Tag Archive | Հիասթափություն

Գոյատևել կարևոր մարդկանց կորցնելուց հետո

6e43575079d340e90d44b372692cfb19Իսկ դուք երբևէ նկատել ե՞ք ինչպես են ավարտվում հարաբերությունները, ինչպես են միմյանց համար անչափ կարևոր մարդիկ դառնում օտար, ինչպես է ավարտվում սերն, որն երբեք չպիտի ավարտվեր: Հարաբերությունների մեջ ամենացավալին` դա ճեղքն է: Թվում է, թե ոչինչ չի ջարդվել, թվում է, չի էլ երևում, աննկատելի մի ճեղք է, բայց միևնույնն է, զգում ես ինչպես են իրարից առանձնանում երկու շատ մոտ մարդիկ, դադարում է գոյություն ունենալ այն կարևորությունը, ջերմությունն ու սերը, որ կապում էր նրանց: Այդ մի ճեղքով բաժանվում են մարդիկ: Զգում ես, թե ինչպես են սկսում հետզհետէ չպատասխանել զանգերիդ, չկարդալ հաղորդագրություններդ, չհետաքրքրվել անցկացրած օրովդ ու սկսում են կամաց-կամաց սառել քո հանդեպ: Հավատացնում եմ ձեզ, ահավոր զգացողություն է, երբ շատ լավ հասկանում ես, որ շատ շուտով ամեն ինչ վերջանալու է, որ էլ ոչինչ փրկել չես կարող, բայց վախենում ես բարցրաձայնել, որովհետև հնարավոր է հենց այդ պահին ցանկություն հայտնեն բաժանվել, իսկ դու ուզում ես ևս մի քանի րոպե, ժամ, օր մնալ սիրած էակիդ կողքին, խոսել նրա հետ ու լսել նրա ձայնը: Այդպես վերջանում են հարաբերությունները, որոնցում սերն հավերժ պահելու հարյուրավոր խոստում կար:
Մարդիկ գնում են, երբեմն ինչ-որ բանից դրդված, երբեմն` անպատճառ, բայց օրերից մի օր բոլորն էլ գնում են: Հեռանում, լքում են այն կարևոր մարդիկ, ովքեր քեզ համար օդ ու ջրի նման կաևոր էին դարձել, հանուն որոնց պատրաստ էիր կյանքդ տալ, ու հիմա, նրանց գնալուց հետո հոգումդ դատարկություն է ու տանջում է միայն մի հարց` “Ինչպե՞ս… ինչպե՞ս ապրել հիմա, ինչպե՞ս գոյատևել առանց նրանց”: Continue reading

Advertisements

Մարդիկ չեն փոխվում

0338188395383703250baedabb1f7c5aՊե՞տք է արդյոք տալ մարդկանց երկրորդ շանս: Այս հարցն այնքան հաճախ եմ ինքս ինձ տվել, բայց այդպես էլ պատասխանն չեմ գտել: Վստահ եմ, յուրաքանչյուրի մոտ եղել է այդպիսի մի դեպք, երբ երկմտել են, տա՞լ թե չէ այդ երկրորդ շանսն, որն կարող է երկուսիդ կյանքն էլ ամբողջովին փոխել:
Տա՞լ շանս, թե՞ ոչ: Չէ՞ որ, եթե այդ երկրորդ շանսն չլինի, չի լինի կողքիդ նաև այդ մարդը: Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե ամեն դեպքում տաս այդ շանսը: Նա կփոխվի ու կփորձի լինել ավելի լա՞վը, թե՞ կընդունի այդ շանսն ինչպես պարտավորություն:
Ինչ – որ տեղ դու հասկանում ես, որ ոչինչ էլ չի փոխվի, որ մարդն մնում է այնպիսին, ինչպիսին կա: Ոչ մի փոփոխություն չի լինի ու նա կրկին կշարունակի քեզ ցավ պատճառել: Դու կասես ինքդ քեզ. “Ոչ, երկրորդ շանս չի լինի”, բայց որոշ ժամանակ անց կրկին ի հայտ են գալիս, ոչ միայն երկրորդ, այլև երրորդ, չորորդ ու հինգերորդ շանսերը: Դու հասկանում ես, որ սխալ ես անում, բայց նորից, չգիտես ինչի, փնտրում ես նոր փաստարկներ ու արդարացումներ այդ մարդու ու իր արարքների համար, այն մարդու, ում համար սովորական բան է ստանալ քո կողմից ևս մեկ շանս: Դու մտածում ես, որ տալով մարդուն ևս մեկ շանս, մի մեծ նվեր ես անում նրան, որի համար նա անչափ շնորհակալ կլինի, բայց իրականում, չի լինի:
Տա՞լ, թե՞ չէ մարդուն սխալվելու իրավունք: Դա կախված է հանգամանքներից ու մարդու սկզբունքներից: Երբևէ եղել է՞, որ մտածես. “Վերջ, այլևս չեմ համբերելու ու ներելու նրա այսպիսի վերաբերմունքը”, իսկ հետո, ինքդ քեզ հակառակվելով, գտնել նրա արարքներին միլիոն արդարացում:  Continue reading

