Tag Archive | Life

Վերադարձ այնտեղ, որտեղ չեմ վախենում արտահայտել մտքերս

Նորից աշուն, նորից սեպտեմբեր: Ամեն տարի ամառվա շոգերից ու անկապ ժամանակ անցկացնելուց հետո անհամբեր սպասում էի սեպտեմբերին, դպրոց գնալուն, ընկերներիս տեսնելուն, շատ լավ իմանալով, որ ամենաշատը մի ամսից հոգնելու եմ դասերից ու էլի արձակուրդ եմ ուզելու, բայց միևնույնն է, սպասում էի ու հաճույքով դիմավորում աշունը: Հիմա… հիմա արդեն ամեն ինչ ուրիշ է, հիմա արդեն երրորդ տարին է, ինչ սեպտեմբերին ոչ թե դպրոց, այլ համալսարան եմ գնում ու ամեն տարի ուրիշ միջավայր, ուրիշ արառկաներ, ուրիշ դասախոսներ: Միշտ դժվար է առաջին երկու շաբաթը համակերպվել նոր միջավայրին, իսկ դրանից հետո ամեն ինչ սովորական է դառնում ու ժամանակն թռնում է այնպես, որ ոչինչ էլ չես հասկանում: Բայց հիմա արդեն այդքան անհամբեր չեմ սպասում աշնանն ու սեպտեմբերին, հիմա ուղղակի չեմ ուզում ժամանակը արագ անցնի, ուզում եմ ժամանակը կանգնի ու հասցնեմ վայելել այս տարիները:
Մի քանի օրից գնում եմ Թբիլիսի, ու ինչպես խոստացել էի վերադառնում եմ Տիկ Թայմ, շարունակելով գրել ներսումս եղած ամեն ինչի մասին: Բլոգն ասես կյանքիս օրագիրը լինի, որի մեջ արտահայտում եմ այն, ինչ զգում եմ: Երբեմն լինում է, որ գրում եմ ուղղակի գրելու համար ու հիմնականում այդ գրառումներն ինձ դուր չեն գալիս, իսկ երբեմն ինչ-որ բանով այնքան եմ ոգեշնչված լինում, որ շտապում եմ մտքերս հանձնել թղթին, երբ ուղղակի առանց կանգնելու գրում եմ:

Continue reading
Advertisements

Վերքերն ժամանակի ընթացքում բուժվում են

Հիմա քեզ թվում է, որ այն վերքն, որ կա հոգուդ վրա միշտ ցավելու ու արյունահոսելու է, որ դու երբեք ոչ մեկի մոտ չես կարողանալու անկեղծանալ առանց դավաճանված լինելու վախի ու էլ երբեք չես զգա ՀԵՆՑ ԱՅԴ զգացմունքը:
Ես քեզ հասկանում եմ, ինչպես հասկանում են քեզ այս աշխարհում ապրող շատ մարդիկ, ու ուզում եմ ասել, որ այս ժամանակաշրջանն էլ կանցնի, ինչպես անցնում է այս երկրի վրա գոյություն ունեցող ու տեղի ունեցող յուրաաքանչյուր էակ ու երևույթ, ու ամեն ինչ իր տեղն կընկնի: Տուր քեզ ժամանակ տառապելու, մտածելու ու ինքդ քեզ մեղադրելու, բայց կրճատիր այդ ժամանակը մինչև նվազագույնը: ՈՒ հիշիր, որ դու պատահական մատդ էիր կտրում դանակով, վառվում էիր տաք թեյնիկին դիպչելով կամ էլ գիշերը մթության մեջ ոտքդ խփում էիր անկողնու հենարանին: ՈՒ հիշիր, որ բացարձակապես բոլոր այդ վերքերն լավացել են ու լավանում են, իսկ երբ դու ջանք էիր գործադրում, դրանք լավանում էին ավելի արագ:
Այդ պատճառով “հիվանդության” ժամանակահատվածից հետո, երբ էլ արցունք չի լինի լաց լինելու համար ու տառապանքդ ու դեպրեսիադ վերջացրած կլինեն, սկսիր բուժել հոգիդ, բայց իսկական դեղերով’ ընկերներիդ հետ հանդիպումներով, նոր ֆիլմեր նայելով, նոր գրքեր կարդալով, ինչ-որ շատ ցանկալի իր գնելով, նոր վայրեր այցելելով ու նոր բաներ բացահայտելով ու գուցե նաև քաղցրավենիքով: Այլ ոչ’ խմել, հարբելով, ինքդ քեզ բոլորից առանձնացնելով, աշխարհից կտրվելով: ՈՒ կտեսնես թե ինչպես ես առողջանում:

