: Ահա այսօր նա կա, քո կողքին է, նա ուզում է տեսնել քեզ, խոսել քեզ հետ, այսօր նա քեզ համար ունի ժամանակ, տրամադրություն: Իսկ վաղը, վաղը նա հնարավոր է չլինի կողքիդ: Երբեմն մարդիկ ուղղակի գնում են: Գնում են մեկից, կամ մեկի մոտ, գուցե ինչ-որ պատճառով, կամ էլ առանց պատճառ, բայց գնում են:
Կյանքում ամեն ինչ հնարավոր է լինի: Մարդն այսօր կա, իսկ վաղը ոչ, ուրեմն ինչի՞ չես գրում «Բարև» այն մարդուն, ում սիրում ես, ում հետ բաժանվել ես գուցե քո, կամ գուցե իր մեղքով: Չես գրում, լռում ես, բայց ինչի՞, եթե դու կարող ես վերցնել հեռախոսն ու զանգել, ինչի՞ ես նախընտրում լինել մենակ, եթե կարող ես լինել նրա կողքին:
Բոլորովին վերջերս, մոտ 50-100 տարի առաջ, նամակ ստանալու համար պահանջվում էր երկար սպասել: Նամակն հասնում էր շաբաթների, երբեմն նաև ամիսների ընթացքում: ՈՒ նույնքան ժամանակ էլ պետք էր պատասխանը ստանալու համար: Իսկ այսօր, նամակ ստանալու համար, հարկավոր է ընդամենը մի վարկյան: ՈՒ մեկ վարկյան էլ պատասխանն ուղարկելու համար: Բայց մարդիկ լռում են, չեն գրում, ու չեն էլ պատասխանում… մեկ ժամ, մեկ օր, երբեմն երբեք:
Բոլորովին վերջերս հարազատ մարդու ձայնն լսելու համար հարկավոր էր գալ, հասնել այդ մարդու մոտ: ՈՒ գալն էլ լինում էր նույնպես երկար, հոգնեցուցիչ ու դժվար: Հիմա, հարազատ ձայնն լսելու համար, ևս հարկավոր է մեկ վարկյան: Բայց հեռախոսն կողքի է դրված, իսկ թանկարժեք վարկյաններն անցնում է լռության ու մենության մեջ:
Բոլորովին վերջերս, ժամանակակից մեգապոլիսի հակառակ կողմերում, հեռավորության մեջ ապրող թանկ մարդուն տեսնելու համար, հարկավոր էր ոտքով գնալ: Իսկ հիմա դա տևում է 30 րոպե ավտոմեքենայով:

Continue reading

Նոր տարի, նոր սպասումներ

3190992dc03066c7cf76d8c9f54a98d1 Նոր տարի… նորից եկավ այս հրաշալի տոնը, հեքիաթային գեղեցկությամբ, հրաշալի տրամադրությամբ ու աննկարագրելի սպասումներով: Մեկ տարի առաջ այս օրը գրած գրառումս վերաբերվում էր 365 նոր շանսին, 365 նոր հնարավորությանը` ապրելու, սիրելու ու մեր ամեն վարկյանը գնահատելու: Այդ 365 օրն այնպես անցավ, որ ոչինչ չհասկացա ու ահա նորից եկավ Նոր տարին: ՈՒժերիս չափով փորձել եմ օգտագործել այդ 365 օրը, նրանցում շատ լավ ու վատ օրեր եմ ունեցել, եղել են պահեր, մտածել եմ, որ ինձանից երջանիկ մարդ չկա աշխարհում, ու եղել են պահեր, որ ինքս ինձ աշխարհի ամենադժբախտն եմ զգացել, բայց չնայած այդ ամենին, շարունակել եմ ապրել, հանդիպել եմ դժվարությունների ու աննկարագրելի երջանկության պահեր եմ զգացել: ՈՒ հիմա, հենց այսօր թերթելու եմ իմ կյանքի այդ մեկ տարվա էջը, ու 00:01 նոր տողից, մի մատ խորքից սկսելու եմ գրել նոր պատմություն, որի վերնագիրը “2019 թվական” է: Հետզհետէ, մեծանալով հասկանում եմ, որ իրոք ժամանակը շատ արագ է թռնում, որ պետք է օգտագործել կյանքի ամեն մի րոպեն ու զուր տեղը չվատնել թանկ ժամանակն այն ամենի վրա, ինչն այնքան էլ էական չէ: Մենք հաճախ ենք անում քայլեր, որոնք մեր սրտով չեն, բայց անում ենք, որովհետև մեզ թվում է պարտավոր ենք անել: Նոր տարում ես մեզանից յուրաքանչյուրին ցանկանում եմ անել այն, ինչ իրոք մեր սիրտն է ուզում, ու ոչ այն, ինչն “պարտավոր” ենք: Ցանկանում եմ, որ ապրենք հետաքրքիր կյանքով, որ արցունքներն լինեն միայն երջանկության պատճառով, ու երջանկությունն էլ պարգևեն նրանք, ում սիրում ենք ու ում կողմից սիրված ենք: Continue reading

