Tag Archive | Մտորումներ

Կյանքի մի նոր էջ

3678cc9e46ed4ab7e95d32f280c873d0Միշտ էլ դժվար է սկսել կյանքը նոր էջից, բայց երբեմն դա շատ է հարկավոր: Նամանավանդ այն ժամանակ, երբ մտածում ես ու հասկանում ես, որ առջևում փակուղի է ու այլևս առաջ գնալու տեղ չկա, ու նշանակություն չունի ինչ ոլորտի մասին է խոսքը: Հարկավոր է միայն ինքներս մեր մեջ գտնենք ուժ նրա համար, որպեսզի հավաքենք համարձակություն, մաքրենք մեր աչքերից արցունքներն ու ասենք ինքներս մեզ «ես կարող եմ, ես կանեմ»: Հարկավոր է ինքներս մեր մեջ գտնենք այն ուժը, որպեսզի չհանձնվենք ու շարունակենք շարժվել առաջ, ու երբեք չմեղադրենք մեզ անհաջողությունների ու սխալների համար, մենք փորձել ենք լինել երջանիկ, ուղղակի գնացել ենք ոչ ճիշտ ուղիով, ոչ ճիշտ ճանապարհով: Ոչ մի վախենալու բան չկա նրա մեջ, որ ունենաս համարձակություն ու ամեն ինչ փոխես, նույնիսկ եթե հարկավոր է ամեն ինչ սկսել սկզբից, իհարկե դժվար կլինի, ոչ մեկ չի ասում, որ ապրելն հեշտ է, շատ դժվարություններ կհնադիպեն, բայց մենք կարող ենք հաղթահարել դրանք: Դժվարություններն հաղթահարելով ձեռք ենք բերում փորձ, սխալներն թույլ են տալիս տեսնել ամեն ինչ ուրիշ կողմից ու այլ ձևի ընկալել: Երբ դու քեզ հարմարավետ չես զգում կյանքի այս րոպեներին, քեզ տանջում է այն զգացողությունը, որ կյանքն անցնում է ու դու ոչինչ չես հասցնում, երբ չես կարողանում հանգիստ շունչ քաշել, պետք է կանգնել, ուղղակի կանգնել ու հետ նայել անցած ճանապարհիդ, տալ շատ հարցերի պատասխան, որոնք տանջում են քեզ, հասկանալ արդյոք ամեն ինչ այնպես է, ինչպես ինքդ ես ուզում: Continue reading

Advertisements

Մարդիկ չեն փոխվում

0338188395383703250baedabb1f7c5aՊե՞տք է արդյոք տալ մարդկանց երկրորդ շանս: Այս հարցն այնքան հաճախ եմ ինքս ինձ տվել, բայց այդպես էլ պատասխանն չեմ գտել: Վստահ եմ, յուրաքանչյուրի մոտ եղել է այդպիսի մի դեպք, երբ երկմտել են, տա՞լ թե չէ այդ երկրորդ շանսն, որն կարող է երկուսիդ կյանքն էլ ամբողջովին փոխել:
Տա՞լ շանս, թե՞ ոչ: Չէ՞ որ, եթե այդ երկրորդ շանսն չլինի, չի լինի կողքիդ նաև այդ մարդը: Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե ամեն դեպքում տաս այդ շանսը: Նա կփոխվի ու կփորձի լինել ավելի լա՞վը, թե՞ կընդունի այդ շանսն ինչպես պարտավորություն:
Ինչ – որ տեղ դու հասկանում ես, որ ոչինչ էլ չի փոխվի, որ մարդն մնում է այնպիսին, ինչպիսին կա: Ոչ մի փոփոխություն չի լինի ու նա կրկին կշարունակի քեզ ցավ պատճառել: Դու կասես ինքդ քեզ. “Ոչ, երկրորդ շանս չի լինի”, բայց որոշ ժամանակ անց կրկին ի հայտ են գալիս, ոչ միայն երկրորդ, այլև երրորդ, չորորդ ու հինգերորդ շանսերը: Դու հասկանում ես, որ սխալ ես անում, բայց նորից, չգիտես ինչի, փնտրում ես նոր փաստարկներ ու արդարացումներ այդ մարդու ու իր արարքների համար, այն մարդու, ում համար սովորական բան է ստանալ քո կողմից ևս մեկ շանս: Դու մտածում ես, որ տալով մարդուն ևս մեկ շանս, մի մեծ նվեր ես անում նրան, որի համար նա անչափ շնորհակալ կլինի, բայց իրականում, չի լինի:
Տա՞լ, թե՞ չէ մարդուն սխալվելու իրավունք: Դա կախված է հանգամանքներից ու մարդու սկզբունքներից: Երբևէ եղել է՞, որ մտածես. “Վերջ, այլևս չեմ համբերելու ու ներելու նրա այսպիսի վերաբերմունքը”, իսկ հետո, ինքդ քեզ հակառակվելով, գտնել նրա արարքներին միլիոն արդարացում:  Continue reading

