Tag Archive | մտքեր

ՄԵզ բաժանող ճանապարհները… ու միացնող հեռախոսագծերը

42586686_417318842130392_4490316565241119452_nԳիտե՞ս, ես հաճախ եմ մտածում քո մասին, հաճախ եմ ինձ բռնում այն մտքի վրա, որ գլխումս էլի դու ես: Ես կարծես ապրում եմ հեռախոսազանգից հեռախոսազանգ ու հաղորդագրությունից հաղորդագրություն ու օրվա ամեն պահին սպասում եմ դրանց, իսկ դու հեռվից հեռու ասես իմ մտքերն կարդալով զանգում ես կամ գրում: ՈՒ բավական է ինձ լսել քո ձայնը, որ երջանկանամ ու ապուշի նման ժպիտը դեմքիս ման գամ, կամ էլ կարդամ հաղորդագրությունդ ու հոգումս ջերմություն տիրի:
Գիտե՞ս, ես ատում եմ հեռավորությունը, որ բաժանում է ինձ ու քեզ, ատում եմ բոլոր քաղաքները, ճանապարհներն ու արահետներն, որ բաժանում եմ մեզ իրարից: Եթե չլինեին դրանք, դու կողքիս կլինեիր ու ես քեզ ամուր կգրկեի, գլուխս կդնեի կրծքիդ ու կլսեի սրտիդ զարկը, որ միայն ինձ համար է բաբախում, կնայեի այդ աչքերիդ, որ կյանքիս իմաստն են, ու կհամբուրեի շուրթերդ, որ այնքան շատ եմ սիրում: Ես կարոտել եմ քեզ, կարոտել եմ ջերմ հայացքդ, որն ոչ վիդեոզանգն ու ոչ էլ սմայլներն չեն կարող փոխանցել: Կարոտել եմ ձայնդ, որն իրականում ավելի հաճելի ու քաղցր է, քան լսվում է հեռախոսից այս կողմ: Կարոտել եմ ամեն ինչ, ինչն կապված է քեզ հետ ու միայն միասին անցկացրած պահերից մնացած հիշողություններն ու քո խոսքերն են ջերմացնում հոգիս, որ սիրում ես ինձ ու շուտով կրկին միասին ենք լինելու: Ես հավատում եմ քեզ ու անհամբեր սպասում եմ այդ օրվան, որովհետև այլևս չեմ կարող ապրել առանց քեզ:
Գիտե՞ս, քո մեջ կա այն ամենը, ինչի համար ես պատրաստ եմ սիրել քեզ մինչև հավերժություն: Ես սիրում եմ քո ծիծաղը, նույնիսկ եթե դու ատում ես ձայնագրության միջի քո ձայնը:40083443_553553665071647_7168665708287492096_n Ես սիրում եմ քո բարությունը, որն չնայած այս դաժան աշխարհին, մնացել է քո մեջ: Ես սիրում եմ հայացքդ, կեցվածքդ, սիրում եմ ամեն ինչ, ինչն ուրիշների համար գուցե անէական են ու ոչ մի նշանակություն չունեն, իսկ ինձ համար այդ մանրուքներն աշխարհ արժեն: Ամեն ինչ կա քո մեջ, ինչն հնարավոր է սիրել: Դու արդեն ամեն ինչ արել ես, որ սիրեմ քեզ մինչև անգիտակցություն, ագահությամբ ու ամբողջ սրտով: Բայց աշխարհում ամենից շատ ես սիրում եմ քո թերությունները, որովհետև հենց դրանք քեզ տարբերում մյուսներից, հենց դրանք են քեզ դարձնում իմը:
Ես ատում եմ մեզ բաժանող ճանապարհները, բայց սիրում եմ քեզ այնքան, որ պատրաստ եմ դիմանալ այս կարոտին երկա~ր, շատ երկա~ր, հանուն այն հանդիպման, որն լինելու է:

Պատվիրեց Ան Սարգսյանը

Advertisements

Ամեն ինչ անցողիկ է

32203876b6194aaa004912d6cd67f36dԿյանքում ամեն ինչ անցողիկ է: Միշտ, երբ անձրև է գալիս, դու գիտես, որ այն կվերջանա: Ամեն անգամ, երբ ցավ են պատճառում, վերքն լավանում է: Խավարից հետո միշտ լույս է բացվում` այս մասին մեզ հիշեցնում է ամեն առավոտը, բայց այնուամենայնիվ մեզ երբեմն թվում է, թե գիշերն շարունակվելու է հավերժ: Այդպես չի լինում: Ոչինչ հավերժ չի մնում մեզ հետ` նամանավանդ մարդիկ:
Բոլորը գնում են, անխոս ու անպատճառ: Բոլորը գնում են, կորչում են, նստում են գնացք, թռնում են ինքնաթիռով, կամ էլ ասում են, որ էլ չեն սիրում: Բոլորը գնում են: Հնարավոր չէ կանգնեցնել ինչ-որ մեկին, մեխերով խփել քո կողքին ու չթողնել գնալ: Նրանց տանում են ուրիշ մարդիկ, խփում են մեքենաները, նրանք ծերանում են, հիվանդանում են, կամ էլ դադարում են սիրել ամենաանհամապատասխան պահին:
Հարաբերություններն շուտ փչացող ապրանք է: “Հավերժ ընկերները” փողոցում միմյանց հանդիպելուց չեն բարևում, սիրելի մարդիկ չեն զանգում ամիսներով: Նրանք ասում են, որ քեզանից կարևոր մարդ չկա ու անջատում են հեռախոսը այն պահին, երբ ամենաշատն ես ուզում խոսել: Ասում են “մինչ հանդիպում”, իսկ այդ հանդիպումը այդպես էլ չի գալիս:
Արդեն ժամանակն է մեծանալ ու սովորել այն ամենին, որ ոչնչի չի կարելի սովորել, կապվել: Ամեն ինչն, գրողը տանի, անցողիկ է: Անկեղծությունն մեռնում է կեղծիքի պատճառով, արդարությունը` ստի: Բաժանումն դառնում է սովորական մի բան, ինչպես կինո գնալը կամ էլ աղբը թափելը: Ամեն ինչ վերջանում է, իսկ վերջում մնում է միայն հիշողությունը, հիասթափությունից մնացած ցավը ու հասկացողությունն այն բանի, թե ինչքանով հավերժ չէ այդ գրողի տարած “հավերժը”: Ներել, ներվել ու շարունակել ապրել, սա միակ բանն է, որ մնում է վերջում` այն ժամանակ, երբ ամեն ինչ վերջանում է: Continue reading

Դժվար է վստահել մարդկանց

2d8ea616cbb9200a555ab274753319f7Հիասթափությունն` սարսափելի զգացմունք է:
Այն չի գալիս ինչ-որ կոնկրետ պահի, այլ կուտակվում է կամաց-կամաց, ժամերով, օրերով, շաբաթներով, երբեմն նույնիսկ տարիներով: Այն մտնում է հոգուդ մեջ, լցնելով այն ամեն նեղացնող բառով, թանկ մարդու սխալ արարքով, իսկ երբեմն հենց բառերի, երկխոսության, դեպի քեզ ուղղված ինչ-որ արարքների բացակայությունով, որոնք օգնում են հասկանալ մարդկանց հարաբերությունն քեզ հետ, կամ ավելի շուտ, նրա բացակայությունը: Կարելի է երկար արդարացնել հարազատ մարդկանց, ապրել միայն նրանց պրոբլեմներով, վերջին հաշվով ներել նրանց ամեն ինչ, իսկ հիասթափությունն ավելի ու ավելի է լցնում հոգիդ: Այն ճեղքում է հոգիդ ներսից, ու մի պատահական հարվածից կոտրվում է վերջնականապես: Մնում է միայն մի բան` վերջին անգամ ներել, մաղթել երջանկություն, բայց այլևս չմասնակցել նրանում:
Մի անգամ խաբված մարդն այլևս չի հավատում հրաշքի: Մարդիկ փակվում են իրենց մեջ այն ամենից հետո, երբ նրանց սրտի վրա ոտքերն են մաքրում: Շատերն մոտենում են քեզ այնքան, որ սկսում ես վստահել, իսկ հետո թիկունքից դանակահարում են: Այսպիսին է իրականությունը: Այդ պատճառով են մարդիկ դառնում ինքնամփոփ, ռեալիստ, ինչու չէ նաև ցինիկ: Երբ հանում են իրենց աչքերից վարդագույն ակնոցներն, փորցում են քիչ վստահել շրջապատին: Continue reading