Մեկ վարկյան տևող ու հավերժություն թվացող պահերը

Մեկ վարկյանը կարող է փոխել քո կյանքը հիմքից: Զգացե՞լ ես, ամեն վարկյան ինչ-որ նոր բան է լինում կյանքումդ, որն ինչ-որ չափով փոխում է քեզ, քո կյանքը: Մենք հաճախ այդ փոփոխությունները չենք զգում, որովհետև տարված ենք ամենօրյա պրոբլեմներով ու հոգսերով, որոնք չեն թողնում նկատել այդպիսի պահերը:
Միայն պատկերացրու, 7 միլիարդ մարդ, ինչ-որ մեկն հենց հիմա արթնանում է, ինչ-որ մեկն նոր է պառկում քնելու, ինչ-որ մեկն հենց հիմա համբուրեց իր սիրուն առաջին անգամ, իսկ ինչ-որ մեկն արեց դա վերջին անգամ, ինչ-որ մեկն հենց հիմա արցունքոտ աչքերով ծնկի է եկել անկողնու առջև հիվանդանոցի պալատներից մեկում, իսկ ինչ-որ մեկն լացում է երջանկությունից: Հնարավոր է հիմա մահացավ նա, ում մասին նույնիսկ չեն էլ հիշի, ու հենց հիմա ծնվեց մի տղա, որ կստիպի հսկայական ստադիոնների երգել իր հետ միասին: Ինչ-որ մեկին հնարավոր է, հենց հիմա թողեցին մեն-մենակ, ինչ-որ մեկն հենց հիմա կանգնած է տանիքի ծայրին, ինչ-որ մեկն ստում է, որ էլ չի սիրում, իսկ ինչ-որ մեկն հենց հիմա ստում է, նայելով այն մարդու աչքերին, որ պատրաստ է նրա համար կյանքը տալ, ստում ու ասում է, որ սիրում է: Հենց հիմա ինչ-որ տեղ մի տղա երգ է գրում, որն հնարավոր է, տարիներ հետո բոլորն են երգելու: Հիմա մի աղջիկ գրում է բանաստեղծություն, որի տողերի մեջ ամեն մարդ իրեն կգտնի: Ինչ-որ մեկն լուսաբացն է դիմավորում իր ապագա կնոջ հետ, իսկ ինչ-որ մեկն թողնում է սիրելիին, չնայած, որ չի դադարելու սիրել նրան մինչև կյանքի վերջ:

Continue reading

Գրում եմ ու կրկին ջնջում եմ ցավոտ, հուսահատ տառերը

Ես հաճախ եմ գրում քեզ: Վերցնում եմ հեռախոսս, բացում եմ այն տեղն, որտեղ պիտի հավաքեմ տառերս ու գրեմ մտքերս, գրելու ուղղահայաց գծիկն մեկ հայտնվում է, մեկ կորում: Գրում եմ, իսկ հետո կրկին ջնջում եմ այդ ցավոտ, հուսահատ տառերը: ՈՒղղակի, գիտե՞ս, երբեմն շուրջն ամեն ինչ հանգստանում է, սառչում է, կորչում է, ու թվում է, թե միակը, ինչն մնում է իմ մեջ… դու ես ու այդ անվճռական միտքը… “իսկ գուցե… եթե մենք կարողանայինք… եթե փորձեինք…”
Ոչ: Բավականին շատ ժամանակ է անցել: Միայն ես կարող եմ ոչնչացնել ամեն ինչ: Այն ամենը, ինչով ապրում էի առաջ, ինչով ապրում եմ հիմա: Այնքան հեշտ էր մոռանալ այն ամենը, ինչ կապված չէր քեզ հետ: Բայց ոչ քեզ: ՈՒ օրեցօր, երբ ես ավելի խորն եմ մտածում, կորչելով ժամանակի, դեմքերի, զգացմունքների, իրադարձությունների մեջ, այդ հանկարծակի մոռացության պահերն ավելի խորն են դառնում, ավելի տանջալից… ու ամենքից հեռու, ամենքից թաքուն, նույնիսկ ինքս ինձ չխոստովանելով, ես գիտեմ, որ դու դեռևս սրտիս մեջ ես, որտեղ էլ լինես: Ամեն ինչ, ինչն կարևոր էր, թանկ էր, հարազատ էր… առանց քեզ իմաստ չունեն: ՈՒ այսքանից հետո ի՞նչ կարող էր մնալ ինձնից: Ասա, արդյո՞ք հնարավոր է սիրել ուրիշ մեկին: Հնարավո՞ր է հավատալ ուրիշ երազանքի: Հնարավո՞ր է հեռանալ, փախչել, կորել, գտնել ինքդ քեզ ինչ-որ մի տեղ, ու փորձել ինչ-որ մի կերպ գոյատևել, ինչ-որ բան զգալ, թեկուզև չսիրել, ժպտալ մի թեթև, գուցե նաև կարճ ժամանակով հավատալ, բայց հետո… հետո ավելի ցավոտ է լինում: Ցավոտ է այն միտքը, որ առանց քեզ ոչինչ չեմ կարող անել: 