Ես հասկացա, որ դադարել եմ սիրել

19624674_248691698951648_8394027303834746880_nԵս հասկացա, որ դադարել եմ սիրել:
Ճիշտ է, բավականին շատ ժամանակ էր հարկավոր, դա հասկանալու համար, բայց վերջ ի վերջո զգացի, որ նա այլևս գոյություն չունի ինձ համար, այլևս չկա իմ սրտում: Արդեն հանգիստ քնում էի, չէի լացում մինչև առավոտ, չէի հիշում հաճելի պահերը, այլևս չէի մտածում, թե որտեղ է նա ու ում հետ, չէի ստուգում նրա սոցիալական ցանցերն ու չէի թերթում նրա նկարները, չէի զանգում ու գրում նրան: Ինձ այլևս չէին հետաքրքրում նրա նոր ընկերուհիները, դադարել էի նայել նրա սիրած ֆիլմերն ու օգտագործել նրա բառերը: Գժի պես չէի վազում, երբ ինչ – որ մեկն զանգում էր հեռախոսին: Այլևս չէի լսում նրա ուղարկած ու նրան դուր եկած երգերը ու այն երգերը, որոնք հիշեցնում էին նրա մասին: Այլևս ոչ մեկից չէի լսում, որ ասեին աչքերս փայլում է, նրանք այլևս չէին փայլում:
Ես հասկացա, որ դադարել եմ սիրել:
ՈՒղղակի կամաց – կամաց դադարել եմ նրա մասին մտածել, ինքս էլ չնկատելով դա: Ես հասկացա, որ այլևս չեմ փնտրում նրա հետ հանդիպումներ ու չեմ ուզում տեսնել նրան: Հետզհետե մոռանում եմ նրա դիմագծերը, որոնք այնքան շատ էի սիրում: Continue reading

Հնարավո՞ր է սիրել ցավը

a35f6f1af705bc86b49b38e5c170e6c2Լինում է, չէ՞, որ սիրտն սովորում է ցավին, նրա համար ուղղակի սովորական է դառնում զգացած այն ցավը, որ կա նրա ներսում: Սիրտն դադարում է լսել քեզ, դադարում է զարկել ինչ որ մեկի համար:
Աշխարհում ամեն ինչի հանդեպ հնարավոր է սեր առաջանալ, նույնիսկ ամենաանհավականան բաների նկատմամբ, բայց արդյոք հնարավոր է սիրել ցավը, սիրել այն, ինչն սպանում է քեզ ներսից: Հնարավո՞ր է: Իրականում, մենք բոլորս էլ սիրում ենք ցավը: Սկզբում զգում ենք անբացատրելի զգացմունքներ, սիրահարվում ենք, սիրում ենք, երջանկանում ենք, բայց հանկարծակի, այդ գեղեցիկ զգացմունքը վերածվում է ցավի, իսկ մենք շարունակում ենք սիրել, սիրել այն ցավը, որն մնում է ամենագեղեցիկ զգացմունքից, սիրուց հետո: Շարունակում ենք սիրել առանց ափսոսալու, անկախ նրանից ինչքան ցավոտ է սրտին, անկախ նրանից, որ այդ ցավից մեռնել ենք ուզում, միևնույնն է, չենք կարող հրաժարվել այդ ցավից, որովհետև սիրտն սովորում է դրան: Սիրտն այնքան անօգնական է դառնում, այն ոչ կարողանում է լինել երջանիկ, ու ոչ էլ հրաժարվել:
Սերն հաճախ է ցավ պատճառում, նրանից մնացած վերքն այնքան դժվար է բուժվում: Այդպիսի պահերին ուզում ես մնալ մենակ քո զգացմունքների, մտքերի ու քո ցավի հետ, որովհետև ով էլ լինի քո կողքին այդ պահին, միևնույնն է, չի հասկանա այն ցավը, ինչ զգում է հոգիդ, չի կարողանա օգնել ինչքան էլ ցանկանա: Continue reading

Կներես((

aaa26eeee160f0407292d887fb262b6f.jpgՆերեղություն խնդրելն ամենաանօգտակար բանն է աշխարհում: Այդ մեկ բառով աշխարհում ոչինչ չի փոխվում, չի անցնում այն անծանոթի բարկությունը, ում նոր գնած կոշինկն մետրոյում պատահական տրորել ես, կամ էլ ճանապարհն անցնելուց շտապելու պատճառով պատահական հրել ես ինչ որ մեկին ու ձեռքի բռնած սուրճը թափել: Չի փոխվի ներեղությունով ոչինչ, այդ մեկ բառով կոտրված սիրտն չի դադարի ցավել ու արած սխալ արարքներն չեն մոռացվի: Իհարկե, մետրոյում ոտքդ տրորողի կամ էլ ճանապարհին պատահական հրողի ներեղությունից ուղղակի ժպտում ես ու ասում ես “ոչինչ”, իսկ ի՞նչ պատասխանել այն մարդկանց խնդրած ներեղությանը, որոնք գիտակցելով ցավեցնում են քեզ, կոտրում են սիրտդ, իսկ հետո ներեղություն են խնդրում, ի՞նչ ասել այդպիսի մարդկանց, ժպտալ ու պատասխանել “ոչի՞նչ”, ո՛չ, ուղղակի “կներես”-ը այստեղ շատ քիչ է: Ի՞նչ կփոխվի “կներես” ասելով, հե՞տ կվերցնես պատճառած ցավդ, թե՞ հետ վերադարձնես վստահությունն ու կոտրված սիրտն այն մարդու, ով հավատում էր քեզ:
ՈՒղղակի, ինչ որ այդպիսի քայլ անելուց առաջ հարցրեք ինքներդ ձեզ. “Ո՞վ եմ ես, որ կոտրեմ ինչ – որ մեկի ճակատագիրը, ո՞վ եմ, որ ցավեցնեմ ինչ – որ մեկին” ուղղակի հարցրեք ու կհասկանաք, որ ոչ ոք եք, որովհետև, եթե այդ մարդն կարևոր լինի ձեզ համար, ուրեմն երբեք չեք ուզենա ցավեցնել նրան ու ցանկությունից բացի, ոչ մի պատճառ չի կարող դրդել ձեզ դրան: Սուտ է յուրաքանչյուր արդարացում, մարդն առանց ցանկության չի անի ոչինչ: Դրանք ուղղակի խոսքեր են` արած սխալներն փակելու համար: Continue reading