Գոյատևել կարևոր մարդկանց կորցնելուց հետո

6e43575079d340e90d44b372692cfb19Իսկ դուք երբևէ նկատել ե՞ք ինչպես են ավարտվում հարաբերությունները, ինչպես են միմյանց համար անչափ կարևոր մարդիկ դառնում օտար, ինչպես է ավարտվում սերն, որն երբեք չպիտի ավարտվեր: Հարաբերությունների մեջ ամենացավալին` դա ճեղքն է: Թվում է, թե ոչինչ չի ջարդվել, թվում է, չի էլ երևում, աննկատելի մի ճեղք է, բայց միևնույնն է, զգում ես ինչպես են իրարից առանձնանում երկու շատ մոտ մարդիկ, դադարում է գոյություն ունենալ այն կարևորությունը, ջերմությունն ու սերը, որ կապում էր նրանց: Այդ մի ճեղքով բաժանվում են մարդիկ: Զգում ես, թե ինչպես են սկսում հետզհետէ չպատասխանել զանգերիդ, չկարդալ հաղորդագրություններդ, չհետաքրքրվել անցկացրած օրովդ ու սկսում են կամաց-կամաց սառել քո հանդեպ: Հավատացնում եմ ձեզ, ահավոր զգացողություն է, երբ շատ լավ հասկանում ես, որ շատ շուտով ամեն ինչ վերջանալու է, որ էլ ոչինչ փրկել չես կարող, բայց վախենում ես բարցրաձայնել, որովհետև հնարավոր է հենց այդ պահին ցանկություն հայտնեն բաժանվել, իսկ դու ուզում ես ևս մի քանի րոպե, ժամ, օր մնալ սիրած էակիդ կողքին, խոսել նրա հետ ու լսել նրա ձայնը: Այդպես վերջանում են հարաբերությունները, որոնցում սերն հավերժ պահելու հարյուրավոր խոստում կար:
Մարդիկ գնում են, երբեմն ինչ-որ բանից դրդված, երբեմն` անպատճառ, բայց օրերից մի օր բոլորն էլ գնում են: Հեռանում, լքում են այն կարևոր մարդիկ, ովքեր քեզ համար օդ ու ջրի նման կաևոր էին դարձել, հանուն որոնց պատրաստ էիր կյանքդ տալ, ու հիմա, նրանց գնալուց հետո հոգումդ դատարկություն է ու տանջում է միայն մի հարց` “Ինչպե՞ս… ինչպե՞ս ապրել հիմա, ինչպե՞ս գոյատևել առանց նրանց”: Continue reading

Իմ թագավոր, իմ պապա

0f988e3607af05ba29866872e20cb22bԻմ կյանքում կա մի թանկ անձնավորություն, ում սիրում եմ կյանքիցս առավել, ով միշտ կողքիս է, հասկանում է ինձ ու աջակցում է, երբեմն ջղայնանում է, երբեմն արգելում ինչ-որ բաներ, բայց միևնույնն է, նա ամենակարևոր տղամարդն է իմ կյանքում, ում ես հայր եմ անվանում:
Հետզհետե մեծանալով, ավելի լավ եմ հասկանում, թե ինչքան կարևոր դեր է կատարել հայրս իմ կյաքնում, ավելի եմ գնահատում նրա խոսքերն ու տված խորհուրդները, ու հասկանում եմ, որ ամեն ինչ, ինչ որ նա արել է, արել է միայն ինձ համար, որ ճիշտ դաստիարակվեմ, տարբերեմ ճիշտն ու սխալը, գիտենամ չափը ու կարողանամ ճիշտ ընտրություն կատարել: Հասկանում եմ, որ նրա յուրաքանչյուր խորհուրդ անսահման իմաստ է ունեցել, որն միայն հիմա եմ գնահատում, չնայած, մինչև հիմա էլ լինում են պահեր, որ ջղայնացնում եմ, ջղայնանում եմ, նեղանում եմ, երբ ինչ-որ բան իմ ուզածով չի լինում, երբ ինչ-որ բան թույլ չի տալիս ինձ անել, բայց ժամանակ անց զգում եմ, որ ճիշտը դա էր ու ընդունում եմ սխալս: Կյանքում ամենակարևոր նպատակներիցս մեկն է` անել այնպես, որ հայրս հպարտանա ինձանով ու միշտ գլուխը բարձր պահի: Continue reading