Ես հասկացա, որ դադարել եմ սիրել

19624674_248691698951648_8394027303834746880_nԵս հասկացա, որ դադարել եմ սիրել:
Ճիշտ է, բավականին շատ ժամանակ էր հարկավոր, դա հասկանալու համար, բայց վերջ ի վերջո զգացի, որ նա այլևս գոյություն չունի ինձ համար, այլևս չկա իմ սրտում: Արդեն հանգիստ քնում էի, չէի լացում մինչև առավոտ, չէի հիշում հաճելի պահերը, այլևս չէի մտածում, թե որտեղ է նա ու ում հետ, չէի ստուգում նրա սոցիալական ցանցերն ու չէի թերթում նրա նկարները, չէի զանգում ու գրում նրան: Ինձ այլևս չէին հետաքրքրում նրա նոր ընկերուհիները, դադարել էի նայել նրա սիրած ֆիլմերն ու օգտագործել նրա բառերը: Գժի պես չէի վազում, երբ ինչ – որ մեկն զանգում էր հեռախոսին: Այլևս չէի լսում նրա ուղարկած ու նրան դուր եկած երգերը ու այն երգերը, որոնք հիշեցնում էին նրա մասին: Այլևս ոչ մեկից չէի լսում, որ ասեին աչքերս փայլում է, նրանք այլևս չէին փայլում:
Ես հասկացա, որ դադարել եմ սիրել:
ՈՒղղակի կամաց – կամաց դադարել եմ նրա մասին մտածել, ինքս էլ չնկատելով դա: Ես հասկացա, որ այլևս չեմ փնտրում նրա հետ հանդիպումներ ու չեմ ուզում տեսնել նրան: Հետզհետե մոռանում եմ նրա դիմագծերը, որոնք այնքան շատ էի սիրում: Continue reading

Հնարավո՞ր է սիրել ցավը

a35f6f1af705bc86b49b38e5c170e6c2Լինում է, չէ՞, որ սիրտն սովորում է ցավին, նրա համար ուղղակի սովորական է դառնում զգացած այն ցավը, որ կա նրա ներսում: Սիրտն դադարում է լսել քեզ, դադարում է զարկել ինչ որ մեկի համար:
Աշխարհում ամեն ինչի հանդեպ հնարավոր է սեր առաջանալ, նույնիսկ ամենաանհավականան բաների նկատմամբ, բայց արդյոք հնարավոր է սիրել ցավը, սիրել այն, ինչն սպանում է քեզ ներսից: Հնարավո՞ր է: Իրականում, մենք բոլորս էլ սիրում ենք ցավը: Սկզբում զգում ենք անբացատրելի զգացմունքներ, սիրահարվում ենք, սիրում ենք, երջանկանում ենք, բայց հանկարծակի, այդ գեղեցիկ զգացմունքը վերածվում է ցավի, իսկ մենք շարունակում ենք սիրել, սիրել այն ցավը, որն մնում է ամենագեղեցիկ զգացմունքից, սիրուց հետո: Շարունակում ենք սիրել առանց ափսոսալու, անկախ նրանից ինչքան ցավոտ է սրտին, անկախ նրանից, որ այդ ցավից մեռնել ենք ուզում, միևնույնն է, չենք կարող հրաժարվել այդ ցավից, որովհետև սիրտն սովորում է դրան: Սիրտն այնքան անօգնական է դառնում, այն ոչ կարողանում է լինել երջանիկ, ու ոչ էլ հրաժարվել:
Սերն հաճախ է ցավ պատճառում, նրանից մնացած վերքն այնքան դժվար է բուժվում: Այդպիսի պահերին ուզում ես մնալ մենակ քո զգացմունքների, մտքերի ու քո ցավի հետ, որովհետև ով էլ լինի քո կողքին այդ պահին, միևնույնն է, չի հասկանա այն ցավը, ինչ զգում է հոգիդ, չի կարողանա օգնել ինչքան էլ ցանկանա: Continue reading

