Tag Archive | տխուր

Քո սրտում ապրող անմար մի կրակ

21d10b8b73fb2733e8b759a162a2fc2d.jpgԼինում է, չէ՞, որ կյանքը դաժան է գտնվում քեզ հետ ու խլում է քեզանից ամենաթանկը, առանց որի այլևս չես կարող ապրել: Լինում է… Կյանքը հենց այդպես վարվեց ինձ հետ, բաժանեց մեզ իրարից, խլեց ինձնից քեզ, բայց ես ապրում եմ, ապրում եմ քեզ սրտիս մեջ պահելով, ապրում եմ կառչելով հիշողություններից ու անմոռանալի պահերից, որոնք էլ երբեք չեն կրկնվի:
Բաժանվեցինք մենք, բայց դու իմ սրտում մնացիր, որպես մի փոքրիկ մասնիկ, որն շատ խորն եմ պահել ու թաքցնում եմ բոլորից, որ գոնե այնտեղից չկարողանան խլել քեզ: Հերացանք իրարից, բայց ես քո սրտում մնացի որպես մի լուսավոր կետ, այրող մի կրակ, որն երբեմն ներսից ջերմացնում է հոգիդ, իսկ երբեմն այրում այնտեղ ամեն ինչ: Մի անմար կրակ դարձա ես քեզ համար, քո հոգում, որն անընհատ հիշեցնում է իր գոյության մասին ու չի թողնում հանգիստ ապրել: Continue reading

Ժամանակն անզոր է հիշողության դեմ

 

imageԻնչ տարօրինակ է… Անցնելով տարիներ, իմ մեջ դեռևս մնում են հիշողություններ քո մասին: Ես հիշում եմ քո ձայնը` խռպոտ ու ինքնավստահ, որն ամեն անգամ լսելիս, սիրտս արագ էր զարկում: Հիշում եմ աչքերդ, որոնք միշտ այնպես խորաթափանց էին նայում իմ էության մեջ, որ ամեն անգամ մարմնովս սարսուռ էր անցնում քո հայացքից: Հիշում եմ ձեռքերիդ ջերմությունը: Դա երևի իմ ամենասիրելի հիշողությունն է: Ոչ քեզանից առաջ ու ոչ էլ քեզանից հետո, ոչ մի հպում չէր կարող ջնջել հետքերն այն նրբության, որը դու թողել էիր մաշկիս վրա: Ես հիշում եմ խենթ գիշերները, որ անցկացնում էինք անվերջ խոսելով, ու նշանակություն չուներ, որ հեռու էինք իրարից, այդ հեռախոսային կապը մեզ մոտեցնում էր իրար, անգամ ավելի շատ, քան ֆիզիկապես էր հնարավոր լինել: Continue reading

Երբեմն կներես ասելը բավական չէ

maxresdefaultԵրբեմն մեր հիշողության մեջ մնում են բառեր, որոնք դիպչում են մեր սրտի նուրբ լարերին, պահեր, որոնցում զգացել ենք մեզ աշխարհի ամենաերջանիկ մարդը, մարդիկ, ովքեր պարգևել են այդ երջանիկ պահերը ու նրանք, ում հետ հավերժ ուզեցել ենք կապել մեր սիրտն ու հոգին, մեր ճակատագիրը: Բայց հաճախ կյանքն այնպես է դասավորվում, որ դրանք, իրոք, մնում են միայն հիշողության մեջ ու երազներում: Կորչում են այդ պատկերացումները երջանիկ ապագայի մասին, կորչում են բոլոր խոստումները, որոնք կարծես թե կատարվելու էին ու երբեք չէին կարող ժխտվել: Ամենից միայն չմոռացվող բառերն են մնում, որոնք ամեն անգամ կրկին արտասանվելիս, թեկուզ ուրիշի կողմից, նորից ու նորից ամեն ինչ հիշեցնում են, կրկին բոցավառում են արդեն վաղուց մարած կրակը: Continue reading

Միայնակ,գիշերվա մթության մեջ

dfdԳիշեր է,նստած եմ սենյակումս,մտածում եմ տարբեր բաների մասին ու հասկանում եմ,որ ամբողջ օրը միշտ ուրախ, կատակասեր, զվարճալի,գժուկ աղջիկը ինչի է վերածվում գիշերվա մթին:Ցերեկային լույսի ներքո դա ընդամենը դիմակ է,որ կրում են բոլորը ու պարզապես “ժպտում են”:Ժպիտի միջոցով մենք թաքցնում ենք մեր ցավը,տխրությունը ու հաճախ արցունքները:Այս կյանքը “լացելու” աստիճան ծիծաղելի է դառնում:Ամեն մարդ իր հոգու մեջ զգում է ցավ,ինչ որ իրադարձությունից մնացած,ինչ որ մեկի պատճառով զգացած ու ամենքը յուրովի են տառապում,սակայն շատ քչերն են,որ իրենց մեջ ուժ են գտնում և ծիծաղի միջոցով թաքցնում են ցավը,իսկ ոմանք չեն կարողանում ու այդ ցավի պատճառով կործանվում են,չկարողանալով հաղթահարել այն ու մոռանալ:Ասում են` ամենաբարձր ծիծաղում են նրանք,ում սրտում ամենամեծ ցավն է ապրում: Continue reading