Երջանիկ ամառվա վերջին օրերը

eb72597201c976fb2facb057228aa2c3Մի քանի օր ու կվերջանա ամառը, կվերջանա ևս մեկ ամառ բոլորիս կյանքում, ու նշանակություն չունի, թե ինչպիսին էր այն, լավ թե վատ, հետաքրքիր թե անկապ, ցավալին այն է, որ վերջանում է, որ ամռան տեսքով ևս երեք ամիս անցնում է մեր կյանքից:
Մեզ թվում է, թե ժամանակն այնքան արագ է անցնում, բայց իրականում մենք ենք շտապեցնում նրան, անընդհատ ինչ-որ բանի ենք սպասում, սպասում ենք հանգստյան օրերին, տոներին, սպասում ենք ինչ-որ օրվա կամ էլ տարվա ինչ-որ մի ժամանակի ու չենք հասականում ինչպես է անցնում ժամանակը, չենք ապրում այսօրվա օրով ու չենք գնահատում այդ ժամանակը: Մենք վազում ենք երբեմն նորաձևության, իսկ երբեմն` անցնող երթուղայինի հետևից: Մենք անընդհատ ինչ-որ բան ենք ցանկանում` ինչ-որ իր ու երևույթ կամ տարվա ինչ-որ մի եղանակ, հանգիստ դասերից կամ գուցե աշխատատեղում աշխատավարձի բարցրացում, կամ էլ վերջ ի վերջո երջանկություն ենք ցանկանում, իսկ երջանկությունն կարող է լինել կյանքի յուրաքանչյուր պահի, յուրաքանչյուր վարկյանի մեջ:
Օգոստոսի վերջին օրերին, երբ մի հիասքանչ առավոտ հանկարծ զգում ես, որ փոխվել է օդի հոտն, հասկանում ես, որ գալիս է սեպտեմբերը` ամռան վերջին ամսվան հաջորդելու: Continue reading

Մարդիկ չեն փոխվում

0338188395383703250baedabb1f7c5aՊե՞տք է արդյոք տալ մարդկանց երկրորդ շանս: Այս հարցն այնքան հաճախ եմ ինքս ինձ տվել, բայց այդպես էլ պատասխանն չեմ գտել: Վստահ եմ, յուրաքանչյուրի մոտ եղել է այդպիսի մի դեպք, երբ երկմտել են, տա՞լ թե չէ այդ երկրորդ շանսն, որն կարող է երկուսիդ կյանքն էլ ամբողջովին փոխել:
Տա՞լ շանս, թե՞ ոչ: Չէ՞ որ, եթե այդ երկրորդ շանսն չլինի, չի լինի կողքիդ նաև այդ մարդը: Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե ամեն դեպքում տաս այդ շանսը: Նա կփոխվի ու կփորձի լինել ավելի լա՞վը, թե՞ կընդունի այդ շանսն ինչպես պարտավորություն:
Ինչ – որ տեղ դու հասկանում ես, որ ոչինչ էլ չի փոխվի, որ մարդն մնում է այնպիսին, ինչպիսին կա: Ոչ մի փոփոխություն չի լինի ու նա կրկին կշարունակի քեզ ցավ պատճառել: Դու կասես ինքդ քեզ. “Ոչ, երկրորդ շանս չի լինի”, բայց որոշ ժամանակ անց կրկին ի հայտ են գալիս, ոչ միայն երկրորդ, այլև երրորդ, չորորդ ու հինգերորդ շանսերը: Դու հասկանում ես, որ սխալ ես անում, բայց նորից, չգիտես ինչի, փնտրում ես նոր փաստարկներ ու արդարացումներ այդ մարդու ու իր արարքների համար, այն մարդու, ում համար սովորական բան է ստանալ քո կողմից ևս մեկ շանս: Դու մտածում ես, որ տալով մարդուն ևս մեկ շանս, մի մեծ նվեր ես անում նրան, որի համար նա անչափ շնորհակալ կլինի, բայց իրականում, չի լինի:
Տա՞լ, թե՞ չէ մարդուն սխալվելու իրավունք: Դա կախված է հանգամանքներից ու մարդու սկզբունքներից: Երբևէ եղել է՞, որ մտածես. “Վերջ, այլևս չեմ համբերելու ու ներելու նրա այսպիսի վերաբերմունքը”, իսկ հետո, ինքդ քեզ հակառակվելով, գտնել նրա արարքներին միլիոն արդարացում:  Continue reading