Անարդարությունն ընդդեմ մարդու

8a8b4087b870c62966225f559c0964f4Երեք բան չկա աշխարհում` աստիճաններ դեպի երկինք, կամուրջ, ծովերի վրայով ձգվող ու արդարություն մարդկային սրտում: Առաջին երկուսի գոյություն չունենալու մասին վստահ էի, իսկ երրորդի մեջ համոզվեցի հետզհետէ մարդկանց հետ շփվելով, ճանաչելով: Համոզվեցի, որ ինչքան մեծանում ենք այդքան շատանում են կյանքի տված փորձություններն ու դժվարությունները ու հասկացա, որ ամեն մի քայլ անելուց քո առջև հայտնվում է մի պատ, որն չի թողնում առաջ շարժվել, այդ պատը անարդարությունն է, որն աշխարհում, ցավոք, այնքան շատ է, շատ է մարդկանց սրտերում: Բայց նաև հասկացա, որ հարկավոր է առաջ շարժվել, թեկուզ այդ անարդարություն կոչվող պատը ջարդելով կամ էլ վրայից անցնելով: Ոչինչ չի կարող մարդուն կանգնեցնել, եթե նա իր առջև նպատակ է դրել, ոչ մի պրոբլեմ, ոչ մի հանգամանք, նույնիսկ մարդիկ, այն մարդիկ, ովքեր քո վատն են ուզում, ամեն ինչ անում են դժբախտացնելու համար ու անհամբեր սպասում են այն օրվան, երբ քեզ ընկած կտեսնեն: Բայց դա երբեք չի լինի, մարդն ավելի ուժեղ է դառնում, երբ տեսնում է, թե ինչքան մարդ է սպասում իր պարտությանը, նա հավաքում է իր ուժերն ու սկսում է պայքարել: ՈՒ տանելով շատերի արհամարանքը, ուշադրություն չդարցնելով իր հետևից խոսացողներին գնում է առաջ` քայլ առ քայլ: Continue reading

Հիասթափություն, թե՞ անտարբերություն

a46a66f8f75375e5a380e417f1bd9587.jpgՀիասթափվե՞լ … Այո, հիասթափվել եմ, հաճախ եմ տխրել, նույնիսկ ատել եմ կյանքը, ատել եմ, ինչու չէ նաև, ինքս ինձ, որ ամեն ինչ իմ ուզածի, մտածածի, պատկերացրածի ճիշտ հակառակն է եղել: Հաճախ հիասթափվել եմ մարդկանցից, որոնք չեն եղել այնպիսին, ինչպիսին ես եմ ճանաչել նրանց, ցույց են տվել իրենց իսկական դեմքը ու հաճախ են հարվածել թիկունքից:
Կյանքն սիրում է կոտրել մարդկանց պլանները, խաղի իր կանոններն թելադրել ու ամեն ինչ մեր ուզածի հակառակն անել, իսկ մենք հիասթափվում ենք կյանքից, մարդկանցից, երևույթներից, որ նրանք այնպիսին չեն, ինչպես մենք էինք սպասում, որ կլինեն: Ամենաուժեղ զգացմունքն հիասթափությունն է, ոչ նեղվածությունը, ոչ խանդը ու ոչ էլ նույնիսկ ատելությունը: Նրանցից հետո հոգում ինչ որ բան մնում է, իսկ հիասթափությունից հետո միայն դատարկություն, միայն անտարբերություն:
Այնքան մոտ են հիասթափությունն ու անտարբերությունն իրար: Կարծես, ընդամենը մեկ քայլ է նրանց միջև ու հիասթափությունից հետո մի պահ ամբողջ մարմինդ ու հոգիդ անտարբերությունն է պատում: Դառնում ես անտարբեր կյանքի, շրջապատի, մարդկանց ու շուրջդ տեղի ունեցող իրադարձությունների նկատմամբ: Continue reading

Անկեղծ սրտից

0210b7364918deb2b779c3ec9f96c4bcԵվ ինչ որ մի պահ ամեն ինչն իր կարևորությունը կորցնում է: Նայում ես այն մարդկանց, ում ձեռքից բռնել ես, ու ինքդ քեզ հարց ես տալիս. – Միգուցե, պետք է թողնել ձեռքը, չկանգնել նրան այդքան մոտ, չլինել այդքան բնական, չասել այն, ինչ մտածում ես:
Չէ՞ որ, մեր ժամանակներում մարդիկ փոխվել են, նրանք վախենում են դրանից, ամեն ինչ այլ կերպ են ընկալում: Փնտրում են հնարավորություն, հիշում են անցյալը, համեմատում են քեզ ուրիշների հետ, իսկ դու նայում ես այդ ամենին ու մտածում ես. – Միգուցե, պետք է և իրոք խաղալ մարդկաց հետ, նրանց իսկ խաղը, որն նրանք այնքան շատ են սիրում, լինել այնպիսին, ինչպիսին քեզ տեսնում են:
Ես, երևի, նույնիսկ հասկանում եմ այդ մարդկանց: Իրոք որ, ինչի՞ ինչ որ բան անել, եթե մարդն, այսպես թե այնպես, քո կողքին է: Մարդկանց պետք են դժվարություններ, վեճեր, տառապանք, ցավ: Նրանք կոտրում են սիրտդ, իսկ երբ դու ես նույն կերպ նրանց հետ վարվում, անսիրտ մարդ ես դառնում նրանց համար: Բայց ախր սիրտդ կոտրվելուց հետո, ինչպե՞ս անսիրտ չդառնալ, ինչպե՞ս ապրել մի սրտով, որից մենակ փշուրներն են մնացել: Ինչպե՞ս խաղալ մի խաղ, երբ գիտես, թե ինչ ցավոտ է նրա հետևանքները: Continue reading