Tag Archive | Միայնակ,գիշերվա մթության մեջ

Անկեղծ սրտից

0210b7364918deb2b779c3ec9f96c4bcԵվ ինչ որ մի պահ ամեն ինչն իր կարևորությունը կորցնում է: Նայում ես այն մարդկանց, ում ձեռքից բռնել ես, ու ինքդ քեզ հարց ես տալիս. – Միգուցե, պետք է թողնել ձեռքը, չկանգնել նրան այդքան մոտ, չլինել այդքան բնական, չասել այն, ինչ մտածում ես:
Չէ՞ որ, մեր ժամանակներում մարդիկ փոխվել են, նրանք վախենում են դրանից, ամեն ինչ այլ կերպ են ընկալում: Փնտրում են հնարավորություն, հիշում են անցյալը, համեմատում են քեզ ուրիշների հետ, իսկ դու նայում ես այդ ամենին ու մտածում ես. – Միգուցե, պետք է և իրոք խաղալ մարդկաց հետ, նրանց իսկ խաղը, որն նրանք այնքան շատ են սիրում, լինել այնպիսին, ինչպիսին քեզ տեսնում են:
Ես, երևի, նույնիսկ հասկանում եմ այդ մարդկանց: Իրոք որ, ինչի՞ ինչ որ բան անել, եթե մարդն, այսպես թե այնպես, քո կողքին է: Մարդկանց պետք են դժվարություններ, վեճեր, տառապանք, ցավ: Նրանք կոտրում են սիրտդ, իսկ երբ դու ես նույն կերպ նրանց հետ վարվում, անսիրտ մարդ ես դառնում նրանց համար: Բայց ախր սիրտդ կոտրվելուց հետո, ինչպե՞ս անսիրտ չդառնալ, ինչպե՞ս ապրել մի սրտով, որից մենակ փշուրներն են մնացել: Ինչպե՞ս խաղալ մի խաղ, երբ գիտես, թե ինչ ցավոտ է նրա հետևանքները: Continue reading

Advertisements

Ծովն էր, գիշերն էր, ես էի ու մտքերս

101f3ba50f4664673f7714981a5e1691Գիշեր է, բայց այս գիշերն նման չէ մյուս գիշերներին, որոնք եղել են իմ կյանքում, որովհետև այսօր ինձ ծովն է ընկերակցում, այսօր ականջներիս երաժշտությունը ականջակալներիս փոխարեն ծովի ալիքների ձայնն է ապահովում, որոնք ալեկոծվում են հոգուս նման ու հանգիստ չեն առնում:
Բավական է գիշերը գա ու մտքերս սկսում եմ թռչել երկնքով մեկ, իսկ ծովն էլ ավելի է ընդառաջում դրան: Ծովն օգնում է ցրվել, իսկ ալիքների ձայնն խլացնում են մտքերս ու ամեն ինչ այնքան հեքիաթային է:
Ես մոռացել եմ ամեն ինչի մասին, ինչն հանգիստ չէր թողնում ու ծովային որորների նման սլանում եմ ծովի մակերևույթով, դիպչելով ալիքներին ու կրկին վեր բարձրանալով: Ազատությունն ինձ իր գիրկն է առել ու չեմ ուզում ենթարկվել ոչ մի օրենքի ու հրամանի, նույնիսկ բնությունն է ազատությանս դեմ անզոր… ու թռչում եմ ես, թռչում եմ մտքերով դեպի հեռուներ, դեպի նրանց մոտ, ում հասնել չեմ կարող: Continue reading

Խեղդվում եմ մտքերիս մեջ

666348cf8afd4b54906a884f571d8883_i-290Մտքեր… Մտքեր… ՈՒ էլի մտքեր… Կրկին սկսել եմ չքնել գիշերը այդ մտքերի պատճառով: Հազիվ կարողացել էի ազատվել այդ տանջող սովորությունից, իսկ հիմա կրկին մտքերս չեն թողնում քնել: Ապրած ամեն մի վարկյանը ֆիլմի նման անցնում է աչքերիս առջևով, իսկ պատկերացումներս, ասես, երազ լինեն` իրական ու միևնույն ժամանակ երևակայական: Ա~խ էլի մտքեր, մտորումներ շրջապատող ամեն ինչի մասին: Մտածում եմ էլի, բայց շատ բաներ այդպես էլ հասկանալ չեմ կարողանում, որոշ արարքների պատճառներ չեմ գտնում, որոշներին ներել չի ստացվում, որոշներին էլ` վստահել: Մտքերիս մեջ հարցերիս պատասխաններն եմ փնտրում, ինքս ինձ հարցնում եմ, իսկ պատասխան չունեմ: Երբեմն մտքերն օգնում են հասկանալու շատ բաներ, բացատրելու ու կշռադատելու, իսկ երբեմն դրանք սպանում են, չեն թողնում ապրել, անխնա տանջում են: Մտածելու ունակությունն երբեմն անտանելի է դառնում: Continue reading

