Tag Archive | Հիասթափություն

Իմ հիասթափություններից լավագույնը

Դու լրացրեցիր իմ հիասթափությունների կոլեկցիան ու դարձար նրանցից լավագույնը: Դու խոստացար սիրել ինձ միշտ, բայց հեռացար կարծես ոչինչ էլ չէր եղել: Թողեցիր ու հեռացար, առանց հետ նայելու, գուցե ինչ-որ տեղ քեզ մեղավոր զգացիր, բայց այդպես է ներեղություն չխնդրեցիր, որն, ճիշտ է, ոչինչ էլ չէր փոխելու, բայց գուցե սրտիս մի քիչ հանգստություն կտար, գուցե ինձ այսքան վատ չզգայի, որ սիրել եմ կուրորեն ու հավատացել եմ խոսքերիդ, գուցե այդ կներես-ով հոգուս վերքերն մի քիչ դադարեին ցավել: Բայց դու այդպես էլ ոչինչ չասացիր, երջանկություն մաղթեցիր ու փորձեցիր հավատացնել, որ երջանիկ եմ լինելու ուրիշի հետ, իսկ ինձ ուրիշն պետք չէր, ես քեզ էի սիրում, քո կողքին էի պատկերացնում մնացած կյանքս: Փորձեցիր հավատացնել, իսկ ես ցույց տվեցի, թե հավատացել եմ, ես ոչինչ չասացի, շատ լավ հասկանալով, որ ինչ էլ ասեմ, իզուր է, ես հասկացա, որ եկել է այն վերջը, որից այնքան շատ էի վախենում: ՈՒ վերջացավ, վերջացավ ամեն ինչ, վերջացան մեր երազանքներն, որ այդպես էլ չհասցրեցին դառնալ իրականություն, վերջացան ժպիտները, գրկախառնությունները, վերջացավ ամեն ինչ, ինչ կապում էր մեզ ու մնաց միայն մի բան` ցանկություն քեզ մոռանալու, ավելի ճիշտ, ոչ թե ցանկություն, այլ պարտավորություն: Ես պարտավոր էի մոռանալ քեզ, որ այլևս չտանջվեմ, որ չմտածեմ քո մասին, չսիրեմ քեզ:

Continue reading

Քո կյանքն քո ձեռքերում է

Ով ինչ ուզում է, թող ասի, իսկ դու ժպտա, մի վիրավորվիր, մարդիկ միշտ էլ ասելու են, միշտ նախանձելու ու չարախոսելու են, դա միշտ այդպես եղել է ու կլինի, իսկ դու ուշադրություն մի դարձրու: Սիրիր կյանքը ու փորձիր ամեն զգացողություն: Եղիր անկեղծ առաջին հերթին ինքդ քեզ հետ, իսկ հետո` մյուսների: Մի չափազանցրու: Ամենքից շատ քեզ արժևորիր, այլ ոչ ուրիշներին: Ընդունիր քեզ այնպես, ինչպիսին կաս, մի փակիր քեզ սենյակում, քանի որ կյանքն դրսում է: Ինչ էլ լինի մի համարձակվիր ատել հորդ ու մորդ, ամենաշատն նրանք են հոգ տանում քո մասին, նրանց բարկացնելու փոխարեն երջանիկ դարձրու: Ապրիր այնպես, որ ոչ մի օր նրանց գլուխը կախ չտեսնես, այլ միշտ հպարտանալու տեղիք տաս: Մի մոռացիր, որ նրանք օրերից մի օր չեն լինելու: Ստիպիր նրանց սիրված ու կարևոր զգալ, ասա, որ սիրում ես, վաղը գուցե շատ ուշ լինի:
Մի խրվիր անցյալում, թող այն այնտեղ էլ մնա, իսկ դու շարժվիր առաջ, միշտ նայիր ապագային, երազանք պահիր, նպատակ դիր քո առաջ ու ամեն գնով հասիր դրանց: ՈՒ երբեք ինչ-որ մեկի համար մի թող երազանքներդ ու մի հանձնվիր: Ոչ մեկին մի թերագնահատիր, շփվիր քեզանից խելացիների հետ, միշտ ինչ-որ բան կունենաս նրանցից սովորելու: Բայց ոչ մեկի մի մեծարիր: Ծանոթացիր նոր մարդկանց հետ, լսիր նրանց պատմությունները, դրանցից քեզ օրինակ քաղիր, որոշիր որն է ճիշտը ու որն է սխալը, բայց երբեք մի բարձրաձայնիր ու մի քննադատիր, քանի որ նրա կյանքով չես ապրել ու չգիտես ինչ է նա զգացել:
Վստահիր միայն ինքդ քեզ, ուրիշ ոչ մեկի: Այո, գուցե սարսափելի կյանք ունես, գուցե հոգնել ես ամեն ինչից ու հանձնվել ես ուզում, գուցե մնացել ես մենակ, գուցե քեզ ոչ մեկ չի հասկանում, բայց… մի մոռացիր… քեզ նման միլիոնավոր մարդիկ կան, հավատա այդ ամենն բոլորի հետ էլ լինում է:

Continue reading

Հեռանալն երբեմն լավագույն որոշումն է

Գիտե՞ս ինչն է քո սխալը, այն, որ չափից շատն ես թույլ տալիս մարդկանց, թույլ ես տալիս քեզ ցավեցնել, վարվել այնպես, ինչպես իրենք են ուզում, լինել անտարբեր: Դու ժպտում ես, ձևացնում ես, որ ոչինչ տեղի չի ունեցել: Անընդատ փորձում ես պարզաբանումներ, արդարացումներ գտնել, քեզ ցավեցնողի կողքին կանգնել ու հասկանալ նրան: Քո սերն ու էյֆորիան փակել են քո աչքերը, լռեցրել են հպարտությանդ ու գիտակցությանդ ձայնը: Դու հոգնել ես անընդատ հասկանալ, ընդունել: Սովորիր հեռանալ, երբ ինչ-որ բան դուր չի գալիս: Դու պարտավոր չես ամեն ինչ ներել: Դու ունես իրավունք հեռանալու յուրաքանչյուր իրավիճակից, որի մեջ քեզ չես տեսնում: Կարող ես հեռանալ յուրաքանչյուր պատմությունից, որը քեզ դուր չի գալիս: ՈՒնես իրավունք հեռանալու այն քաղաքից, որն կլանում է քո լույսն ու չի թողնում փայլել, ունես իրավունք հավաքելու ճամպրուկներդ ու սկսել ամեն ինչ ուրիշ, նոր վայրում, հիմքից փոխելով կյանքդ: Դու իրավունք ունես հեռանալ աշխատավայրից, որն ատում ես, նույնիսկ երբ ամբողջ աշխարհ ասում է քեզ չանել դա: Դու իրավունք ունես փնտրել այն, ինչ քեզ մոտիվացնում է վեր կենալ ամեն օր անկողնուց մինչև կյանքի վերջ: Դու իրավունք ունես ինքդ քեզ դնել առաջին տեղում, ու հեռանալ նրանից, ով վատ է վերաբերվում քեզ հետ, նույնիսկ եթե սիրում ես նրան, դու կարող ես հեռանալ վատ ընկերներից, ու շրջապատել ինքդ քեզ սիրով, մարդկանցով, ովքեր աջակցում ու օգնում են քեզ: Դու ունես իրավունք ներել քեզ մեծ ու փոքր սխալների համար, լինել բարի քո նկատմամբ, նայել հայելու մեջ ու ինքդ քեզ դուր գալ: Դու ունես իրավունք ազատել քեզ ինքդ քո սպասումներից:

Continue reading

Տարբերվող մի հայացք դեպի կյանքը

Իսկ դուք նկատե՞լ եք մենք ինչքան շատ ենք դժգոհում, չենք բավարարվում այն ամենով, ինչ ունենք, չենք գնահատում, ձգտում ենք ավելին ունենալ, էլ ավելին, ու այդ ավելին սահման չունի, մարդն ամենաանկուշտ արարածն է, նա միշտ շատ է ուզում ու չի բավարարվում իր ուզածով: Մենք չենք նկատում մեր ունեցածը, որն գուցե ուրիշի համար երազանք է, մենք կարող ենք տեսնել, լսել, խոսել, կարող ենք շարժվել ու քայլել, ունենք ընտանիք ու տուն, իսկ մտածել ե՞ք ինչքան շատ մարդ կա, երազում է այդ ամենն ունենալու մասին, ինչ-որ մեկն գուցե երազում է աշխարհն իր լուսավոր գույներով տեսնելու մասին, բայց չի կարողանում, ինչ-որ մեկն երազում է լսել աշխարհի ձայներն, ինչ-որ մեկն երազում է գոնե մեկ մետր ինքնուրույն քայլել, բայց չի կարող, իսկ մենք, մենք բողոքում ենք, որ չունենք ամենավերջին մոդելի հեռախոսը, կամ թանկ հագուստը որ գնել ենք, մեզ այնքան էլ չի սազում: Իրականում մեր պրոբլեմներն չնչին են, կան մարդիկ, ում խնդիրների հետ համեմատած մեր պրոբլեմներն չի կարելի նույնիսկ պրոբլեմ համարել, բայց նրանք, ի տարբերություն մեզ չեն կորցնում հույսը, նրանք գնահատում են կյանքը, գնահատում են այն, ինչ ունեն, չնայած նրան, որ կյանքը շատ բաներից է զրկել նրանց, իսկ մենք ինչ-որ մի դժվարության հանդիպելուց միանգամից հանձնվում ենք, մեղադրում ենք Աստծուն ու մարդկանց մեր բոլոր անհաջողությունների մեջ:

Continue reading

Հարված թիկունքից

Մարդիկ սիրում են հարվածել մեջքից, նրանք համբերատար սպասում են, թե երբ ես դու դադարելու տանջվել, երբ ես դուրս գալու քո անտանելի վիճակից, ուր ընկել էիր կրկին մարդկանց պատճառով, սպասում են, երբ ես սկսելու նոր կյանք ու երբ ես երջանիկ լինելու, որ հենց այդ պահին հարվածեն, կոտրեն երազանքներդ ու ևս մեկ անգամ ապացուցեն, որ կյանքն անարդար եղել է ու միշտ էլ այդպիսին կմնա, որ մարդիկ չեն փոխվում, որ նախանձներն երջանիկներից շատ են, որովհետև երջանիկ մարդկանց ուրիշների կյանքն չի հետաքրքրում, իսկ նախանձ ու չար մարդկանց նպատակը մեկն է, խլել ուրիշի երջանկությունը, նույնիսկ եթե դրանով իրենք էլ չեն երջանկանալու:
Մարդկանց մի տեսակ կա, որ սիրում է կոտրել թևերն այն մարդու, ով ի վերջո համարձակություն է հավաքել թռչելու, պատրաստ է ամեն ինչի, միայն թե չթողնի թռչելու, չթողնի երազելու: Երբ ուրախանում ես, հույսով լցվում, որ քո արջև մի նոր դուռ է բացվել, իսկ հետո այդ դուռն այնքան ուժգին են փակում դեմքիդ, որ ամեն ինչ հիմքից շարժվում, ճեղք է տալիս ու պարզ չէ, թե ինչքան կկարողանա դիմանալ ու չփլվել:

Continue reading

Ես չեմ սիրում հրաժեշտ տալ

Ես չեմ սիրում հրաժեշտ տալ, դա իմը չէ, որովհետև հոգումս միշտ մնում է տհաճ նստվածք, երբ հասկանում եմ, որ այն, ինչն այնքան շատ էի սիրում գնաց։ Ես չեմ սիրում հրաժեշտ տալ ինձ համար թանկ մարդկանց, թեկուզ և կարճ ժամանակով, որովհետև այն կարող է լինել վերջինը: Գուցե այն մարդկանց, ում այսօր հրաժեշտ ենք տվել, ասել ենք “մինչ վաղը”, վաղը նորից հանդիպելու ակնկալիքով, էլ երբեք չհանդիպենք, էլ երբեք բարև չտանք, այլևս երբեք չծիծաղենք միասին կամ խոսենք անկեղծ ամեն ինչի մասին։ Ես միշտ դժվար եմ ընդունում հրաժեշտները, վերջին անգամ գրկելով թանկ մարդկանց, ես սրտիս մի մասն եմ թողնում նրանց մոտ, երբեմն ստիպում եմ ինքս ինձ չլացել, արցունքներից փայլող աչքերս աննկատ սրբում եմ ու ձևացնում իբր ոչինչ էլ չի եղել, իսկ երբեմն չեմ կարողանում զսպել արցունքներս ու անկախ իմ կամքից լացում եմ, ամուր գրկելով նրան, ով շուտով հեռանալու է կյանքիցս, գուցե կարճ ժամանակով, գուցե տարիներով, գուցե ընդմիշտ։
Ես չեմ սիրում հրաժեշտ տալ, այս բառի մեջ աննկարագրելի տխրություն կա, ում էլ հարցնես, յուրաքանչյուրի սրտում մի հրաժեշտ կա, որն ամենադժվարն էր ու անմոռանալի, որովհետև միշտ դժվար է թողնել այն, ինչն երջանկություն էր պարգևում։ Հրաժեշտ տալը միշտ էլ դժվար է, դժվար է հրաժարվել նրանից, ինչին այնքան շատ ես կապված, դժվար է… ամեն հրաժեշտից հետո զգալ դատարկություն, ասես սիրտդ կտոր-կտոր է եղել, ասես չկա այն լույսը հոգուդ մեջ, որն լուսավորում էր ամբողջ էությունդ։