Անզգայանալ

imageԵրանի ուղեղում,կամ սրտի մեջ մի կոճակ լիներ “անզգայանալ” անվանումով,որի օգնությամբ հնարավոր լիներ չզգալ ոչինչ,մի որոշ ժամանակ ապրել առանց սրտի,առանց զգացմունքների ու հանգստանալ ամեն ինչից:Անզգայանալ ու ապրել այնպես,որ ոչ ոք չկարողանա մոտենալ հոգուդ,ոչ ոք չկարողանա մտնել սրտիդ մեջ,որովհետև,երբ հետո հարմարվում ու սովորում ես նրա գոյությանը,նա հանկարծակիորեն անհետանում է ու սրտիդ մեջ մի մեծ տեղ դատարկ է մնում,սիրտդ սկսում է ցավել,կտոր-կտոր լինել:
Երանի մանկության տարիներին,երբ ընկներով վնասում էինք ծնկներս,բայց սրտերս անվնաս էր մնում,երբ ոչինչ չէր հետաքրքրում,բացի մանկական խաղերից,ոչնչի մասին չէինք մտածում ու աշխարհ հրաշալի էր թվում: Continue reading

Մտքերս գիշերային մթության մեջ

Խառնվել են նորից մտքերս,չգիտեմ ինչու,ուզում եմ գրել ու արտահայտել այն,ինչ կա ներսումս,բայց չի ստացվում,բառերը ասես ոչ մի կերպ չեն կարողանում բացատրել զգացածս,բայց ձեռքերս անկախ ինձանից գրում են:Մտքերս այս մութ գիշերվա նման խավարել են,ամպամած երկնքից թույլ երևացող լուսնի ճառագայթների նման ուզում են լուսավորվել,բայց չեն կարողանում,պայքարում են մթության դեմ,բայց նորից պարտվում են,չեն կարողանում պcccարզ ու հստակ երևալ,չեն կարողանում փայլել:Ամեն ինչ մարդու մոտ ներսից է գալիս,իսկ ներսս դատարկ է,թիթեռները այլևս չեն թռչում մեջս,թառամել են այն ծաղիկները,որ մի ժամանակ ծաղկեցնում էին հոգիս:Պատճառը երևի աշունն է,իր տխուր տրամադրությամբ,կամ էլ անհետաքրքիր օրերը,որ իրար հաջորդելով անցնում են ու տակնուվրա են անում ներսս:Ամեն ինչ խառնվել է,մտքերս,զգացմունքներս ու հույզերս,փախչել եմ ուզում նրանցից,բայց չի ստացվում,նրանք անընդհատ ստվերի նման հետևում են ու հանգիստ չեն թողնում:
Կյանքում լինում են պահեր,երբ քայլում ես,ժպտում ես,կատակներ անում,ինչ որ պատմություններ ես պատմում,իսկ գիշերը պառկում ես անկողնու մեջ ու հասկանում,որ հոգումդ մի մեծ սև կետ կա,որ անընդհատ տանջում է քեզ: Continue reading

Դրսում աշունն է,ներսումս` տխրությունը

autumn-fall-forest-girl-Favim.com-2242835Ահա և եկավ աշունը,իմ տխրության աշունը,երբ ոչ ես ու ոչ էլ եղանակը տրամադրություն չենք ունենում ու լրացնում ենք մեկս մյուսիս:Իմ աշունը,որն ինձ իմ մտքերով ու հիշողություններով իր գիրկն է առնում ու միասին սկսում ենք տխրել մի անպատճառ տխրությամբ:
Կարծես,ժամանակը կանգ է առել,շուրջն քարացել է ամեն ինչ,անշարժացել է,ու քայլում եմ ես այդ անկենդան աշխարհի միջով:Լռություն է տիրել աշխարհով մեկ,ամեն ինչ այնքան օտար է թվում…ու դրանից լռությունը դառնում է մի համատարած,վստահեցնող տխրություն,որի պատճառը,երևի,երբեք չեմ կարողանա բացատրել: Continue reading