Կախվածություն մարդկանցից, երազներից ու իրականությունից

16908399_1843120819291266_7262591175557644288_nՄիշտ դժվար է, թողնել այն մարդուն, ում հետ կապնվել էիր, ում հանդեպ կախվածություն էր առաջացել: Դժվար է, որովհետև մարդիկ սովորում են միմյանց, որովհետև ժամանակի ընթացքում երկուսի հոգիներն միաձուլվում են ու առաջանում է կապ, կախվածություն, ու այնքան դժվար է լինում այդ կապը քանդել, բաժանվել այն մեկից, ում հետ սիրտդ նույն կերպ էր բաբախում: Բայց երբեմն դա անհրաժեշտ է: Այո, լինում են դեպքեր,երբ հրաժարվում ենք սիրած գործից, այն պատճառով, որ շղթայվում ենք նրան ու ժամանակ անց այն սկսում է հոգնեցնել կամ էլ ավելի վատ` սկսում է ցավ պատճառել: Այդպես է նաև ընկերների ու սիրած էակի դեպքում, միայն այն տարբերությամբ, որ նրանց տված ցավն չի բուժվում : Բայց երբեմն, իրոք, ավելի լավ է թողնել մարդկանց անցյալում, որպեսզի ապագայում նրանք այլևս չցավեցնեն, որ չցավի սիրտը:
Որոշ մարդկանց կորցնելու համար շատ եմ ափսոսում, իսկ ոմանց դեռ մի քանի օր առաջ պետք է կորցրած լինեի: Ամեն մարդ մեր կյանքում ինչ որ դեր է կատարում, ու միայն նրանց գնալուց հետո ենք հասկանում, թե ինչու էին մեր կյանքում, որն էր պատճառը նրանց արարքների: Continue reading

Ընդամենը մի հայացք և ուրիշ ոչինչ

14733168_665185833650896_2241520234664034304_nՄի հայացք է հարկավոր կողքից տեսնելու համար, թե ինչ է կատարվում նրա մեջ: Միայն տեսքին նայելը ու խոսելը նրա հետ, բավական է զգալու ու հասկանալու համար, թե ինչ է զգում նա: Նայում ես հայացքին ու տեսնում ես, որ նա պահում է ամեն ինչ իր մեջ: Այն ամենը ինչ զգում է, փորձում է ծիծաղի դիմակի տակ թաքցնել, թաքցնել այն թախիծը, որը ներսից կռծում է հոգին:
Նայում ես կարմրած աչքերին ու նրանցում ցավ ես տեսնում, հասկանում ես, թե քանի-քանի գիշերներ են այդ աչքերը թաքուն լացել, փաթաթվել վերմակին սեղմելով ատամները, որ չգոռա հոգու խորքում ապրող այդ ցավից:
Խոսելիս նրա հետ, բառերի մեջ թռիչք ես նկատում, ուզում է թռչել, բայց չի ստացվում, փորձում է իր ցավը մեղմացնել կախվելով հիշողություններից, իսկ հիշողություններ ասես երկնքից կախված աստղեր լինեն, որ փայլում են ամեն գիշեր, սակայն նրանց հասնել չես կարող, չես կարող դրանք կրկին կենդանացնել և գալիս է ժամանակ, երբ նա այլևս չի կարողանում թաքցնել իր զգացմունքները ու ուզում է խոսել, պատմել, բայց լսող չկա: Նստում է մի տեղ ու երազում է, կամ դուրս գալիս ու քայլում է անձրևի տակ, որի կաթիլներն ասես սփոփում են հոգին: Continue reading

Մինչև երկինք

imageԿյանքն անցնում է չափազանզ արագ, բայց մենք դա չենք նկատում, ապրում ենք այնպես,ասես դեռ շատ տարիներ ունենք ապրելու ու երևի մեր ամենամեծ սխալը հենց դա է:Ոչ ոք չգիտի,թե ինչքան կյանք է մնացել իրեն ապրելու:Բայց մինչ կավարտվի կյանքը,շատերս ունենք երազանքներ ու նպատակներ,որոնք ուզում ենք իրականացնել,հասնել մինչև այդ օրը ու տեսնել մեր իրականացած երազանքը,զգալ այդ երջանկությունը:Չենք գնահատում մեր կյանքը ու անըննդհատ հետաձգում ենք այն,ինչ ամենակարևորն է,այն հույսով,որ դեռ կհասցնենք,բայց չգիտենք,արդյոք վաղը կարթնանաք,թե ոչ:
Մարդիկ հաճախ հուսահատվում են ու դադարում են պայքարել,իսկ իրականում ամենակարևորը հենց չհանձնվել է:Մեկ կյանք ունենք ու մի անգամ ենք ապրում,այդ պատճառով չպետք է հանձնվել: Continue reading

Միայնակ,գիշերվա մթության մեջ

dfdԳիշեր է,նստած եմ սենյակումս,մտածում եմ տարբեր բաների մասին ու հասկանում եմ,որ ամբողջ օրը միշտ ուրախ, կատակասեր, զվարճալի,գժուկ աղջիկը ինչի է վերածվում գիշերվա մթին:Ցերեկային լույսի ներքո դա ընդամենը դիմակ է,որ կրում են բոլորը ու պարզապես “ժպտում են”:Ժպիտի միջոցով մենք թաքցնում ենք մեր ցավը,տխրությունը ու հաճախ արցունքները:Այս կյանքը “լացելու” աստիճան ծիծաղելի է դառնում:Ամեն մարդ իր հոգու մեջ զգում է ցավ,ինչ որ իրադարձությունից մնացած,ինչ որ մեկի պատճառով զգացած ու ամենքը յուրովի են տառապում,սակայն շատ քչերն են,որ իրենց մեջ ուժ են գտնում և ծիծաղի միջոցով թաքցնում են ցավը,իսկ ոմանք չեն կարողանում ու այդ ցավի պատճառով կործանվում են,չկարողանալով հաղթահարել այն ու մոռանալ:Ասում են` ամենաբարձր ծիծաղում են նրանք,ում սրտում ամենամեծ ցավն է ապրում: Continue reading