Հանկարծակի եկած երջանկություն

e3f5833402540cc22d7a6de9a5e9e8f9Ամեն հրաշալի բան լինում է հանկարծակի: Լավագույն գրառումներն ստացվում են հենց գիշերվա կեսին, երբ հանկարծ բախվում ես մուսաիդ ու ոգեշնչմանդ հետ, առանց ժամանակ կորցնելու ամուր բռնում ես, որ հանկարծ չփախչի, բացում ես հեռախոսումդ նոթատետրը կամ էլ ինչ որ մի տեղից հայթհայթում թղթի մի կտոր ու սկսում ես գրել…
Գրառումն ստացվում է վառ գույներով ու քո ամենատարբեր զգացմունքներով լցված, ասես, այդ ամենից դուրս է գալիս նոր, դեռևս անծանոթ մի բան: Դու գրում ես ու ծիծաղում ես, լացում ես, հազիվ ես շնչում, բայց ստեղծում ես: Ստեղծում ես մի տեքստ, որի ամեն բառի մեջ հոգիդ ես դնում, դրանցից յուրաքանչյուրն զգում ես սրտով: Լավագույն գրառումներն ստացվում են, երբ մինչև գրել վերջացնելը ոչ ոք չի կարդում, երբ ոչ մեկ չի ասում “այս մասը լավ է ստացվել, մյուսը` ոչ: Դու ուղղակի հասցնում ես թղթին հանձնել այն ամենն, ինչն այդ պահին կա գլխիդ մեջ, քանի որ, եթե չհասցրեցիր, կմոռանաս, ու գրառումն չի ստացվի այնպիսին, ինչպիսին պետք է լիներ: Այդ գրառումներն իրենցից ինչ որ կարևոր բան չեն ներկայացում, դրանցով հնարավոր չէ գրել գիրք կամ էլ տպել թերթերում, բայց դրանք կյանքով, զգացմունքներով լի գրառումներ են, որոնք արտահայտում են մարդու հոգին: Continue reading

Անարդարությունն ընդդեմ մարդու

8a8b4087b870c62966225f559c0964f4Երեք բան չկա աշխարհում` աստիճաններ դեպի երկինք, կամուրջ, ծովերի վրայով ձգվող ու արդարություն մարդկային սրտում: Առաջին երկուսի գոյություն չունենալու մասին վստահ էի, իսկ երրորդի մեջ համոզվեցի հետզհետէ մարդկանց հետ շփվելով, ճանաչելով: Համոզվեցի, որ ինչքան մեծանում ենք այդքան շատանում են կյանքի տված փորձություններն ու դժվարությունները ու հասկացա, որ ամեն մի քայլ անելուց քո առջև հայտնվում է մի պատ, որն չի թողնում առաջ շարժվել, այդ պատը անարդարությունն է, որն աշխարհում, ցավոք, այնքան շատ է, շատ է մարդկանց սրտերում: Բայց նաև հասկացա, որ հարկավոր է առաջ շարժվել, թեկուզ այդ անարդարություն կոչվող պատը ջարդելով կամ էլ վրայից անցնելով: Ոչինչ չի կարող մարդուն կանգնեցնել, եթե նա իր առջև նպատակ է դրել, ոչ մի պրոբլեմ, ոչ մի հանգամանք, նույնիսկ մարդիկ, այն մարդիկ, ովքեր քո վատն են ուզում, ամեն ինչ անում են դժբախտացնելու համար ու անհամբեր սպասում են այն օրվան, երբ քեզ ընկած կտեսնեն: Բայց դա երբեք չի լինի, մարդն ավելի ուժեղ է դառնում, երբ տեսնում է, թե ինչքան մարդ է սպասում իր պարտությանը, նա հավաքում է իր ուժերն ու սկսում է պայքարել: ՈՒ տանելով շատերի արհամարանքը, ուշադրություն չդարցնելով իր հետևից խոսացողներին գնում է առաջ` քայլ առ քայլ: Continue reading