Continue reading

Մենակության մեջ

Ինձ թվում է, մենակության մեջ ամենասարսափելին դա հսկայական չափով սերն է, որն դու ուզում ես տալ, նվիրել ինչ-որ մեկին, բայց չես կարող, որովհետև կողքիդ չկա այն մեկը, ով արժանի կլինի ու արժանապատվությամբ կընդունի այդ անկեղծ սրտից եկած նվերը, որ թանկ է գումարով գնված յուրաքանչյուր նվերից: Երբեմն առաջանում է այնպիսի տպավորություն, որ մենակությունն կլանում է քեզ ներսից ամբողջությամբ: Դու ուզում ես անել ինչ – որ կարևոր բան, բայց չես կարող, քեզ ոչ մեկ չի ընդունում, քանի որ դու չափից դուրս իրական ես, չափից դուրս տարօրինակ ու չափից դուրս գիժ: Դա կապում է քեզ ու չի թողնում շարժվել, այն ստիպում է զգալ քեզ մենակ ամեն անգամ, երբ ինչ-որ հարցով կամ օգնության կանչով դիմում ես մեկին: Դու կապվում ես մարդկանց հետ, տալիս ես քո ամբողջ ուշադրությունը, իսկ նրանք չեն գնահատում, ընդունում են դա որպես մի պարտավորություն, ու այդպես կամաց-կամաց հարաբերություններն վերափոխվում են, դու զգում ես դա նրա խոսելաձևի ու վարքագծի մեջ: Մենակության մեջ որոշ ժամանակ մնալով դու սովորում ես նրան, բայց միևնույն ժամանակ այն չի դառնում քեզ հետ մի ամբողջություն: ՈՒ դու չգիտես ինչ անես, ինչպես ազատվել այդ մենակությունից, որովհետև չկա մեկը, ով կլինի կողքիդ ու մենակ չի թողնի: Ինչքան էլ մարդիկ ասեն, որ սովորել են մենակության ու այլևս ոչ ոքի չեն ուզում իրենց կողքին, միևնույնն է, յուրաքանչյուրն իր սրտի խորքում ուզում է սիրված լինել, ուզում է կողքին ունենալ մարդկանց, ովքեր մենակ չեն թողնի։ Մենք ուղղակի ուզում ենք, որ մեզ հասկանան, հասկանան այն, ինչի մասին մենք խոսում ենք, գրում ենք, մտածում ենք ու ինչի մասին որ երազում ենք:

Continue reading

Մտքերիս մեջ խորասուզված

Երբմն ուզում եմ սեղմել “Пауза” կոճակի վրա ու հանգստանալ կյանքից: ՈՒղղակի վերցնել ընդմիջում ու ժամանակավորապես ամեն ինչից անջատվել: ՈՒզում եմ հասկանալ ուր եմ գնում, ինչի, ու ճանապարհիս որ փուլում եմ դժվարանում քայլել: ՈՒզում եմ իմանալ արդյոք ընտրածս ուղին ճիշտ է ու նպատակս, որին ձգտում եմ հասնել, հենց այն է, ինչ հարկավոր է ինձ: ՈՒզում եմ գտնել կյանքի իրական արժեքներն ու հետևել դրանց: Խորանալ ինքս իմ մեջ, մտքերով գնալ դեպի մանկություն ու հիշել, թե ինչպես էր այդ ժամանակ կյանքը թվում հետաքրքիր ու անակնկալներով լի, իսկ մարդիկ բարի ու անկեղծ, բայց արի ու տես, որ կյանքը իրոք անակնկալներով լի է, իսկ այ մարդիկ ճիշտ հակառակն են այն մանկական պատկերացումների:
Մենք չենք նկատում ինչպես ենք անցկացնում մեր կյանքը, ինչի վրա ենք վատնում մեր թանկ ժամանակը: Մենք գնում ենք ոչ այն ճանապարհով, որով ուզում ենք, շփվում ենք մարդկանց հետ, որոնց հետ շփումն այնքան էլ հաճելի չէ, ու հետևում ենք այն երազանքներին, որոնց իրականացումն մեզ ուրախություն չի պատճառում: Փոխանակ դրան, որ մտածենք ու հասկանանք ինչ է կատարվում մեր կյանքի հետ, փոխանակ մենակ մնանք ու ընկղմվենք մտքերի մեջ, մենք նախընտրում ենք լիցքաթափվել սոցիալական ցանցերում, հետաքրքրվել երկրում տեղի ունեցող նորություններով ու ծիծաղել համացանցում հանդիպած հիմար կատակների վրա:
ՈՒզում են հանգստանալ ամեն ինչից, ամենքից:

Continue reading

Թաքնված հոգի, թաքնված զգացմունքներ

Մարդիկ ոչինչ չգիտեն քո մասին: Նրանք տեսնում են միայն այն, ինչ դու ես թույլ տալիս: Այդ ամենն ֆանտազիայի ու պատկերացման խաղ է, փոխվում են միայն դեմքերն ու անունները: Դու ինչ-որ ժամանակով ընդունում ես ինչ-որ մեկի կանոնները, կամ նրանք են խաղում քո կանոններով:
Առաջ ես վստահ էի, որ մարուն պետք է ճանաչել, որպեսզի նրա հետ հարաբերություններ սկսել` ընկերական, գործնական, սիրային: Պետք է պարզել նրա արժեքները, վերագրել նրան մարդկանց ինչ-որ տեսակի, որոշել նրա համոզմունքները... Հիմա ես մտածում եմ, որ մարդուն պետք է զգալ, որ յուրաքանչյուր մարդ, ինձ նման, ունի իր թաքցրած կողմերը, որոնք ինչ-որ պատճառով պահում է բոլորից, ու հասկացա, որ միայն սիրտը կարող է այդ ամենը զգալ: Դա կատարվում է ակամա, հնարավոր է կապված է այն բանի հետ, որ սկսում ես զգալ ինքդ քեզ, հասկանում ես ինչ է կատարվում քո հետ, ու մտածում ես, որ նույն կերպ էլ մյուսների մոտ է, ու ինչքան ավելի խորն ես զգում քեզ, այդքան ավելի ես զգում շրջապատող մարդկանց: ՈՒղեղն երբեմն ստում է: Աշխատում է հոգեբանական պաշտպանությունը, ընկալելու ֆիլտրերը, անհամապատասխան տեղեկություններն ու սուբյեկտիվ չափորոշիչները: Դու հավաքում ես տվյալներ, վերլուծում ես, եզրակացություններ ես անում: ՈՒ կորցնում ես ամենաէականը` ինտուիտիվ մտածողությունն այն մասին, թե ինչպիսին է տվյալ մարդը:

Continue reading

Մի սեր, որ ուներ սկիզբ ու չուներ ավարտ

Սենա… Յամաչ… Մի պատմություն, որ սկսվեց շատ պատահական, գիշերային քաղաքի փողոցներից մեկում: Մի սեր, որ ուներ սկիզբ ու չուներ ավարտ, որ շարունակվելու էր մինչև հավերժություն: Պատմություն երկու սրտերի մասին, որ գտան իրար, հանդիպեցին, սիրահարվեցին, սիրեցին միմյանց, իրար կապեցին ճակատագրերն ու հոգիներն, շատ դժվարությունների միջով անցան, բայց չդադարեցին սիրել իրար, թույլ չտվեցին ոչ մեկի բաժանել իրենց, ու խոստացան միմյանց միշտ սիրել, հավերժ մեկ մեկու կողքին լինել, չնայած ամեն ինչին, ապրել` եթե ոչ միասին, ապա մեկ մեկու սրտում, հավերժ... Սենան Յամաչի համար դարձավ ամեն ինչ, իր մութ կյանքի մեջ լույսի շող դարձավ, մարդ, որի համար ամեն ինչ կաներ, կյանքն էլ կտար առանց մտածելու։ Յամաչն Սենայի համար դարձավ ամեն ինչ, դարձավ ընտանիք, որն մինչև այդ չէր ունեցել, դարձավ նրա ասպետը, որի իրական լինելուն ինքն էլ չէր հավատում։ Նրանք գտան ու լրացրեցին իրար, մեկ մեկու կողքին իդեալական դարձան, սիրեցին իրար, սիրեցին...

Ես առաջ չէի հավատում առաջին հայացքից սիրուն, չէի հասկանում ինչպես կարող են մարդիկ սիրել իրար` ընդամենը մի քանի օր ճանաչելով, ախր սիրելու համար պետք է ճանաչել միմյանց, պետք է վստահ լինել զգացմունքների մեջ ու նոր խոստովանել, բայց հիմա հասկանում եմ, որ դա ամենևին էլ պարտադիր չէ, որ եթե գտնում ես քո իրական կեսին, կարող ես ամուսնանալ նրա հետ, եթե նույնիսկ ընդամենը 5 օր ես ճանաչում նրան ու այդ 5 օրում նա կարող է քեզ այնքան սեր պարգևել, ինչքան որ ամբողջ ապրածդ կյանքում ոչ մեկից չես ստացել։

Continue reading