Tag Archive | Հիշողություններ

Ժամանակը լավ բժիշկ չէ հոգու վերքերի համար

1950a5684b6900f4775e3075013a7b30Մի հավատացեք այն խոսքերին, որ ժամանակը բուժում է վերքերը, որ ամեն ինչ ժամանակի ընթացքում անցնում է: Ոչինչ էլ չի անցնում, վերքերն, միևնույնն է, մնում են, ուղղակի ժամանակի ընթացքում դրանք դադարում են ցավել, թվում է, թե մոռանում ես, բայց բավական է մի հիշողություն ու այն նորից սկսկում է ցավել, թարմանում են հին վերքերն: Ժամանակն ուղղակի ստիպում է համակերպվել դրանց հետ ու ապրել ցավի հետ միասին:
Ժամանակը չի բուժում: Այն չի բորբոքում վերքերը, պարզապես դրանք փակում է վերեւից նոր տպավորությունների, նոր զգացողությունների, կյանքի փորձի վիրակապով: Եվ երբեմն, ինչ որ բանի դիպչելով այդ վիրակապը բացվում է, ու թարմ օդը հպվում է վերքին, նոր ցավ տալով:
Ժամանակն ստիպում է մոռանալ հին վերքերի ցավի մասին, ցավեցնելով կրկին ու կրկին: Եվ այդպես է ապրում ենք կյանքում, ինչպես վիրավոր թռչուն, որն թևի վերքից հետո կարողանում է թռչել, բայց ամեն թռիչք կրկին ցավեցնում է ու հիշեցնում անցյալը: ՈՒ ամեն տարի հոգու մեջ ավելի ու ավելի է շատանում վատ կապած վիրակապերի քանակը, որոնք դիպչելով ինչ որ հիշողության կրկին բացվում են: Continue reading

Advertisements

ՈՒզում եմ իմանաս

17Գիտե՞ս, ես ունեմ շատ սովորություններ, որոնց մասին ուզում եմ իմանաս, որ եթե սիրահարվելու ես, սիրահարվես ինձ ամբողջությամբ, այդ բոլոր տարօրինակություններիս: Եթե սիրելու ես, սիրես նաև թերություններս: Ես ուզում եմ լինել քեզ հետ բնական, կարողանամ խոսել անկեղծ ու միշտ զգամ քեզ կողքիս:
Գիտե՞ս, ես հաճախ եմ լացում, ու նշանակություն չունի, թե դա տեղի է ունենում ինչ որ ֆիլմ նայելու ժամանակ, ինչ որ տխուր երաժշտություն լսելուց, թե ուղղակի կիրակի առավոտյան։ Ես կարող եմ լացել նույնիսկ այն բաների պատճառով, որոնք ինձ երբևէ ցավեցրել են, նույնիսկ եթե հիմա դա տեղի չի ունենում։
Ես վախենում եմ մենակ մնալ ու վախենում եմ քեզ գտնելուց հետո նորից կորցնել։ Ես պատմելու եմ քեզ այն մասին, թե ինչու եմ ատում ինքս ինձ։ Ու չեմ հավատալու քո ոչ մի խոսքին, երբ դու կսկսես չհամաձայնվել իմ բարձրաձայնած յուրաքանչյուր պատճառին։
Դու կարող ես ասել, որ սիրում ես ինձ անվերջ թիվ անգամ, բայց միևնույնն է, ես միշտ վախենալու եմ այն բանից, որ կթողնես ինձ։ Continue reading

Ժամանակն անզոր է հիշողության դեմ

 

imageԻնչ տարօրինակ է… Անցնելով տարիներ, իմ մեջ դեռևս մնում են հիշողություններ քո մասին: Ես հիշում եմ քո ձայնը` խռպոտ ու ինքնավստահ, որն ամեն անգամ լսելիս, սիրտս արագ էր զարկում: Հիշում եմ աչքերդ, որոնք միշտ այնպես խորաթափանց էին նայում իմ էության մեջ, որ ամեն անգամ մարմնովս սարսուռ էր անցնում քո հայացքից: Հիշում եմ ձեռքերիդ ջերմությունը: Դա երևի իմ ամենասիրելի հիշողությունն է: Ոչ քեզանից առաջ ու ոչ էլ քեզանից հետո, ոչ մի հպում չէր կարող ջնջել հետքերն այն նրբության, որը դու թողել էիր մաշկիս վրա: Ես հիշում եմ խենթ գիշերները, որ անցկացնում էինք անվերջ խոսելով, ու նշանակություն չուներ, որ հեռու էինք իրարից, այդ հեռախոսային կապը մեզ մոտեցնում էր իրար, անգամ ավելի շատ, քան ֆիզիկապես էր հնարավոր լինել: Continue reading

