Tag Archive | տխուր

Կիսատ թողած սեր

b1982620d6371f0f8f0904d4bf9ada1eԿիսատ մնաց ամեն ինչ, կյանքս կեսից կանգ առավ ու քարացավ շուրջն ամեն ինչ, դու գնացիր ու քեզ հետ տարար սիրտս, այդ պահից ես դադարեցի ապրել, այլ միայն փորձում էի գոյատևել, ու գիտես, ստացվեց, սիրտս այդպես էլ մնաց քո մոտ, բայց անսիրտ ապրելն ավելի հեշտ էր, քանի որ ոչ մեկ չէր ցավեցնում,ոչ մեկ չէր կարող մտնել իմ սիրտ ու կապվել հոգուս հետ, որովհետև ամեն տեսակ կապվածություն վերջում ավարտվում է հիասթափությամբ ու ցավով: Ես դադարեցի ինչ որ բան զգալ, ամեն ինչի հետ քարացել էի նաև ես ու այդ ամենը միայն քո շնորհիվ: Քո շնորհիվ փոխվեցի ես, փոխվեց մտածելակերպս ու սկսեցի կյանքից էլ ավելի շատ բան հասկանալ, բայց ավելի ճիշտ կլիներ ասել քո տված ցավի շնորհիվ, որն ինձ ուժեղ դարձրեց:
Գիտես, ես պատրաստ էի քեզ հետ անցկացնել ամբողջ կյանքս, հրաժարվել իմ երազանքներից ու հանուն քեզ գնալ աշխարհին դեմ: Ես ուզում էի տեսնել, թե ինչպես ես դու ծիծաղում ու նայում երկնքնին, ինչպես ես լռում, անհանգստանում, ինչպես ես ինձ խանդում, բայց փորցում թաքցնել դա ինձանից:
Ես ուզում էի զգալ քո շունչը, զգալ, թե ինչպես է սիրտդ զարկում անհանգիստ: Continue reading

Advertisements

Իմ թախծոտ աշուն

7abf8bdf58bdbb103a804419532f2313Աշուն է։ Դրսում եղանակը հոգուս նման մռայլ է։ Հոկտեմբերն իր դեղնավուն տերևներով թևերն փռել է բնության վրա։ Երկինքն ամպամած է, գուցե անձրև գա։ Ես ուզում եմ, որ գա անձրևը, ուզում եմ լվանա ու տանի փոշին, մաքրվի օդը, որ շնչել կարողանամ։ Քամի է, մեղմ քամի, որն երբեմն կատաղում է ու քշում է ծառ ու ծաղիկ, տերևներն պար են գալիս օդում ու իջնելով գետին, դարսվում են իրար վրա այնպես, ասես գորգ լինի, ու այնքան հաճելի է քայլել նրանց վրայով: Քամի է, մեղմ քամի, որն փչում է հոգուս մեջ, վերքերս նորից ցավեցնում:
Օրերն դարձել են անգույն, արևն փորձում է շողալ ու լուսավորել, բայց այլևս չունի այն ուժն, որ կարողանա ջերմացնել մարդկանց, իսկ ես այնքան եմ զգում նրա ջերմության կարիքը, սիրտս սառել է, ուզում է տաքանալ:
Աշունն նման է կարդացած, բայց արդեն մոռացված մի գրքի: Նրա յուրաքանչյուր էջն պատմում է այն մասին, ինչ դու արդեն գիտես, բայց հասցրել ես մոռանալ, ու յուրաքանչյուր էջ վերադարձ է այնտեղ, ուր արդեն եղել ես: Հոկտեմբերն ջնջել է բոլոր գույներն, վերածելով քաղաքային տեսարանն մի սև ու սպիտակ նկարի` հին, անգույն ու համարյա աննկատելի: Continue reading

Քո սրտում ապրող անմար մի կրակ

21d10b8b73fb2733e8b759a162a2fc2d.jpgԼինում է, չէ՞, որ կյանքը դաժան է գտնվում քեզ հետ ու խլում է քեզանից ամենաթանկը, առանց որի այլևս չես կարող ապրել: Լինում է… Կյանքը հենց այդպես վարվեց ինձ հետ, բաժանեց մեզ իրարից, խլեց ինձնից քեզ, բայց ես ապրում եմ, ապրում եմ քեզ սրտիս մեջ պահելով, ապրում եմ կառչելով հիշողություններից ու անմոռանալի պահերից, որոնք էլ երբեք չեն կրկնվի:
Բաժանվեցինք մենք, բայց դու իմ սրտում մնացիր, որպես մի փոքրիկ մասնիկ, որն շատ խորն եմ պահել ու թաքցնում եմ բոլորից, որ գոնե այնտեղից չկարողանան խլել քեզ: Հերացանք իրարից, բայց ես քո սրտում մնացի որպես մի լուսավոր կետ, այրող մի կրակ, որն երբեմն ներսից ջերմացնում է հոգիդ, իսկ երբեմն այրում այնտեղ ամեն ինչ: Մի անմար կրակ դարձա ես քեզ համար, քո հոգում, որն անընհատ հիշեցնում է իր գոյության մասին ու չի թողնում հանգիստ ապրել: Continue reading

