Tag Archive | մտքեր

Տուն եմ ուզում((

Ասում են, երբ հոգնում է հոգին, քնելն չի օգնում: Ես հիմա կարծես հասկանում եմ այդ խոսքերի իմաստը, որովհետև նույն բանն ես եմ զգում: Թվում է, թե ամեն ինչ լավ է, անհանգստանալու մտածելու բան չկա, բայց հոգիս այնքան է հոգնել: Պատճառը շատ հասարակ է, գուցե նաև որոշ մարդկանց համար աննշան թվա, բայց հոգնել եմ դասերիցս, ահավոր ծանրաբեռնված գրաֆիկիցս, խեղդվում եմ կարոտից ու տուն գնալու անսահման ցանկությունից: Հիմա ամենաշատը կուզեի մամայիս մոտ լինել ու գրկել նրան, հանգստություն գտնել նրա գրկում ու ոչ մի բանի մասին չմտածել, նստել նրա մոտ, գլուխս դնել նրա ուսին ու խոսել, խոսել այն ամենի մասին, ինչ տանջում է հոգուս, պատմել ամեն ինչ ու հանգստանալ: Հիմա ամենաշատը կուզեի պապայիս հետ նստել, սուրճ խմել, նրա կատակների վրա ծիծաղել ու հեռուստացույցով սպորտ նայել, դա մեր ամենասիրած զբաղմունքն է, նայել ու միասին քննարկել մարզիկներին, խոսել, մեկնաբանել ու ընթացքում զգալ, թե ինչքան հաճելի է ժամանակն անցկացնել սիրած մարդկանց հետ: Հիմա ամենաշատը կուզեի նստել ախպորս կողքին ու կինո նայել, ասել, թե ինչու եմ սիրում այս կամ այն դերասանին, ծիծաղել կինոյի անհամ կատակների վրա, նրա ներվերն ուտել ու “կռվել” առանց պատճառի, շատ լավ իմանալով, որ վերջում մեկ է ինքն է հաղթելու, կամ կռիվն ավարտվելու է ոչ-ոքի պապայի “դե թարգեք” խոսքից հետո:

Continue reading
Advertisements

Մի սեր, որ ուներ սկիզբ ու չուներ ավարտ

Սենա… Յամաչ… Մի պատմություն, որ սկսվեց շատ պատահական, գիշերային քաղաքի փողոցներից մեկում: Մի սեր, որ ուներ սկիզբ ու չուներ ավարտ, որ շարունակվելու էր մինչև հավերժություն: Պատմություն երկու սրտերի մասին, որ գտան իրար, հանդիպեցին, սիրահարվեցին, սիրեցին միմյանց, իրար կապեցին ճակատագրերն ու հոգիներն, շատ դժվարությունների միջով անցան, բայց չդադարեցին սիրել իրար, թույլ չտվեցին ոչ մեկի բաժանել իրենց, ու խոստացան միմյանց միշտ սիրել, հավերժ մեկ մեկու կողքին լինել, չնայած ամեն ինչին, ապրել` եթե ոչ միասին, ապա մեկ մեկու սրտում, հավերժ... Սենան Յամաչի համար դարձավ ամեն ինչ, իր մութ կյանքի մեջ լույսի շող դարձավ, մարդ, որի համար ամեն ինչ կաներ, կյանքն էլ կտար առանց մտածելու։ Յամաչն Սենայի համար դարձավ ամեն ինչ, դարձավ ընտանիք, որն մինչև այդ չէր ունեցել, դարձավ նրա ասպետը, որի իրական լինելուն ինքն էլ չէր հավատում։ Նրանք գտան ու լրացրեցին իրար, մեկ մեկու կողքին իդեալական դարձան, սիրեցին իրար, սիրեցին...