Հրաժեշտ դպրոցիս ու հարազատ դարձած դասարանիս <3

Ահա եկավ այս օրը, այսօր ես հրաժեշտ եմ տալիս իմ դպրոցին, իմ դասարանին ու ավարտում եմ դպրոցը մեկ տարի շուտ: Շնորհիվ նրա, որ կարողացա էկստեռն քննություններս հանձնել, ես այսօր շրջանավարտ եմ: Չգիտեմ, տարօրինակ զգացողություն է մոտս, և ուրախ եմ, և տխուր, ուրախ եմ նրա համար, որ նոր կյանք եմ մտնում ու շարունակում եմ քայլերս երազանքիս հետևից, բայց տխուր եմ, որ թողնում եմ դասարանիս, թողնում եմ մանկությունս ու պատանեկությունս, գժություններս ու արկածներս, անչափ թանկ հիշողություններս եմ թողնում դպրոցի պատերի ներսում ու հեռանում եմ, մտնում եմ նոր կյանք, որտեղ ապրելու դեռ փորց չունեմ ու պատկերացնել էլ չեմ կարող, թե ինչ է ինձ սպասվում այնտեղ: Հիմա հասկանում եմ բոլոր նրանց, ովքեր տխրում էին իրենց Վերջին զանգի օրը, չնայած չեմ կարող ասել, որ այսօր իմ Վերջին զանգն է, ոչ, ճիշտ է ես ավարտում եմ, բայց իմ վերջին զանգը լինելու է հաջորդ տարի այս օրը, իմ դասարնի հետ, ես խոստացել եմ, որ գալու եմ ու նրանց հետ շարք կանգնեմ, նրանց հետ իմ հրաժեշտի խոսքն ասեմ իմ դպրոցին ու նրանց հետ պարեմ իմ վալսը: Նրանք են դարձել ինձ համար քույր ու եղբայր, սովորել եմ նրանց հետ 11 տարի ու միայն նրանց հետ եմ անցկացնելու իմ վերջին զանգը: Իսկ այսօր ես ուղղակի ավարտում եմ, ուղղակի դադարելու եմ դպրոց գնալ, բայց մնալու եմ աշակերտ, այսօր ուղղակի իմ մյուս դասարանցիների վերջին զանգն է, որոնք ինձ ընդունեցին իրենց դասարան ու 2 ամսվա ընթացքում նույնպես դարձան հարազատ: Continue reading

Ինձնից հեռու,բայց հոգով շատ մոտ

616a8b200f2e0ed5150674763f7257bdՀեռու ենք իրարից, մեր միջև կիլոմետրեր կան երկա~ր ձգվող, հազարավոր պատեր կան մեզ բաժանող, հազար ու մի խոչնդոտ ու մի հսկայական տարածություն, որի ծայրն էլ չի երևում: Անդունդ է այդ տարածությունը ինձ համար թվում, որի սկիզբը սիրտս է, իսկ վերջը չեմ տեսնում, չունի վերջ այդ տանջող հեռավորությունը:
Հեռու ենք իրարից, հեռու ֆիզիկապես, իսկ հոգիս քո հոգուն այնքան մոտ է, որ նույնիսկ շշուկով կարող ենք լսել իրար, որ հպվելու համար միայն ձեռքդ մի փոքր պարզել է պետք: Չենք կարող հեռու լինել իրարից, որովհետև քեզ սրտիս մեջ եմ պահում ու դրսից փակել եմ սիրտս բանալիով, որ երբեք չկորցնեմ քեզ, որ ոչ մի օր չապրեմ առանց քեզ:Սիրտս քո սրտի հետ է զարկում, քեզանից հեռու, կարոտից այն էլ չի կարողանա ապրել առանց իր երկրորդ կեսի ու կդադարի բաբախել:
Կարոտում եմ քեզ, կարոտից խելագարվում եմ, սրտումս ես, բայց դա բավական չէ չկարոտելու համար: Continue reading

Հիշողություններ` թաքնված երաժշտական նոտաների տակ

fdԱմեն ինչ կյանքում ունի ինչ-որ իմաստ, ամեն ինչն որոշակի ձևով իմաստավորում ենք, երևի նրա համար, որ մեզ ավելի հասկանալի լինի կամ էլ,որ հեշտ լինի մեկ ուրիշին բացատրելը: Իսկ երաժշտությունն այնքան դժվար է բացատրել, այնքան իմաստ կա նրա մեջ, նրա ամեն մի նոտա սրտի նուրբ լարերին է դիպչում ու այնքան զգացողություններ է առաջացնում: Դժվար է ասել,թե ինչ է երաժշտությունը` ուղղակի նոտանե՞ր,թե մարդկային հոգու արտացոլանքը: Երաժշտություն լսել սիրում են բոլորը,բայց ոչ բոլորն են կարողանում հասկանալ:
Հաճախ լինում է,երբ լսելով ինչ-որ երգ,այնքան հարազատ բան ենք տեսնում նրա մեջ,նրանում գտնում ենք ինքներս մեզ կամ էլ նրան,ում սիրում ենք,մեր կյանքից ինչ որ մի հատված կամ էլ հենց ամբողջ կյանքը ու բացի նրանից,այլևս ոչ մի այլ երգ չենք ուզում լսել: Continue reading

Անվերջ տանջող մտքեր

Նորից գիշեր է,պատուհանից այն կողմ ցրտաշունչ քամին է սուլում ու քշում է ամեն ինչ,իսկ այս կողմում նորից տխրությունն է պատել,նորից խե
alone-girl-lonely-night-Favim.com-2834474լագառության հասցնող մտքերը չեն թողնում քնել,հիշողություններն տեսիլքի նման գալիս են աչքերիս առաջ ու ոչ մի ձև չկա այս իրավիճակից դուրս գալու համար:
Կյանքում հաճախ լինում են պահեր,երբ մենք մեզ մենակ ենք զգում,դժբախտ,երբ ամեն ինչ իր նշանակությունը կորցնում է և այլևս ոչինչ չի հետաքրքրում:Երբ հանուն մեզ համար թանկ մարդկանց զոհում ենք ինքներս մեզ,մեր երջանկությունը,և թեկուզ տանջվելով,բայց ամեն ինչ անում ենք,որ մեր շրջապատում գտնվող մարդիկ ուրախ ու անհոգ լինեն,որ մեր պատճառով չտանջվեն: Continue reading