Tag Archive | Տիրուհի Պետրոսյան

Վերքերն ժամանակի ընթացքում բուժվում են

Հիմա քեզ թվում է, որ այն վերքն, որ կա հոգուդ վրա միշտ ցավելու ու արյունահոսելու է, որ դու երբեք ոչ մեկի մոտ չես կարողանալու անկեղծանալ առանց դավաճանված լինելու վախի ու էլ երբեք չես զգա ՀԵՆՑ ԱՅԴ զգացմունքը:
Ես քեզ հասկանում եմ, ինչպես հասկանում են քեզ այս աշխարհում ապրող շատ մարդիկ, ու ուզում եմ ասել, որ այս ժամանակաշրջանն էլ կանցնի, ինչպես անցնում է այս երկրի վրա գոյություն ունեցող ու տեղի ունեցող յուրաաքանչյուր էակ ու երևույթ, ու ամեն ինչ իր տեղն կընկնի: Տուր քեզ ժամանակ տառապելու, մտածելու ու ինքդ քեզ մեղադրելու, բայց կրճատիր այդ ժամանակը մինչև նվազագույնը: ՈՒ հիշիր, որ դու պատահական մատդ էիր կտրում դանակով, վառվում էիր տաք թեյնիկին դիպչելով կամ էլ գիշերը մթության մեջ ոտքդ խփում էիր անկողնու հենարանին: ՈՒ հիշիր, որ բացարձակապես բոլոր այդ վերքերն լավացել են ու լավանում են, իսկ երբ դու ջանք էիր գործադրում, դրանք լավանում էին ավելի արագ:
Այդ պատճառով “հիվանդության” ժամանակահատվածից հետո, երբ էլ արցունք չի լինի լաց լինելու համար ու տառապանքդ ու դեպրեսիադ վերջացրած կլինեն, սկսիր բուժել հոգիդ, բայց իսկական դեղերով’ ընկերներիդ հետ հանդիպումներով, նոր ֆիլմեր նայելով, նոր գրքեր կարդալով, ինչ-որ շատ ցանկալի իր գնելով, նոր վայրեր այցելելով ու նոր բաներ բացահայտելով ու գուցե նաև քաղցրավենիքով: Այլ ոչ’ խմել, հարբելով, ինքդ քեզ բոլորից առանձնացնելով, աշխարհից կտրվելով: ՈՒ կտեսնես թե ինչպես ես առողջանում:

Continue reading
Advertisements

Խորհուրդներ, որ երբեմն չեն օգնում

Ես միշտ հեգնանքով եմ կարդում այն հաղորդագրությունները, որոնք գրված են հարաբերություններում ինչ-որ խորհուրդ ստանալու նպատակով։ Այստեղ ամեն ինչ պարզ է, ես կարող եմ միայն մի խորհուրդ տալ <<Թույլ մի տա ոչ մեկի խաղալ զգացմունքներիդ հետ>>։ Խորհուրդ տալը այնքան էլ հեշտ չի, երբ խոսքը գնում է հարազատ մարդու մասին, բայց ավելի դժվար է հետևել սեփական խորհրդին, երբ նույն իրավիճակում դու ես հայտնվում։
Մեկ անգամ չէ, որ հայտնվել եմ նման իրավիճակում, մեկ անգամ չէ, որ թույլ եմ տվել օգտվել բարությունիցս ու անկեղծ զգացմունքներիցս։ Ծեծել են այն դուռը, որի հետևում ինձ ոչ ոք չի սպասել, զանգել եմ, գրել եմ, երբ պետք չի եղել, ներել եմ, երբ պետք չէր ներել ու նորից ու նորից ընդունել եմ նրանց, որոնցից հենց սկզբից պետք էր հեռու մնալ։
Միշտ էլ հեշտ է ասել` “գնա, քո կյանքով զբաղվիր ու ոչնչի մասին մի մտածիր”։ Բայց փաստն մնում է փաստ, որ յուրաքանչյուրն, ով զգացմունքներ ունի ուրիշի հանդեպ, միշտ չէ, որ ի վիճակի է կառավարել այդ զգացմունքները։ Ուղեղով բոլորն էլ հասկանում են, որ սխալ են անում, իսկ ստիպել ինքդ քեզ չպատասխանել զանգերին ու չմտածելն ավելի դժվար է, քան անգիր սովորել Շեքսպիրի բոլոր ստեղծագործությունները։ Այդ պատճառով էլ, երբ փորձում ես խուսափել կամ համակերպվել բաժանման հետ, մի հիշիր ուրիշի խորհուրդները ու վստահ եղիր բոլորն էլ ապրում են այսպիսի հոգեբանական դիսկոնֆորտ։