Continue reading

Խորհուրդներ, որ երբեմն չեն օգնում

Ես միշտ հեգնանքով եմ կարդում այն հաղորդագրությունները, որոնք գրված են հարաբերություններում ինչ-որ խորհուրդ ստանալու նպատակով։ Այստեղ ամեն ինչ պարզ է, ես կարող եմ միայն մի խորհուրդ տալ <<Թույլ մի տա ոչ մեկի խաղալ զգացմունքներիդ հետ>>։ Խորհուրդ տալը այնքան էլ հեշտ չի, երբ խոսքը գնում է հարազատ մարդու մասին, բայց ավելի դժվար է հետևել սեփական խորհրդին, երբ նույն իրավիճակում դու ես հայտնվում։
Մեկ անգամ չէ, որ հայտնվել եմ նման իրավիճակում, մեկ անգամ չէ, որ թույլ եմ տվել օգտվել բարությունիցս ու անկեղծ զգացմունքներիցս։ Ծեծել են այն դուռը, որի հետևում ինձ ոչ ոք չի սպասել, զանգել եմ, գրել եմ, երբ պետք չի եղել, ներել եմ, երբ պետք չէր ներել ու նորից ու նորից ընդունել եմ նրանց, որոնցից հենց սկզբից պետք էր հեռու մնալ։
Միշտ էլ հեշտ է ասել` “գնա, քո կյանքով զբաղվիր ու ոչնչի մասին մի մտածիր”։ Բայց փաստն մնում է փաստ, որ յուրաքանչյուրն, ով զգացմունքներ ունի ուրիշի հանդեպ, միշտ չէ, որ ի վիճակի է կառավարել այդ զգացմունքները։ Ուղեղով բոլորն էլ հասկանում են, որ սխալ են անում, իսկ ստիպել ինքդ քեզ չպատասխանել զանգերին ու չմտածելն ավելի դժվար է, քան անգիր սովորել Շեքսպիրի բոլոր ստեղծագործությունները։ Այդ պատճառով էլ, երբ փորձում ես խուսափել կամ համակերպվել բաժանման հետ, մի հիշիր ուրիշի խորհուրդները ու վստահ եղիր բոլորն էլ ապրում են այսպիսի հոգեբանական դիսկոնֆորտ։