Ես առաջ չէի հավատում առաջին հայացքից սիրուն, չէի հասկանում ինչպես կարող են մարդիկ սիրել իրար` ընդամենը մի քանի օր ճանաչելով, ախր սիրելու համար պետք է ճանաչել միմյանց, պետք է վստահ լինել զգացմունքների մեջ ու նոր խոստովանել, բայց հիմա հասկանում եմ, որ դա ամենևին էլ պարտադիր չէ, որ եթե գտնում ես քո իրական կեսին, կարող ես ամուսնանալ նրա հետ, եթե նույնիսկ ընդամենը 5 օր ես ճանաչում նրան ու այդ 5 օրում նա կարող է քեզ այնքան սեր պարգևել, ինչքան որ ամբողջ ապրածդ կյանքում ոչ մեկից չես ստացել։

Continue reading

Ես հասկացել եմ…

Ես հասկացել եմ, իդեալական մարդ չկա, բացարձակ ճիշտ մարդ չկա, ինչքան էլ մարդն լինի բարեսիրտ, խելացի, լավը, միևնույնն է սխալվում է, երբեմն նույնիսկ աններելի սխալ է անում։ Բայց նաև հասկացել եմ, որ ամենաուժեղ մարդիկ կյանքում ներել իմացող մարդիկ են, բայց ոչ նրանք ովքեր թույլ են տալիս օգտագործել իրենց ներողամտությունը, այլ նրանք ովքեր ներում են, բայց նաև ստիպում են զղջալ արած քայլերի համար ու փոխվել։ Այո, այո, ես հավատում եմ, որ մարդիկ կարող են փոխվել դեպի լավը, բայց բացառիկ մարդիկ ունեն այդ ընդունակությունը, քանի որ փոխվելու համար կամքի ուժ ու մեծ ցանկություն է պետք։
Ես հասկացել եմ, որ ամենաթանկ բանն աշխարհում ընտանիքն է։ Ընտանիքն ամեն ինչ է։ Եթե քեզ ընտանիքդ չի աջակցում, ուրեմն դու ոչ-ոք ես։ Դու ոչ-ոք ես, եթե քո հետևում ընտանիքդ չի կանգնած։ Նրանք քո ձեռքերն ու ոտքերն են։ Նրանք քեզ կպաշտպանեն, երբ դա հարկավոր լինի, իսկ դու պաշտպանելու ես նրանց։ Ընտանիքն ամեն ինչ է։
Ես հասկացել եմ, որ երբ սիրում ես, հաճախ ստիպված ես լինում զոհողությունների գնալ, մոռանալ սեփական ցանկությունների ու երազանքների մասին ու ստեղծել նոր ապագա, միասնական ուժերով` միասնական երազանքների ու ցանկությունների վրա հիմնված: Ու հասկացել եմ, որ այդ երազանքներն իրականանում են, երբ կողքիդ ճիշտ մարդ է կանգնած։

Continue reading

Մամ ❤

Մամ, իմ ամենաթանկ, իմ ամենասիրուն, իմ ամենահամբերատար, իմ ամենաներողամիտ, իմ ամենա-ամենա… Մամ, դեռ չծնված քո անսահման սերն եմ զգացել, առաջին անգամ աչքերս բացել ու քեզ եմ տեսել, առաջին բառս “Մամա” է եղել, առաջին սերս քեզ եմ տվել: Դու ես ինձ սովորեցրել ամեն ինչ այս կյանքում` քայլել, խոսել, դու ես սովորեցրել ապրել, ճիշտ ապրել: Դու ինձ սովորեցրել ես, որ ամեն ինչ այս աշխարհում փոխադարձ է` սերը, հոգատարությունը, բարությունը, որ ինչ որ տալիս ես մարդկանց, ամեն ինչ անպայման կվերադառնա քո մոտ: Մամ, դու ինձ սովորեցրել ես լինել շնորհակալ, աղոթել, ու չհանձնվել: Մամ, քո օգնել փորձող հայացքն ինձ միշտ ուժ է տվել, միայն քո կողքիս գտնվելը ինձ համար աշխարհ արժե: Երբ ես տեսնում եմ երջանկության արցունքներ քո աչքերում, կարող եմ հաղթահարել ամեն ինչ այս կյանքում, ամեն մի դժվարության կարող եմ դեմ գնալ, միայն այն մտքի համար, որ դու հպարտանալու ես ինձնով ու յուրաքանչյուր հաջողության, որ հասել եմ միայն քո շնորհիվ ու քեզ համար եմ արել, որ միշտ իմ մասին խոսելուց գլուխդ բարձր պահես ու աչքերումդ հպարտություն տեսնեմ: Մամ, քո աչքերից կաթած ամեն տխրության արցունք ցավ է պատճառել սրտիս, ու ես ինձ այնքան մեղավոր եմ զգում, որ գուցե ինչ-որ տեղ նեղացրել եմ քեզ, ստիպել եմ մտահոգվել իմ մասին: Մամ, դու ամենաուժեղ ու ամենագեղեցիկ կինն ես աշխարհում ու գիտես ինչքան հաճելի է ինձ զգալ, որ շատ բաներով նման եմ քեզ, այնքան ուրախ եմ, որ շատ հարցերում ես հենց քեզ նման եմ մտածում, ուրախ եմ, որովհետև գիտեմ դու միշտ ճիշտ ես:

Continue reading

Սիրտս ցավում է կարոտից

Այն մասին, ինչի պատճառով ցավում է սիրտը, հազվադեպ են խոսում բարձրաձայն, որովհետև սիրտն իրականում ցավում է մի պատճառով, որում ոչ ոք չի կարող օգնել: Սիրտն ցավում է տեսնելու, գրկելու, կրկին սիրելու ցանկությունից, ցավում է անսահման կարոտից, որի դիմաց ոչ մի բուժիչ դեղ չկա:
Իսկ դուք գիտե՞ք, ինչպիսին է դա`կարոտել մի մարդու, ով արդեն վաղուց քոնը չէ, ում մեջ արդեն ոչ մի զգացմունք չկա քո հանդեպ: Այլևս չես զբաղեցնում նրա մտքերը, արագ չի զարկում նրա սիրտը քեզ համար, քեզ տեսնելուց ու հոգին չի ծաղկում ամեն անգամ քո մասին հիշելուց: Գիտե՞ք ինչ զգացողություն է դա` կարոտել նրան, ով արդեն վաղուց օտար է: Բայց միևնույն ժամանակ, եթե օտար է, ինչի՞ ես կարոտում: Կարոտում ես, որովհետև ինչ-որ ժամանակ նա ամենահարազատ ու ամենաթանկ մարդն է եղել կյանքումդ, քեզ երջանկացրել է, նվիրել է թևեր ու սովորեցրել է թռչել: Որովհետև հենց նրա հետ ես զգացել, թե ինչպիսին է դա` լինել սիրված ու ցանկալի: Նրան հետ են կապված եղել ամենաերջանիկ պահերդ: ՈՒ եթե ուղեղդ համոզում է քեզ, որ ժամանակն է մոռանալ ու ջնջել ամեն ինչ, ինչ կապում է քեզ նրա հետ, սիրտն չի կարողանում թողնել, չի կարողանում համակերպվել այն մտքի հետ, որ նա արդեն չկա, որ դու սիրում ես, իսկ որպես պատասխան միայն ստանում ես ցավ: Սիրտն բոլորից լավ է հիշում ինչպիսի էր դա` սիրել ու լցվել նրա սիրով: ՈՒ հոգին էլ թույլ չի տալիս մոռանալ, ինչպիսին էր դա` զգալ հոգով ուրիշ հոգու ու լինել մեկ ամբողջություն:

Continue reading

Անկեղծ ասած`…

“Անկեղծ ասած՝ այս ամենից ես հոգնել եմ” – նկատե՞լ եք, ինչքան խորը իմաստ կա այս նախադասության մեջ, ինչքան մեծ ցանկություն ամեն ինչից փախչելու ու հանգստանալու: Մեծն Սևակն իր նախադասությունների մեջ բոլոր մարդկանց ցավն է արտահայտել ու երևի, եթե բոլոր մարդիկ անկեղծ լինեին, “ինչպե՞ս ես” հարցին հենց այսպես կպատասխանեին` "հոգնել եմ": Անկեղծ եմ ասում, ես էլ եմ հոգնել, ախր ինչպես չհոգնել մի աշխարհից, որտեղ սերն ու բարությունը կորցրել է իր արժեքը, որտեղ մարդկանց միակ նպատակը շահն է: Ես հասկացել եմ, որ մեր այս աշխարհում սերն կարող է հայտնվել հանկարծակի ու մեռնել մեկ օրում, որ լավագույն ընկերները կարող են դառնալ լիովին օտար, իսկ անծանոթի մեջ կարող ես գտնել կյանքի ընկեր: Որ "այլևս երբեք"-ը այդպես էլ չի գալիս, իսկ "հավերժությունն" իր վերջը ունի: Որ համաձակվողն երբեք չի պարտվում, իսկ նա, ով չի համարձակվում, պարտվում է միշտ: Անկեղծ ասած` ես հասկացել եմ, որ ցավն անխուսափելի է, իսկ տառապել, թե ոչ, մեր սեփական ընտրությունն է: ՈՒ ամենակարևորն այն է, որ ես հասկացել եմ, որ անիմաստ է ժխտել ակնհայտը:
Երբեմն լինում է մի մեծ ցանկություն ամեն ինչ թողնելու`ուսում, աշխատանք, ամենօրյա հոգսեր: Երբեմն ուղղակի անտանելի է դառնում մնալ քաղաքում, դու ասես խեղդվում ես, չնայած, որ անձրև է եկել ու մաքուր է օդը: ՈՒզում ես ինչ-որ նոր բան, նոր գույներ, ուզում ես ավելացնել կարմիր, դեղին, կանաչ գույներ քո կյանքում, բայց չես կարող: Ամեն օր նույնն է, նույն դեմքերն ու նույն փողոցները: Յուրաքանչյուր օր նման է նախորդին: Անկեղծ ասած` հոգնել եմ այդ նույնությունից:

Continue reading

Աստիճանները միայն բարձրանալու համար չեն

Տարօրինակ կերպով է կառուցված մարդը, եթե նրա առջև աստիճան է, նա միշտ փորձում է բարձրանալ, ու նշանակություն չունի, որ վերևում ցուրտ է ու սառը քամիներ են փչում, որ այնտեղից ընկնելն մահացու է, որ աստիճաններն սայթաքուն են, վտանգավոր: Դա մարդու ամենաուժեղ հատկանիշն է, դու բարձրանում ես չնայելով, ուշադրություն չդարցնելով ոչնչի, բարձրանում ես` չնայած շրջապատող մարդկանց խորհուրդներին, բարձրանում ես` չնայած թշնամիների դիմադրությանը, չնայած սեփական բնազդիդ, մտքերիդ, կանխազգացումներիդ, բարձրանում ես, բարձրանում ես, բարձրանում ես… Ով չի բարձրանում վերև, ընկնում է ներքև, դա ճիշտ է, բայց նա էլ, ով բարձրանում է, նույնպես կարող է ընկնել:
Աստիճաններն միայն բարձրանալու համար չեն, երբեմն նրանցով իջնում են, երբեմն նաև ընկնում: ՈՒ ընկնելու պահին հոգիդ ասես վերածվում է քարի ու զարկում է յուրաքանչյուրին, ում հանդիպում է իր ճանապարհին: Ամենքն ու ամեն ինչ դադարում է նրա համար ինչ-որ նշանկություն ունենալ: Նրան այնքան ցավոտ է լինում, որ նա միայն կարողանում է պաշտպանվել: ՈՒ պաշտպանվում է ամեն ինչից, ամենքից` թշնամիներից, ընկերներից, հարազատ մարդկանցից: Երբ դու ցավ ես զգում, դու դադարում ես մտածել այն մասին, որ ինչ-որ մեկին գուցե նույնպես ցավոտ է: Ընդհակառակը, դու, հանկարծ, սկսում ես ցանկանալ, որ ուրիշներն էլ տանջվեն ու տառապեն, քեզ նման:

Continue reading