Continue reading

Անցյալում մնացած մարդիկ չեն վերադառնում

77cf6fb8beed5259e53025ef82001c25Ինձ այլևս չեն հետաքրքրում մարդիկ անցյալից: Չեմ կարող ստել, որ նրանց հետ եղել է հետաքրքիր ու ուրախ, եղել եմ երջանիկ, բայց հիմա նրանք իմ կյանքում չկան ու այլևս իմաստ չունի գնալ նրանց հետևից ու խնդրել, որ հետ գան: Իհարկե ես նրանց ցանկանում եմ երջանկություն ու ամենայն բարին, բայց այլևս չեմ ուզում տեսնել իմ կյանքում: Ես ցանկանում եմ, որ անցյալն մնա անցյալում ու էլ երբեք չհիշեցնի իր մասին: Ես չեմ չարանում իմ կյանքից հեռացողների հանդեպ, ուղղակի անտարբերությունից բացի ոչինչ չեմ զգում: Դարձել եմ ավելի խիստ ինքս իմ հանդեպ ու փորցում եմ չվերադառնալ անցյալ, այլևս հետ չնայել ու չապրել անցածով: Ես դադարել եմ հարցնել ինքս ինձ, թե ինչի այսպես եղավ: Եղավ, որովհետև պետք է լիներ, այդպես էր ճակատիս գրված: Եթե մարդիկ եղել են իմ կյանքում ու հիմա չկան, ուրեմն դա ընտրություն էր` կամ իմը, կամ նրանցը: ՈՒ վերջ: Ես այլևս չեմ ուզում զգացմունքներ, որոնք վերջում խորտակվում են անորոշության մեջ, որոնք մեռնում են այն ժամանակ, երբ ես դեռ ողջ եմ: Ես հիմա ուզում եմ նայել միայն ապագային, այնտեղ են իմ երազանքներն ու նպատակները, որոնք պատրաստվում եմ իրականացնել, ու երևի ճիշտը հենց դա է, նայել միայն առաջ, ուշադրություն չդարցնել անցածին ու չհիշել անցյալը, այլ ապրել ներկայով, մտածելով ապագայի մասին: Continue reading

Հոգնել եմ((

9dcf1d9f739f0501390b5718a613da08Ես հոգնել եմ… Զգում եմ, որ այն ամենն, ինչ կա ներսումս, կարող եմ կոչել հենց այս բառով` հոգնածություն, բայց ոչ ֆիզիկապես, այն հոգով, հոգիս է հոգնել ամեն ինչից: Ֆիզիկապես ինչ էլ լինի տանելի է, հնարավոր է դիմանալ, բայց երբ խոսքը գնում է հոգու մասին, այնքա~ն դժվար է…
Հոգնել եմ: Հոգնել եմ մշտական մենակությունից, գլխիս անտանելի ցավից, իմ սեփական ջղայնությունից ու ատելությունից, իմ մտքերից: Հոգնել եմ ամեն օր տեղիցս վեր կենալուց, ինքս ինձ ժպտալ ստիպելուց:
Հոգնել եմ պարտավորությունների հսկայական բեռից, երբ ամեն օր պարտավորված ես անել ինչ-որ գործ, գնալ ինչ-որ տեղ, հոգնել եմ անհետաձգելի գործերց ու կյանքի տված դժվարություններից, ու այն հասկացողությունից, որ այդ ամենը պետք է հաղթահարեմ մենակ, որ ոչ ոք չկա կողքիս, ում կարող եմ դիմել, որովհետև ոչ ոք չի հասկանա ինձ, չի զգա այն, ինչ ես եմ զգում:
Հոգնել եմ ձևացնել, որ ամեն ինչ կարգին է, հոգնել եմ պարզ բաները չնկատելուց ու անմիտ ինչ-որ բանի հուսալուց, ինքս էլ շատ լավ իմանալով, որ իզուր է, հոգնել եմ ինչ-որ բանի սպասելուց ու անկարևոր իրերին կարևորության նշանակություն տալուց: Հոգնել եմ հարցերից “Ինչպե՞ս ես”, “Ի՞նչ կա”, որովհետև շատ դեպքերում դրանք անկեղծ չեն, մարդիկ չեն ուզում իմանալ ինչպես եմ կամ ինչ նորություն կա ինձ մոտ, հարցնում են ուղղակի խոսակցությունը սկսելու կամ էլ շարունակելու համար: Եթե ցանկություն ունենայի ու իմանայի, որ իրոք անկեղծ են այդ հարցերը, կպատասխանեյի ու կպատմեյի ամեն ինչ ստորակետներով ու վերջակետներով, բայց գրում եմ, պատասխանում եմ միայն “Ամեն ինչ լավ է”: Իսկ պե՞տք է ավելին: Կարծում եմ, պետք չէ: Continue reading