Archives

Անարդարությունն ընդդեմ մարդու

8a8b4087b870c62966225f559c0964f4Երեք բան չկա աշխարհում` աստիճաններ դեպի երկինք, կամուրջ, ծովերի վրայով ձգվող ու արդարություն մարդկային սրտում: Առաջին երկուսի գոյություն չունենալու մասին վստահ էի, իսկ երրորդի մեջ համոզվեցի հետզհետէ մարդկանց հետ շփվելով, ճանաչելով: Համոզվեցի, որ ինչքան մեծանում ենք այդքան շատանում են կյանքի տված փորձություններն ու դժվարությունները ու հասկացա, որ ամեն մի քայլ անելուց քո առջև հայտնվում է մի պատ, որն չի թողնում առաջ շարժվել, այդ պատը անարդարությունն է, որն աշխարհում, ցավոք, այնքան շատ է, շատ է մարդկանց սրտերում: Բայց նաև հասկացա, որ հարկավոր է առաջ շարժվել, թեկուզ այդ անարդարություն կոչվող պատը ջարդելով կամ էլ վրայից անցնելով: Ոչինչ չի կարող մարդուն կանգնեցնել, եթե նա իր առջև նպատակ է դրել, ոչ մի պրոբլեմ, ոչ մի հանգամանք, նույնիսկ մարդիկ, այն մարդիկ, ովքեր քո վատն են ուզում, ամեն ինչ անում են դժբախտացնելու համար ու անհամբեր սպասում են այն օրվան, երբ քեզ ընկած կտեսնեն: Բայց դա երբեք չի լինի, մարդն ավելի ուժեղ է դառնում, երբ տեսնում է, թե ինչքան մարդ է սպասում իր պարտությանը, նա հավաքում է իր ուժերն ու սկսում է պայքարել: ՈՒ տանելով շատերի արհամարանքը, ուշադրություն չդարցնելով իր հետևից խոսացողներին գնում է առաջ` քայլ առ քայլ: Continue reading

Advertisements

Վերջին Զանգ 2018

fgdfgd.jpgՉնայած, դեռ մի տարի առաջ էի ավարտել դպրոցս, բայց մնացել էի աշակերտ, ու գիտեի, երբ էլ գնամ դպրոց որպես հյուր, ինձ մեծ ուրախությամբ կընդունեին դասարանցիներս ու ուսուցիչներս։ Իսկ հիմա, հիմա արդեն էլ աշակերտ չեմ։ Այս մեկ օրով ավարտվեց դպրոցական կյանքս, որում այնքան շատ հիշողություններ, արկածներ ու անմոռանալի օրեր կան։ Մեկ տարի առաջ ես ինձ ավարտական չէի զգում, ու գիտեի, որ այդ ամենն նորից կրկնվելու է իմ կյանքում ու ունենալու եմ իմ Վերջին զանգը, իսկական ու ամենակարևորը` իմ դասարանի հետ, իսկ այսօր հավատս չի գալիս, որ վերջացավ այդ ամենը, որ էլ չի կրկնվելու, էլ կյանքում երբեք չեմ զգալու այդ նախավերջինզանգյա խառնաշփոթ տրամադրությունը, Վերջին զանգի միջոցառման ժամանակ զգացածս հուզմունքն, տխրությունն ու ուրախությունը, բանաստեղծությունս ասելու ժամանակ աչքերումս կուտակված արցունքի կաթիլները, երբ հազիվ էի ստիպում ինձ չլացել։fdgdfg.jpg Էլ երբեք չեմ զգալու այդ զգացողությունը, որն զգում էի Վերջին զանգից հետո դասարանցիներիս գրկելու ու շնորհավորելու ժամանակ, երբ հասկանում էի, որ բաժանվում ենք, որ էլ երբեք չենք նստելու կողք – կողքի դպրոցական նստարանին ու չենք ծիծաղելու դասի ժամին ինչ – որ մեկի անհամ կատակից։
Վերջին զանգն անմոռանալի զգացողություններ թողեց իմ մեջ ու երբեք չեմ մոռանա վերջին զանգից հետո դասարանցիներիս հետ մեքենաներով երթը, որ դուրս էինք եկել մեքենաների պատուհաններից, ձեռքերիս բռնած Հայաստանի ու Վրաստանի դրոշները, մեր “Շրջանավարտի” ժապավեններն, ու շրջում էինք քաղաքով ու գյուղերով մեկ։ Continue reading