Continue reading

Անդունդից այն կողմ

Երբեմն կյանքդ այնպես է դասավորվում, որ կանգնած ես լինում ինչ-որ կարևոր որոշման առջև ու չես կողմնորոշվում ինչ անել: Դա նման է զգացողությանը, որ, ասես, դու կանգնած ես անդունդի առջև ու փորձում ես նրանում ինչ-որ բան տեսնել: Ամեն ինչ, ինչն հետևում է, արդեն թվում է անէական, իսկ առջևում անորոշություն է: Միայն մի զույգ աչքեր խնդրում են քեզ հավատալ, մի զույգ ձեռքեր խնդրում են քեզ վստահել: Ընկնելն սարսափելի է, բայց յուրաքանչյուր թռիչք քո սեփական ցանկությունն ու ռիսկն է, ու վախենալն այս դեպքում նորմալ է: Մենք բոլորս վախենում ենք: Վախենում ենք սիրել, խաբվել, կորցնել: Մենք ահավոր վախենում ենք ցավից: ՈՒ ինչքան խորն է մեր ներսը իրենով լցնող այդ զգացմունքը, այդքան ավելի շատ ենք վախենում այն կորցնելուց: ՈՒ մի օր կանգնում ենք անդունդի եզրին: Ով էլ լինի մեր կողքին, մեզանից յուրաքանչյուրը մի օր մնում է մենակ ինքն իր հետ: Այո, ինչքան էլ սարսափելի է հնչում, բայց մի օր դու կմնաս մենակ ինքդ քեզ հետ անդունդի եզրին, կլսես ձայներ, քեզ հանձնվել խնդրող շատ ձայներ, ու միայն մեկ կամաց շշնջացող ձայն` ներսից լսվող սեփական ձայնը, որն կխնդրի քեզ փորձել… Դա կլինի սրտիդ ձայնը: Ինչքա՞ն հաճախ է այն սխալվում: Ես չեմ կարող այդ հարցին պատասխանել: Գուցե այն երբեք էլ չի սխալվում: Գուցե պարզապես մենք չգիտենք, թե ինչպես լսել նրան:

Continue reading

Թաքնված հոգի, թաքնված զգացմունքներ

Մարդիկ ոչինչ չգիտեն քո մասին: Նրանք տեսնում են միայն այն, ինչ դու ես թույլ տալիս: Այդ ամենն ֆանտազիայի ու պատկերացման խաղ է, փոխվում են միայն դեմքերն ու անունները: Դու ինչ-որ ժամանակով ընդունում ես ինչ-որ մեկի կանոնները, կամ նրանք են խաղում քո կանոններով:
Առաջ ես վստահ էի, որ մարուն պետք է ճանաչել, որպեսզի նրա հետ հարաբերություններ սկսել` ընկերական, գործնական, սիրային: Պետք է պարզել նրա արժեքները, վերագրել նրան մարդկանց ինչ-որ տեսակի, որոշել նրա համոզմունքները... Հիմա ես մտածում եմ, որ մարդուն պետք է զգալ, որ յուրաքանչյուր մարդ, ինձ նման, ունի իր թաքցրած կողմերը, որոնք ինչ-որ պատճառով պահում է բոլորից, ու հասկացա, որ միայն սիրտը կարող է այդ ամենը զգալ: Դա կատարվում է ակամա, հնարավոր է կապված է այն բանի հետ, որ սկսում ես զգալ ինքդ քեզ, հասկանում ես ինչ է կատարվում քո հետ, ու մտածում ես, որ նույն կերպ էլ մյուսների մոտ է, ու ինչքան ավելի խորն ես զգում քեզ, այդքան ավելի ես զգում շրջապատող մարդկանց: ՈՒղեղն երբեմն ստում է: Աշխատում է հոգեբանական պաշտպանությունը, ընկալելու ֆիլտրերը, անհամապատասխան տեղեկություններն ու սուբյեկտիվ չափորոշիչները: Դու հավաքում ես տվյալներ, վերլուծում ես, եզրակացություններ ես անում: ՈՒ կորցնում ես ամենաէականը` ինտուիտիվ մտածողությունն այն մասին, թե ինչպիսին է տվյալ մարդը:

