Tag Archive | Տիրուհի Պետրոսյան

Կիսատ թողած սեր

b1982620d6371f0f8f0904d4bf9ada1eԿիսատ մնաց ամեն ինչ, կյանքս կեսից կանգ առավ ու քարացավ շուրջն ամեն ինչ, դու գնացիր ու քեզ հետ տարար սիրտս, այդ պահից ես դադարեցի ապրել, այլ միայն փորձում էի գոյատևել, ու գիտես, ստացվեց, սիրտս այդպես էլ մնաց քո մոտ, բայց անսիրտ ապրելն ավելի հեշտ էր, քանի որ ոչ մեկ չէր ցավեցնում,ոչ մեկ չէր կարող մտնել իմ սիրտ ու կապվել հոգուս հետ, որովհետև ամեն տեսակ կապվածություն վերջում ավարտվում է հիասթափությամբ ու ցավով: Ես դադարեցի ինչ որ բան զգալ, ամեն ինչի հետ քարացել էի նաև ես ու այդ ամենը միայն քո շնորհիվ: Քո շնորհիվ փոխվեցի ես, փոխվեց մտածելակերպս ու սկսեցի կյանքից էլ ավելի շատ բան հասկանալ, բայց ավելի ճիշտ կլիներ ասել քո տված ցավի շնորհիվ, որն ինձ ուժեղ դարձրեց:
Գիտես, ես պատրաստ էի քեզ հետ անցկացնել ամբողջ կյանքս, հրաժարվել իմ երազանքներից ու հանուն քեզ գնալ աշխարհին դեմ: Ես ուզում էի տեսնել, թե ինչպես ես դու ծիծաղում ու նայում երկնքնին, ինչպես ես լռում, անհանգստանում, ինչպես ես ինձ խանդում, բայց փորցում թաքցնել դա ինձանից:
Ես ուզում էի զգալ քո շունչը, զգալ, թե ինչպես է սիրտդ զարկում անհանգիստ: Continue reading

Advertisements

Հաջողություն Ախալքալաք և ողջույն Թբիլիսի :)

10808933_782787801768460_803671169_nԱյս գրառումն պատկանում է “Իմ մասին” գրառումների շարքին, որոնք միայն իմ մասին են ու ում չի հետաքրքրում, կարող է չկարդալ ու հանգիստ իջնել ներքև 😉 :
Նոր կյանք, նոր միջավայր ու շրջապատ, նոր արկածներ և իհարկե այդ ամենը նոր քաղաքում։ Գնում եմ ընտանիքից, տնից, տեղից, հարազատներից ու ընկերներից հեռու, գնում եմ երազանքներիս հետևից: Երազանքներս ինձ տանում է Թբիլիսի, թողնում եմ հայրենի Ախալքալաքս, գնում եմ ուսումս շարունակելու ու նորանոր հաջողություններ ձեռք բերելու, գնում եմ նոր արկածների հետևից (չնայած, ավելի ճիշտ կլինի ասել իրանք են իմ հետևից գալիս, երևի գիտեն, որ “միքիչ” գիժ եմ դրանից է 😀 )։ Գիտեմ, սկզբում շատ դժվար կլինի ինձ համար,ընտանիքիցս հեռու երկար ժամանակով ու այն էլ մեկ ուրիշ քաղաքում, երբեք չեմ եղել, բայց հանուն երազանքների մարդն պատրաստ է ամեն ինչի միջով անցնել ու ամեն փորձություն ու դժվարություն մարդու հաղթահարելի է, եթե դա նա անում է ինչ որ կարևոր բանի հասնելու համար համար է, վստահ եմ ես էլ կկարողանամ հաղթահարել դրանք ու կվերադառնամ 5 տարի հետո` որպես լավ մասնագետ, կամ էլ չեմ վերադառնա, ով իմանա 😀 , ժամանակը ցույց կտա:
Դե ինչ, սա իմ վերջին գրառումն էր Ախալքալաքում, մյուսներն կլինեն արդեն Թբիլիսիում ու Continue reading

ՈՒզում եմ իմանաս

17Գիտե՞ս, ես ունեմ շատ սովորություններ, որոնց մասին ուզում եմ իմանաս, որ եթե սիրահարվելու ես, սիրահարվես ինձ ամբողջությամբ, այդ բոլոր տարօրինակություններիս: Եթե սիրելու ես, սիրես նաև թերություններս: Ես ուզում եմ լինել քեզ հետ բնական, կարողանամ խոսել անկեղծ ու միշտ զգամ քեզ կողքիս:
Գիտե՞ս, ես հաճախ եմ լացում, ու նշանակություն չունի, թե դա տեղի է ունենում ինչ որ ֆիլմ նայելու ժամանակ, ինչ որ տխուր երաժշտություն լսելուց, թե ուղղակի կիրակի առավոտյան։ Ես կարող եմ լացել նույնիսկ այն բաների պատճառով, որոնք ինձ երբևէ ցավեցրել են, նույնիսկ եթե հիմա դա տեղի չի ունենում։
Ես վախենում եմ մենակ մնալ ու վախենում եմ քեզ գտնելուց հետո նորից կորցնել։ Ես պատմելու եմ քեզ այն մասին, թե ինչու եմ ատում ինքս ինձ։ Ու չեմ հավատալու քո ոչ մի խոսքին, երբ դու կսկսես չհամաձայնվել իմ բարձրաձայնած յուրաքանչյուր պատճառին։
Դու կարող ես ասել, որ սիրում ես ինձ անվերջ թիվ անգամ, բայց միևնույնն է, ես միշտ վախենալու եմ այն բանից, որ կթողնես ինձ։ Continue reading