Հպարտ եմ, որ Հայ եմ

31310832_382595882254452_1108210190680850432_nԵս հպարտ եմ… Անսահման հպարտ եմ, որ հայ եմ, որ հայ են ծնողներս, տատս, պապս, նախնիներս: Հպարտ եմ, որ երակներովս հոսում է հայի արյունը, ու ծնունդն եմ այն հայ ազգի, որն չունի պարտվելու ունակություն, ով միշտ պայքարել է ու շարունակում է պայքարել անարդարության դեմ, ով պատրաստ է միավորվել միևնույն գաղափարի շուրջ ու անցկացնել “թավշյա” հեղափոխություն, ու իրականացնել այն առանց զոհերի ու բռնության, երգով ու պարով: Հեղափոխություն, որտեղ հասարակ ժողովրդին միանում են նույնիսկ ոստիկաններն ու սահմանին մեր խաղաղությունն ապահովող թագավոր զինվորները, աշակերտներն, ուսանողներն ու տարբեր աշխատանքի ու մասնագիտության տեր մարդիկ, մեծեր ու փոքրեր: Հայ ազգն օրինակ դարձավ շատ այլ ազգությունների համար, ու դեռ շատ ազգեր են իրենց հանրահավաքների ու ցույցերի ժամանակ գոռալու “Хотим, как в Армении”:
Հայ ազգն ևս մեկ անգամ ապացուցեց, որ միավորվելով կարող է պայքարել ու հաղթել, ու նրա միասնության դեմ անզոր են բոլորը: Հայ երիտասարդությունն ապացուցեց, որ իր քաջ ու անպարտելի նախնիների արժանի հետևորդն ու ժառանգն է: Նոր սերունդն ցույց տվեց, որ կարող է հաղթել միասնությունով, միմյանց հանդեպ սիրով ու հարգանքով, միևնույն գաղափարի շուրջ միանալով, երգելով, ուս ուսի տված պարելով ու ժպտալով: Continue reading

3 տարի Tik time-ի հետ միասին ❤️

clocks-time-wallpaper-03.jpg3 տարեկա՞ն: Ինչքան արագ է թռնում ժամանակը: Արդեն երեք տարի անցավ այն օրից, երբ բլոգումս հայտնվեց առաջին գրառումս: Այն երջանկության մասին էր, ու երբ կարդում եմ այդ ամենաառաջի գրառումը, ինքս երջանկություն եմ զգում, որովհետև հենց այդ գրառումով սկսվեց աշխատանքս բլոգում, նրանով կազմավորվեց մտքերիս ու երազանքներիս աշխարհը online տիրույթում:
Արդեն երեք տարի է, ինչ գործում է բլոգս, ու այդ երեք տարվա ընթացքում չեմ դադարել գրել, փորցել եմ շարունակել աշխատանքս ու գրել եմ այն ամենի մասին, ինչ սրտումս կա: Եթե սրտումս չլինի, եթե ոչինչ չզգամ, չեմ կարողանա գրել, որովհետև այդ ամենն սրտիցս է գալիս, սիրտս է թելադրում, իսկ ես գրում եմ: ՈՒ այնքան ուրախ եմ, որ շատերն են կարդում գրածներս, որ ունեմ այդքան ընթերցողներ, հրաշալի կարծիքներ եմ լսում բլոգի ու գրառումների մասին ու ստանում եմ պատվերներ տարբեր թեմաներով շարադրություններ գրելու: Յուրաքանչյուր կարծիք, յուրաքանչյուր գովասանք կամ խրախուսանք էլ ավելի է շատացնում ձգտումս գրելու ու ստեղծագործելու: Իսկ գրել հետևորդների առաջարկած թեմաներով ու կատարել նրանց պատվերներն ամենահետաքրքիրն է, որովհետև շատ հաճախ ինձ համար անծանոթ ու նոր վերնագրով թեմաներ են խնդրում գրել: Continue reading

