Tag Archive | Ինչու է սերն այսքան դաժան

Սեր, որն միայն գրքերի մեջ է գեղեցիկ

130317-297A4236-0049Կյանքում երբեմն ամեն ինչ ջարդվում է, փշրվում է պատկերացրած լուսավոր աշխարհդ, երբ ուզում ես փակվել սենյակումդ ու էլ դուրս չգալ, որ ոչ ոք չցավեցնի քեզ, որ հավաքես մտքերդ ու հասկանաս, թե ինչ ես ուզում իրականում: Կյանքի հարվածներից հետո փշուր-փշուր է լինում սիրտդ ու թվում է, թե վերջ, էլ երբեք այն առաջվանը չի լինի, էլ երբեք չի սիրի, սիրահարվի, էլ երբեք նրանում ոչ ոք չի բնակվի, բայց հանկած հայտնվում է մեկը, ով այդ փշուրները հավաքում է ու սիրտդ նորից վերականգնում է ու դրա հետ մեկտեղ իր սիրտն է տալիս քեզ ու չգիտես ընդունես այն, թե չէ, քանի որ մարդն այդպիսին է, նա տեսածից է վախենում: Բայց սրտին հրամայել չես կարող, նրա ամեն բառից սիրտդ ասես կայծ է տալիս և ի վերջո բռնկվում է Continue reading

Ժամանակն անզոր է հիշողության դեմ

 

imageԻնչ տարօրինակ է… Անցնելով տարիներ, իմ մեջ դեռևս մնում են հիշողություններ քո մասին: Ես հիշում եմ քո ձայնը` խռպոտ ու ինքնավստահ, որն ամեն անգամ լսելիս, սիրտս արագ էր զարկում: Հիշում եմ աչքերդ, որոնք միշտ այնպես խորաթափանց էին նայում իմ էության մեջ, որ ամեն անգամ մարմնովս սարսուռ էր անցնում քո հայացքից: Հիշում եմ ձեռքերիդ ջերմությունը: Դա երևի իմ ամենասիրելի հիշողությունն է: Ոչ քեզանից առաջ ու ոչ էլ քեզանից հետո, ոչ մի հպում չէր կարող ջնջել հետքերն այն նրբության, որը դու թողել էիր մաշկիս վրա: Ես հիշում եմ խենթ գիշերները, որ անցկացնում էինք անվերջ խոսելով, ու նշանակություն չուներ, որ հեռու էինք իրարից, այդ հեռախոսային կապը մեզ մոտեցնում էր իրար, անգամ ավելի շատ, քան ֆիզիկապես էր հնարավոր լինել: Continue reading

Ինչու է սերն այսքան դաժան

67667c9cc5f7671a3570e05b03923c7aԱսում են` սիրուց ատելություն մեկ քայլ է:Համաձայն եմ, բայց այդ մեկ քայլի մեջ այնքան զգացմունքների խառնաշփոթ կա, այնքան հիշողություններ ու երջանկության պահեր կա , որն հնարավոր չէ բառերով բացատրել, իսկ հետո, մի քայլ ու սերդ վերափոխվում է ատելության, բոլոր զգացմունքներդ վերանում են հոգուդ միջից: Փոխվել են ժամանակները, ու նրանց հետ փոխվել է սիրո էությունը: Փոխվել են նաև մարդիկ ու նրանց սրտում սիրո իմաստն ու նկարագիրը: Սերն մարդկանց նման դարձել է դաժան, այն ոմանց ձեռքում խաղալիք է դարձել, ոմանց համար երջանկություն, իսկ ոմանց համար ցավ ու պառապանք:
Սերն սիրում է տանջել մարդկանց, իսկ մարդիկ սիրում են նրանով տառապել:Այն երբեմն թռչելու թևեր է տալիս, իսկ երբեմն կտրում է թևերդ, ու այնքան ցավոտ է լինում, երբ ուզում ես թռչել, բայց չես կարողանում: Երբեմն այնքան դաժան է սերն մեզ հետ վարվում: Իսկ երբեմն էլ, սերն մեղք չունի, մարդիկ իրենք սիրել չեն իմանում, խաղում են ուրիշի զգացմունքների հետ` նույնիսկ չհասկանալով այդ մասին:
Բոլորը պնդում են, որ երջանիկ սեր գոյություն չունի ու գնալով ինքս էլ համոզվում եմ դրանում, ինչպե՞ս լինի, եթե մարդիկ չեն գնահատում, չեն սիրում անկեղծ ու անշահախնդիր: Continue reading