Continue reading

Ես հավատում եմ երջանկությանը

Դու հարցնում ես, թե ինչին եմ ես հավատում: Ես հավատում եմ ճակատագրին, որից հնարավոր չէ փախչել, ուշ թե շուտ այն քեզ կգտնի ու կյանքդ կդասավորվի այնպես, ինչպես գրված է ճակատիդ: Ես հավատում եմ, որ զգացմունքներն ուժեղ են ուղեղից ու նրանց հրամայել չես կարող: Ես հավատում եմ, որ ոչ բոլորն են փշաքաղվում ու ոչ միշտ, մարդն փշաքաղվում է միայն այն ժամանակ, երբ ինչ-որ բան դիպչում է նրա սրտի նուրբ լարերին ու կարևոր չէ, թե ինչին է նա այդպես արձագանքում, գուցե ձայնին, հայացքին, հպումին, կամ պարզապես ինչ-որ բանի, ինչ-որ մեկի պատկերն նրա ենթագիտակցության մեջ է հայտնվում: Ես հավատում եմ, որ ես եթե մարդն դավաճանում է, կորցնում է իմ վստահությունը, իմ մեջ կոտրվում է ինչ-որ, պոկվում է այն թելն, որ կապում է ինձ այդ մարդու հետ, ու ես այլևս չեմ կարողանում նրան նայել առաջվա պես: Չեմ կարող վերակենդանացնել այն, ինչ վաղուց մեռել է: Ես հավատում եմ մայրամուտներին, մի բաժակ թեյով, ու լուսաբացներին, որոնք արտացոլվում են աչքերի մեջ: Ես հավատում եմ շշուկներին, նուրբ ու սիրալիր, առանց կեղցծիքի: Ես հավատում եմ, որ ձայնն լինում է հարազատ, ու երբ լսում ես այն, հոգիդ, ասես, ջերմանում է: Ես հավատում եմ լռությանը, որն կարող է լինել բառերից ավելի պերճախոս: Ես հավատում եմ հայացքի կախարդանքին, որն կարող է ծնկի բերել կամ էլ սպանել, կարող է օգնել թռչել, ժպտալ ու վերակենդանանալ:

Continue reading

Մամ ❤

Մամ, իմ ամենաթանկ, իմ ամենասիրուն, իմ ամենահամբերատար, իմ ամենաներողամիտ, իմ ամենա-ամենա… Մամ, դեռ չծնված քո անսահման սերն եմ զգացել, առաջին անգամ աչքերս բացել ու քեզ եմ տեսել, առաջին բառս “Մամա” է եղել, առաջին սերս քեզ եմ տվել: Դու ես ինձ սովորեցրել ամեն ինչ այս կյանքում` քայլել, խոսել, դու ես սովորեցրել ապրել, ճիշտ ապրել: Դու ինձ սովորեցրել ես, որ ամեն ինչ այս աշխարհում փոխադարձ է` սերը, հոգատարությունը, բարությունը, որ ինչ որ տալիս ես մարդկանց, ամեն ինչ անպայման կվերադառնա քո մոտ: Մամ, դու ինձ սովորեցրել ես լինել շնորհակալ, աղոթել, ու չհանձնվել: Մամ, քո օգնել փորձող հայացքն ինձ միշտ ուժ է տվել, միայն քո կողքիս գտնվելը ինձ համար աշխարհ արժե: Երբ ես տեսնում եմ երջանկության արցունքներ քո աչքերում, կարող եմ հաղթահարել ամեն ինչ այս կյանքում, ամեն մի դժվարության կարող եմ դեմ գնալ, միայն այն մտքի համար, որ դու հպարտանալու ես ինձնով ու յուրաքանչյուր հաջողության, որ հասել եմ միայն քո շնորհիվ ու քեզ համար եմ արել, որ միշտ իմ մասին խոսելուց գլուխդ բարձր պահես ու աչքերումդ հպարտություն տեսնեմ: Մամ, քո աչքերից կաթած ամեն տխրության արցունք ցավ է պատճառել սրտիս, ու ես ինձ այնքան մեղավոր եմ զգում, որ գուցե ինչ-որ տեղ նեղացրել եմ քեզ, ստիպել եմ մտահոգվել իմ մասին: Մամ, դու ամենաուժեղ ու ամենագեղեցիկ կինն ես աշխարհում ու գիտես ինչքան հաճելի է ինձ զգալ, որ շատ բաներով նման եմ քեզ, այնքան ուրախ եմ, որ շատ հարցերում ես հենց քեզ նման եմ մտածում, ուրախ եմ, որովհետև գիտեմ դու միշտ ճիշտ ես:

Continue reading