Ճանապարհ դեպի տուն

9d7fa8a57ac161a90b30ce7d244e3c59Աշխարհում միլիոնավոր ճանապարհներ կան, բայց դրանցից լավագույնը դեպի տուն տանող ճանապարհն է: Այն ամենաերկարն է, բայց ամենասիրելին ու ամենասպասվածը, որովհետև այն տանում է քեզ այնտեղ, որտեղ սպասում են ամենաթանկ մարդիկ։ Տարօրինակ բան է վերադարձը։ Շուրջն ծանոթ տեսարաններ են, ձայներ, ծանոթ մարդիկ, և միակ բանը, որն փոխվել է, դու ես:
Տունը` դա երբ կա այնպիսի տեղ, ուր կարող ես վերադառնալ: Տունն այնտեղ է, որտեղ ընտանիքդ է, որտեղ քեզ միշտ կընդունեն, որտեղից էլ գաս, նույնիսկ եթե ամբողջ աշխարհը երես թեքի քեզանից, այնտեղ միշտ ուրախ են տեսնել քեզ:
Եթե սիրում ես քո տունը, նույնիսկ եթե չես էլ սիրում, չկա ավելի հարմարավետ, հանգիստ, հաճելի բան ինչպիսին վերադարցից հետո առաջին շաբաթն է: Տան ջերմությունն ու սերն պատում են քեզ, ու կրկին առաջանում է ամբողջության զգացմունքը, զգում ես, որ քեզ ոչինչ չի պակասում, ամեն ինչ, ինչն կարևոր է, քեզ հետ է, քո մեջ է, իսկ դու նրա մեջ: ՈՒ դու հետ ես վերադարձնում քո այն մասնիկը, որին այնքան կարոտել էիր: Continue reading

Մեկ սեր, ամբողջ կյանքի համար

2efa810e2791f8c75f576a1dad8605e6Սիրահարված մարդը, երբ փոխվում է, սկսում է համարել աննշան այն, ինչն առաջ կյանքից էլ կարևոր էր, կամ էլ աննշան բաներն դարձնում է ամենակարևոր: Նա ուզում է լինել հասկանալի, ոչինչ չասելով, ու լսելի, ոչինչ չպատմելով: Որովհետև սերը փոխում է մարդուն, իսկ եթե չի փոխում, ուրեմն դա սեր չէ: Սերն փոխում է ամեն ինչ, ինչ շրջապատում է մարդուն, սկսած մտածելակերպից ու վերջացրած արտաքինից: Սիրահարված մարդն տարբերվում է մյուսներից, նրա աչքերում կրակ է վառվում, նա փայլում է ամբողջ իր էությամբ, նրան երջանկացնում են ամենաաննշան բաներն ու նրա մեջ բարությունն է բնակություն հաստատում:
Կյանքում յուրաքանչյուր իրադարձություն փոխում է մարդուն, մի մասը դեպի լավը, մյուս մասն` ընդհակառակը, իսկ սիրո դերն այս գործում շատ ուժեղ է, այն կարող է հանել մարդուն մինչև երկինք, իսկ նրանից մնացած ցավն կարող է մեռցնել ու թաղել մարդուն:
Դժվար է սիրելը, իսկական սեր գտնելը, բայց օրերից մի օր այն գալիս ու թակում է սրտիդ դուռը, ու դու բացես, չբացես միևնույնն է, այն մտնում է առանց հարցնելու ու սկսում է քո մեջ ձևավորել իրենը, սկսում է ապրել քո մեջ ու քեզնով: Continue reading

Ժամանակն կրկնություն չունի

maxresdefaultԵս այլևս երբեք չեմ կարող հանգիստ նայել “Մեկ տարի անց…” գրվածքներին, որոնք երբեմն հանդիպում են ֆիլմերում: Ես առաջ չէի հասկանում, ինչ է թաքնված այդ սովորական բազմակետերի հետևում, որոնց իմաստը հայտնի է միայն նրան, ով գիտի, ինչքան միայնակ է մարդը, ով ապրում է ինչ որ բանի սպասումով: Այդ չակերտների միչև ձգվում է հավերժ մի ժամանակ, իսկ մեզ համար թվում է շատ կարճ: Չնայած, երբեմն իրոք կարճ է, որովհետև երբեմն ոչ թե ապրում ենք, այլ ուղղակի գոյատևում, միմյանց հերթափոխելով օրերն անցնում են, իսկ մենք ուշադրություն չենք դարձնում:
Մեկ տարի, կարծես թե սա այնքան էլ երկար ժամանակ չէ, ընդամենը 365 օր, այն օրերի նման, որոնք ապրում ենք ամեն օր, չհասկանալով թե ինչպես է անցնում ժամանակը: Կյանքը անցնում է, իսկ մենք ոչինչ չենք նկատում: Միայն զարմանում ենք, թե այսօրն ինչ շուտ անցավ, ինչ շուտ մթնեց, բայց միայն հետո ենք հասկանում, որ այդպես շուտ օրը չի անցնում, այլ ամբողջ կյանքն է անցնում: Իսկ մենք… մենք ծախսում ենք մեր ժամանակը, այն ամենի վրա, ինչն նշանակություն չունի ու ժամանակ չենք թողնում նրանց համար, ինչն իրոք կարևոր է:  Continue reading