Continue reading

Մենակության մեջ

Ինձ թվում է, մենակության մեջ ամենասարսափելին դա հսկայական չափով սերն է, որն դու ուզում ես տալ, նվիրել ինչ-որ մեկին, բայց չես կարող, որովհետև կողքիդ չկա այն մեկը, ով արժանի կլինի ու արժանապատվությամբ կընդունի այդ անկեղծ սրտից եկած նվերը, որ թանկ է գումարով գնված յուրաքանչյուր նվերից: Երբեմն առաջանում է այնպիսի տպավորություն, որ մենակությունն կլանում է քեզ ներսից ամբողջությամբ: Դու ուզում ես անել ինչ – որ կարևոր բան, բայց չես կարող, քեզ ոչ մեկ չի ընդունում, քանի որ դու չափից դուրս իրական ես, չափից դուրս տարօրինակ ու չափից դուրս գիժ: Դա կապում է քեզ ու չի թողնում շարժվել, այն ստիպում է զգալ քեզ մենակ ամեն անգամ, երբ ինչ-որ հարցով կամ օգնության կանչով դիմում ես մեկին: Դու կապվում ես մարդկանց հետ, տալիս ես քո ամբողջ ուշադրությունը, իսկ նրանք չեն գնահատում, ընդունում են դա որպես մի պարտավորություն, ու այդպես կամաց-կամաց հարաբերություններն վերափոխվում են, դու զգում ես դա նրա խոսելաձևի ու վարքագծի մեջ: Մենակության մեջ որոշ ժամանակ մնալով դու սովորում ես նրան, բայց միևնույն ժամանակ այն չի դառնում քեզ հետ մի ամբողջություն: ՈՒ դու չգիտես ինչ անես, ինչպես ազատվել այդ մենակությունից, որովհետև չկա մեկը, ով կլինի կողքիդ ու մենակ չի թողնի: Ինչքան էլ մարդիկ ասեն, որ սովորել են մենակության ու այլևս ոչ ոքի չեն ուզում իրենց կողքին, միևնույնն է, յուրաքանչյուրն իր սրտի խորքում ուզում է սիրված լինել, ուզում է կողքին ունենալ մարդկանց, ովքեր մենակ չեն թողնի։ Մենք ուղղակի ուզում ենք, որ մեզ հասկանան, հասկանան այն, ինչի մասին մենք խոսում ենք, գրում ենք, մտածում ենք ու ինչի մասին որ երազում ենք:

Continue reading

Անդունդից այն կողմ

Երբեմն կյանքդ այնպես է դասավորվում, որ կանգնած ես լինում ինչ-որ կարևոր որոշման առջև ու չես կողմնորոշվում ինչ անել: Դա նման է զգացողությանը, որ, ասես, դու կանգնած ես անդունդի առջև ու փորձում ես նրանում ինչ-որ բան տեսնել: Ամեն ինչ, ինչն հետևում է, արդեն թվում է անէական, իսկ առջևում անորոշություն է: Միայն մի զույգ աչքեր խնդրում են քեզ հավատալ, մի զույգ ձեռքեր խնդրում են քեզ վստահել: Ընկնելն սարսափելի է, բայց յուրաքանչյուր թռիչք քո սեփական ցանկությունն ու ռիսկն է, ու վախենալն այս դեպքում նորմալ է: Մենք բոլորս վախենում ենք: Վախենում ենք սիրել, խաբվել, կորցնել: Մենք ահավոր վախենում ենք ցավից: ՈՒ ինչքան խորն է մեր ներսը իրենով լցնող այդ զգացմունքը, այդքան ավելի շատ ենք վախենում այն կորցնելուց: ՈՒ մի օր կանգնում ենք անդունդի եզրին: Ով էլ լինի մեր կողքին, մեզանից յուրաքանչյուրը մի օր մնում է մենակ ինքն իր հետ: Այո, ինչքան էլ սարսափելի է հնչում, բայց մի օր դու կմնաս մենակ ինքդ քեզ հետ անդունդի եզրին, կլսես ձայներ, քեզ հանձնվել խնդրող շատ ձայներ, ու միայն մեկ կամաց շշնջացող ձայն` ներսից լսվող սեփական ձայնը, որն կխնդրի քեզ փորձել… Դա կլինի սրտիդ ձայնը: Ինչքա՞ն հաճախ է այն սխալվում: Ես չեմ կարող այդ հարցին պատասխանել: Գուցե այն երբեք էլ չի սխալվում: Գուցե պարզապես մենք չգիտենք, թե ինչպես լսել նրան:

Continue reading

Մտքերիս մեջ խորասուզված

Երբմն ուզում եմ սեղմել “Пауза” կոճակի վրա ու հանգստանալ կյանքից: ՈՒղղակի վերցնել ընդմիջում ու ժամանակավորապես ամեն ինչից անջատվել: ՈՒզում եմ հասկանալ ուր եմ գնում, ինչի, ու ճանապարհիս որ փուլում եմ դժվարանում քայլել: ՈՒզում եմ իմանալ արդյոք ընտրածս ուղին ճիշտ է ու նպատակս, որին ձգտում եմ հասնել, հենց այն է, ինչ հարկավոր է ինձ: ՈՒզում եմ գտնել կյանքի իրական արժեքներն ու հետևել դրանց: Խորանալ ինքս իմ մեջ, մտքերով գնալ դեպի մանկություն ու հիշել, թե ինչպես էր այդ ժամանակ կյանքը թվում հետաքրքիր ու անակնկալներով լի, իսկ մարդիկ բարի ու անկեղծ, բայց արի ու տես, որ կյանքը իրոք անակնկալներով լի է, իսկ այ մարդիկ ճիշտ հակառակն են այն մանկական պատկերացումների:
Մենք չենք նկատում ինչպես ենք անցկացնում մեր կյանքը, ինչի վրա ենք վատնում մեր թանկ ժամանակը: Մենք գնում ենք ոչ այն ճանապարհով, որով ուզում ենք, շփվում ենք մարդկանց հետ, որոնց հետ շփումն այնքան էլ հաճելի չէ, ու հետևում ենք այն երազանքներին, որոնց իրականացումն մեզ ուրախություն չի պատճառում: Փոխանակ դրան, որ մտածենք ու հասկանանք ինչ է կատարվում մեր կյանքի հետ, փոխանակ մենակ մնանք ու ընկղմվենք մտքերի մեջ, մենք նախընտրում ենք լիցքաթափվել սոցիալական ցանցերում, հետաքրքրվել երկրում տեղի ունեցող նորություններով ու ծիծաղել համացանցում հանդիպած հիմար կատակների վրա:
ՈՒզում են հանգստանալ ամեն ինչից, ամենքից:

Continue reading

Թաքնված հոգի, թաքնված զգացմունքներ

Մարդիկ ոչինչ չգիտեն քո մասին: Նրանք տեսնում են միայն այն, ինչ դու ես թույլ տալիս: Այդ ամենն ֆանտազիայի ու պատկերացման խաղ է, փոխվում են միայն դեմքերն ու անունները: Դու ինչ-որ ժամանակով ընդունում ես ինչ-որ մեկի կանոնները, կամ նրանք են խաղում քո կանոններով:
Առաջ ես վստահ էի, որ մարուն պետք է ճանաչել, որպեսզի նրա հետ հարաբերություններ սկսել` ընկերական, գործնական, սիրային: Պետք է պարզել նրա արժեքները, վերագրել նրան մարդկանց ինչ-որ տեսակի, որոշել նրա համոզմունքները... Հիմա ես մտածում եմ, որ մարդուն պետք է զգալ, որ յուրաքանչյուր մարդ, ինձ նման, ունի իր թաքցրած կողմերը, որոնք ինչ-որ պատճառով պահում է բոլորից, ու հասկացա, որ միայն սիրտը կարող է այդ ամենը զգալ: Դա կատարվում է ակամա, հնարավոր է կապված է այն բանի հետ, որ սկսում ես զգալ ինքդ քեզ, հասկանում ես ինչ է կատարվում քո հետ, ու մտածում ես, որ նույն կերպ էլ մյուսների մոտ է, ու ինչքան ավելի խորն ես զգում քեզ, այդքան ավելի ես զգում շրջապատող մարդկանց: ՈՒղեղն երբեմն ստում է: Աշխատում է հոգեբանական պաշտպանությունը, ընկալելու ֆիլտրերը, անհամապատասխան տեղեկություններն ու սուբյեկտիվ չափորոշիչները: Դու հավաքում ես տվյալներ, վերլուծում ես, եզրակացություններ ես անում: ՈՒ կորցնում ես ամենաէականը` ինտուիտիվ մտածողությունն այն մասին, թե ինչպիսին է տվյալ մարդը:

Continue reading

Ես հավատում եմ երջանկությանը

Դու հարցնում ես, թե ինչին եմ ես հավատում: Ես հավատում եմ ճակատագրին, որից հնարավոր չէ փախչել, ուշ թե շուտ այն քեզ կգտնի ու կյանքդ կդասավորվի այնպես, ինչպես գրված է ճակատիդ: Ես հավատում եմ, որ զգացմունքներն ուժեղ են ուղեղից ու նրանց հրամայել չես կարող: Ես հավատում եմ, որ ոչ բոլորն են փշաքաղվում ու ոչ միշտ, մարդն փշաքաղվում է միայն այն ժամանակ, երբ ինչ-որ բան դիպչում է նրա սրտի նուրբ լարերին ու կարևոր չէ, թե ինչին է նա այդպես արձագանքում, գուցե ձայնին, հայացքին, հպումին, կամ պարզապես ինչ-որ բանի, ինչ-որ մեկի պատկերն նրա ենթագիտակցության մեջ է հայտնվում: Ես հավատում եմ, որ ես եթե մարդն դավաճանում է, կորցնում է իմ վստահությունը, իմ մեջ կոտրվում է ինչ-որ, պոկվում է այն թելն, որ կապում է ինձ այդ մարդու հետ, ու ես այլևս չեմ կարողանում նրան նայել առաջվա պես: Չեմ կարող վերակենդանացնել այն, ինչ վաղուց մեռել է: Ես հավատում եմ մայրամուտներին, մի բաժակ թեյով, ու լուսաբացներին, որոնք արտացոլվում են աչքերի մեջ: Ես հավատում եմ շշուկներին, նուրբ ու սիրալիր, առանց կեղցծիքի: Ես հավատում եմ, որ ձայնն լինում է հարազատ, ու երբ լսում ես այն, հոգիդ, ասես, ջերմանում է: Ես հավատում եմ լռությանը, որն կարող է լինել բառերից ավելի պերճախոս: Ես հավատում եմ հայացքի կախարդանքին, որն կարող է ծնկի բերել կամ էլ սպանել, կարող է օգնել թռչել, ժպտալ ու վերակենդանանալ:

Continue reading