Ժամանակն անզոր է հիշողության դեմ

 

imageԻնչ տարօրինակ է… Անցնելով տարիներ, իմ մեջ դեռևս մնում են հիշողություններ քո մասին: Ես հիշում եմ քո ձայնը` խռպոտ ու ինքնավստահ, որն ամեն անգամ լսելիս, սիրտս արագ էր զարկում: Հիշում եմ աչքերդ, որոնք միշտ այնպես խորաթափանց էին նայում իմ էության մեջ, որ ամեն անգամ մարմնովս սարսուռ էր անցնում քո հայացքից: Հիշում եմ ձեռքերիդ ջերմությունը: Դա երևի իմ ամենասիրելի հիշողությունն է: Ոչ քեզանից առաջ ու ոչ էլ քեզանից հետո, ոչ մի հպում չէր կարող ջնջել հետքերն այն նրբության, որը դու թողել էիր մաշկիս վրա: Ես հիշում եմ խենթ գիշերները, որ անցկացնում էինք անվերջ խոսելով, ու նշանակություն չուներ, որ հեռու էինք իրարից, այդ հեռախոսային կապը մեզ մոտեցնում էր իրար, անգամ ավելի շատ, քան ֆիզիկապես էր հնարավոր լինել: Continue reading

Երբեմն կներես ասելը բավական չէ

maxresdefaultԵրբեմն մեր հիշողության մեջ մնում են բառեր, որոնք դիպչում են մեր սրտի նուրբ լարերին, պահեր, որոնցում զգացել ենք մեզ աշխարհի ամենաերջանիկ մարդը, մարդիկ, ովքեր պարգևել են այդ երջանիկ պահերը ու նրանք, ում հետ հավերժ ուզեցել ենք կապել մեր սիրտն ու հոգին, մեր ճակատագիրը: Բայց հաճախ կյանքն այնպես է դասավորվում, որ դրանք, իրոք, մնում են միայն հիշողության մեջ ու երազներում: Կորչում են այդ պատկերացումները երջանիկ ապագայի մասին, կորչում են բոլոր խոստումները, որոնք կարծես թե կատարվելու էին ու երբեք չէին կարող ժխտվել: Ամենից միայն չմոռացվող բառերն են մնում, որոնք ամեն անգամ կրկին արտասանվելիս, թեկուզ ուրիշի կողմից, նորից ու նորից ամեն ինչ հիշեցնում են, կրկին բոցավառում են արդեն վաղուց մարած կրակը: Continue reading

Միայնակ,գիշերվա մթության մեջ

dfdԳիշեր է,նստած եմ սենյակումս,մտածում եմ տարբեր բաների մասին ու հասկանում եմ,որ ամբողջ օրը միշտ ուրախ, կատակասեր, զվարճալի,գժուկ աղջիկը ինչի է վերածվում գիշերվա մթին:Ցերեկային լույսի ներքո դա ընդամենը դիմակ է,որ կրում են բոլորը ու պարզապես “ժպտում են”:Ժպիտի միջոցով մենք թաքցնում ենք մեր ցավը,տխրությունը ու հաճախ արցունքները:Այս կյանքը “լացելու” աստիճան ծիծաղելի է դառնում:Ամեն մարդ իր հոգու մեջ զգում է ցավ,ինչ որ իրադարձությունից մնացած,ինչ որ մեկի պատճառով զգացած ու ամենքը յուրովի են տառապում,սակայն շատ քչերն են,որ իրենց մեջ ուժ են գտնում և ծիծաղի միջոցով թաքցնում են ցավը,իսկ ոմանք չեն կարողանում ու այդ ցավի պատճառով կործանվում են,չկարողանալով հաղթահարել այն ու մոռանալ:Ասում են` ամենաբարձր ծիծաղում են նրանք,ում սրտում ամենամեծ ցավն է ապրում: Continue reading

Անզգայանալ

imageԵրանի ուղեղում,կամ սրտի մեջ մի կոճակ լիներ “անզգայանալ” անվանումով,որի օգնությամբ հնարավոր լիներ չզգալ ոչինչ,մի որոշ ժամանակ ապրել առանց սրտի,առանց զգացմունքների ու հանգստանալ ամեն ինչից:Անզգայանալ ու ապրել այնպես,որ ոչ ոք չկարողանա մոտենալ հոգուդ,ոչ ոք չկարողանա մտնել սրտիդ մեջ,որովհետև,երբ հետո հարմարվում ու սովորում ես նրա գոյությանը,նա հանկարծակիորեն անհետանում է ու սրտիդ մեջ մի մեծ տեղ դատարկ է մնում,սիրտդ սկսում է ցավել,կտոր-կտոր լինել:
Երանի մանկության տարիներին,երբ ընկներով վնասում էինք ծնկներս,բայց սրտերս անվնաս էր մնում,երբ ոչինչ չէր հետաքրքրում,բացի մանկական խաղերից,ոչնչի մասին չէինք մտածում ու աշխարհ հրաշալի էր թվում: Continue reading