Քո սրտում ապրող անմար մի կրակ

21d10b8b73fb2733e8b759a162a2fc2d.jpgԼինում է, չէ՞, որ կյանքը դաժան է գտնվում քեզ հետ ու խլում է քեզանից ամենաթանկը, առանց որի այլևս չես կարող ապրել: Լինում է… Կյանքը հենց այդպես վարվեց ինձ հետ, բաժանեց մեզ իրարից, խլեց ինձնից քեզ, բայց ես ապրում եմ, ապրում եմ քեզ սրտիս մեջ պահելով, ապրում եմ կառչելով հիշողություններից ու անմոռանալի պահերից, որոնք էլ երբեք չեն կրկնվի:
Բաժանվեցինք մենք, բայց դու իմ սրտում մնացիր, որպես մի փոքրիկ մասնիկ, որն շատ խորն եմ պահել ու թաքցնում եմ բոլորից, որ գոնե այնտեղից չկարողանան խլել քեզ: Հերացանք իրարից, բայց ես քո սրտում մնացի որպես մի լուսավոր կետ, այրող մի կրակ, որն երբեմն ներսից ջերմացնում է հոգիդ, իսկ երբեմն այրում այնտեղ ամեն ինչ: Մի անմար կրակ դարձա ես քեզ համար, քո հոգում, որն անընհատ հիշեցնում է իր գոյության մասին ու չի թողնում հանգիստ ապրել: Continue reading

Ժամանակն անզոր է հիշողության դեմ

 

imageԻնչ տարօրինակ է… Անցնելով տարիներ, իմ մեջ դեռևս մնում են հիշողություններ քո մասին: Ես հիշում եմ քո ձայնը` խռպոտ ու ինքնավստահ, որն ամեն անգամ լսելիս, սիրտս արագ էր զարկում: Հիշում եմ աչքերդ, որոնք միշտ այնպես խորաթափանց էին նայում իմ էության մեջ, որ ամեն անգամ մարմնովս սարսուռ էր անցնում քո հայացքից: Հիշում եմ ձեռքերիդ ջերմությունը: Դա երևի իմ ամենասիրելի հիշողությունն է: Ոչ քեզանից առաջ ու ոչ էլ քեզանից հետո, ոչ մի հպում չէր կարող ջնջել հետքերն այն նրբության, որը դու թողել էիր մաշկիս վրա: Ես հիշում եմ խենթ գիշերները, որ անցկացնում էինք անվերջ խոսելով, ու նշանակություն չուներ, որ հեռու էինք իրարից, այդ հեռախոսային կապը մեզ մոտեցնում էր իրար, անգամ ավելի շատ, քան ֆիզիկապես էր հնարավոր լինել: Continue reading

Վերադարձ հարազատ միջավայր ))

16123963_1414602111903825_8310189726900420608_nՍիրելի ընթերցողներ, ինչպես և խոստացել էի ես վերադարձա, Tik Time-ը կրկին շարունակում է իր աշխատանքը, այս մեկ ամիսը ինձ բավական էր հանգստանալու, մտքերս հավաքելու ու նոր մտքերով վերադառնալու, չնայած քննություններիս պատճառով չեմ կարող սա համարել լավագույն հանգիստ, բայց ընդհանուր ամեն ինչ շատ լավ էր ու ամենակարևորն այն էր, որ քննություններս հաջողությամբ հանձնեցի ու հիմա ինձ ոչ մի խանգարող հանգամանք չկա: Նախքան նոր գրառումներ կատարելս, կուզեի ձեզ շնորհակալություն հայտնել, որ իմ կողքին եք ու շարունակում եք հետևել ինձ, ուրախ եմ, որ աշխատանքս ձեզ դուր է գալիս ու գնահատվում է:
Ես այստեղ փորձում եմ արտահայտել իմ մտքերն ու զգացողությունները, որոնք երևի շատերն են զգացել, բայց չեն կարողանում բացատրել ու բարձրաձայնել: Իսկ այստեղն ինձ համար շատ մեծ նշանակություն ունի, որովհետև կիսվում եմ ամեն ինչի մասին ձեր հետ ու հանգստանում եմ: Ձեզանից նույնպես սպասում եմ նոր թեմաների պատվերներ, որոնք ես մեծ հաճույքով կգրեմ: ԴԵ ինչ, մնացեք ինձ հետ, իսկ ես կփորցեմ ներկայանալ նոր ու հետաքրքիր մտքերով:          Սիրով`  Տիրուհի

Երբեմն կներես ասելը բավական չէ

maxresdefaultԵրբեմն մեր հիշողության մեջ մնում են բառեր, որոնք դիպչում են մեր սրտի նուրբ լարերին, պահեր, որոնցում զգացել ենք մեզ աշխարհի ամենաերջանիկ մարդը, մարդիկ, ովքեր պարգևել են այդ երջանիկ պահերը ու նրանք, ում հետ հավերժ ուզեցել ենք կապել մեր սիրտն ու հոգին, մեր ճակատագիրը: Բայց հաճախ կյանքն այնպես է դասավորվում, որ դրանք, իրոք, մնում են միայն հիշողության մեջ ու երազներում: Կորչում են այդ պատկերացումները երջանիկ ապագայի մասին, կորչում են բոլոր խոստումները, որոնք կարծես թե կատարվելու էին ու երբեք չէին կարող ժխտվել: Ամենից միայն չմոռացվող բառերն են մնում, որոնք ամեն անգամ կրկին արտասանվելիս, թեկուզ ուրիշի կողմից, նորից ու նորից ամեն ինչ հիշեցնում են, կրկին բոցավառում են արդեն վաղուց մարած կրակը: Continue reading