Tag Archive | love

Աստիճանները միայն բարձրանալու համար չեն

Տարօրինակ կերպով է կառուցված մարդը, եթե նրա առջև աստիճան է, նա միշտ փորձում է բարձրանալ, ու նշանակություն չունի, որ վերևում ցուրտ է ու սառը քամիներ են փչում, որ այնտեղից ընկնելն մահացու է, որ աստիճաններն սայթաքուն են, վտանգավոր: Դա մարդու ամենաուժեղ հատկանիշն է, դու բարձրանում ես չնայելով, ուշադրություն չդարցնելով ոչնչի, բարձրանում ես` չնայած շրջապատող մարդկանց խորհուրդներին, բարձրանում ես` չնայած թշնամիների դիմադրությանը, չնայած սեփական բնազդիդ, մտքերիդ, կանխազգացումներիդ, բարձրանում ես, բարձրանում ես, բարձրանում ես… Ով չի բարձրանում վերև, ընկնում է ներքև, դա ճիշտ է, բայց նա էլ, ով բարձրանում է, նույնպես կարող է ընկնել:
Աստիճաններն միայն բարձրանալու համար չեն, երբեմն նրանցով իջնում են, երբեմն նաև ընկնում: ՈՒ ընկնելու պահին հոգիդ ասես վերածվում է քարի ու զարկում է յուրաքանչյուրին, ում հանդիպում է իր ճանապարհին: Ամենքն ու ամեն ինչ դադարում է նրա համար ինչ-որ նշանկություն ունենալ: Նրան այնքան ցավոտ է լինում, որ նա միայն կարողանում է պաշտպանվել: ՈՒ պաշտպանվում է ամեն ինչից, ամենքից` թշնամիներից, ընկերներից, հարազատ մարդկանցից: Երբ դու ցավ ես զգում, դու դադարում ես մտածել այն մասին, որ ինչ-որ մեկին գուցե նույնպես ցավոտ է: Ընդհակառակը, դու, հանկարծ, սկսում ես ցանկանալ, որ ուրիշներն էլ տանջվեն ու տառապեն, քեզ նման:

Continue reading
Advertisements

Սեր, որին վիճակված չէր ապրել 💔

Բաժանում… Նրա հետ համակերպվելն ամենադժվարն է, նամանավանդ այն ժամանակ, երբ մենք սիրում ենք: Բաժանումն նշանակում է, որ ապագայում էլ ոչինչ չի լինի այնպես, ինչպես առաջ էր: Ինչ-որ բան անվերադարձ գնում է մեր կյանքից, մենք կորցնում ենք մեր հոգու մի մասը, որն այլևս չենք գտնի, չենք վերադարձնի: Բաժանվեցինք երկուսիս ցանկությունով, իրար երջանկություն մաղթելով ու մեռնելով այն ցանկությունից, որ միասին ստեղծենք այդ երջանկությունը:
Գիտես, չեմ փոշմանել ոչ մի ասած բառիս ու ոչ մի արած քայլիս համար, չեմ փոշմանել, որ սիրել եմ ու ճաշակել եմ այդ զգացմունքը, շատ լավ իմանալով ու զգալով նրա տված ցավը: Դու ինձ համար ուրիշ էիր, ու գիտեմ միշտ էլ այդպես է մնալու, գուցե անցնի ժամանակ, երկուսս էլ հանդիպենք մեր սիրուն, կազմենք ընտանիք, բայց միշտ, վստահ եմ, ՄԻՇՏ, ամեն իրար տեսնելուց երկուսս էլ նույնն ենք հիշելու, մեր սերն ու չկատարված երազանքներն ենք հիշելու, հանդիպումներն ու համբույրներն ենք հիշելու:
Ինձ միշտ դուր էր գալիս մոռանալ քեզ հետ ամեն ինչի մասին, ու տեսնել, թե ինչպես ես դու էլ ինձ պես կտրվում աշխարհից: Ինձ դուր էր գալիս, երբ մեր, արդեն իսկ հարազատ հոգիներն, ավելի էին մոտենում իրար: Ինձ դուր էր գալիս կրակը աչքերիդ, երբ նայում էիր ինձ, ու ամենավերջին անգամ երբ հանդիպեցինք, ուզում էի երկար նայել նրանց մեջ, որ երբեք չմոռանամ նրանց գույնը: Վերջին անգամ ուզում էի զգալ քո հոտը ու մտապահել: Վերջին անգամ ուզում էի այնքան ուժգին բռնել ձեռքդ, որ երբեք չբաժանվեինք, ինքս էլ լավ հասկանալով, որ ժամանակն գնում էր ու ավելի էր մոտենում պահը, որ պիտի ընդմիշտ թողնեի ձեռքդ: Նայում էի դեմքիդ ու փորցում էի մտապահել դիմագծերդ: Այդ օրն հիշողությանս միջից երբեք չի կորչի, բայց չեմ կարող ասել, որ չեմ կարողանալու ապրել առանց քեզ, քանի որ ապրում եմ:

Continue reading

Թանկ զգացմունքներ

Իրականում, յուրաքանչյուր մարդու ներսում ամենատարբեր զգացմունքների օվկիանոս է, էմոցիաների գերբարձրացում, հսկայական քանակությամբ չասված բառեր այդ զգացողությունների մասին, որոնք զգում ենք առաջին անգամ կամ գուցե ևս մեկ անգամ, այն բազմաթիվ անգամններից, բախտ է վիճակվել զգալ: Իմ մոտ միշտ եղել է ցանկություն խոսել այն մասին, ինչ ապրում ու զգում եմ: Միևնույնն է ինչի մասին կլինի դա ու ինչու, ինչի համար ու երբ, ուղղակի երբեմն այնքան եմ ուզում պատմել ու ինչ-որ կերպ ազատվել իմ մտքերից որոշ ժամանակ, ուզում եմ կիսել այդ հուզմունքն ու երջանկությունը, ցավն ու տխրությունը: Միևնույն ժամանակ, ես իսկապես շատ գնահատում եմ յուրաքանչյուր պահը, նույնիսկ ցավը, որ փորձում եմ պահել իմ մեջ, յուրաքանչյուր փոքրիկ զգացմունքը, յուրաքանչյուր անհանգստությունը, ու հենց դա է ստիպում ինձ ինչ-որ տեղ լռել այդ ամենի մասին, կամ էլ ուղղակի չխոսել: ՈՒ այս ամենը միայն այն պատճառով, որ ոչ մեկ այս աշխարհում ի զորու չէ հասկանալ քեզ ամբողջությամբ: Ինչ-որ մեկն նույնիսկ մի փոքր չի հասկանում: Դու խոսում ես, խոսում ես, խոսում ես ու հանկարծ հասկանում ես, որ քո բոլոր ասածներն արժեզրկվում են:

Continue reading

Երջանիկ են նրանք, ովքեր կարողանում են ներել

Եթե ինչ-որ մեկն քեզ ցավ է պատճառել, դա կարող է ներսում արթնացնել զայրույթ ու նույնիսկ ատելություն: Շատ մարդիկ կանգ են առնում դրա վրա: Նրանք զգում են իրենց որպես զոհ, ատելությամբ ու վրեժով լցված նրա հանդեպ, ով ցավեցրել է: Իրենց ուժն նրանք օգտագործում են վրեժ լուծելու համար: Նրանք անիծում են, հիշում են վատ խոսքերով, կամ պարզապես ասում են, որ Աստված նրանց կպատժի դաժանորեն:
Եթե քեզ թվում է, թե քո վերքերն էլ չեն ցավում, բայց դու դեռևս չես ներել նրան, ուրեմն վերքերն դեռ չեն լավացել ամբողջությամբ, չի բուժվել հոգուդ ցավը: ՈՒ քո սրտի ինչ-որ մի փոքրիկ մասնիկով դեռ նեղացած ես նրանից: Ամբողջությամբ բուժվել նշանակում է ազատվել ոչ միայն ցավից, այլ նաև ատելությունից ու մեղադրելու ցանկությունից: Երբ ցանկանում ես նրան հաջողություն իր ճանապարհին ու երջանկություն: Ամբողջությամբ բուժվել նշանակում է ներել, ներել այն արարքներն, որոնք քեզ այնքան մեծ ցավ են պատճառել: Դու քո վերքերից ու ներսումդ տանջող ցավից բուժվում ես այն ժամանակ, երբ սկսում ես նորից վստահել աշխարհին, հասկանալով, որ ամեն ինչ, ինչ կատարվում է մեր կյանքում, պատահական չէ ու ամեն ինչն ինչ-որ բան է սովորեցնում: Continue reading

Երբեմն մարդիկ կոտրվում են

Երբեմն մարդիկ կոտրվում են… կոտրվում են ասված ու չասված խոսքերի պատճառով, տված ու չկատարած խոստումների պատճառով: Կոտրվում են, որովհետև նրանք, ովքեր խոստացել էին երբեք չթողնել, թողնում են, գնում են, թեկուզ չուզելով: Կոտրվում են, երբ անարդար կյանքն տեսնելով թե ինչքան երջանիկ ես, որոշում է վերցնել ձեռքիցդ երջանկությունդ, պոկել, տանել այն մարդուն, ով ապրելուդ իմաստն էր: Մարդու ոչ սիրտն է քարից, ոչ հոգին: Երբեմն այն կոտրվում է այնպես, որ այլևս ոչ մեկի չես ուզում վստահել ու հավատալ, որովհետև նրանք, ում վստահել ու հավատացել ես, կոտրել են քեզ իրենց անկատար խոստումներով: Նրանք խոստացել էին բռնել ձեռքդ ցուրտ հունվարին: Խոստացել էին երբեք չհեռանալ, լինել կողքիդ դժվար պահերին, խոստացել էին սիրել “մինչև լուսին ու հետ”: Նրանք խոստացել էին լացելու երբեք առիթ չտալ, երբեք չփնտրել փոխարինող: Նրանք խոստացել էին ամեն ընկնող աստղի հետ, ամեն 11:11, ամեն ծննդյան օր միևնույն երազանքը պահել, միշտ միասին լինելու երազանքը: Նրանք խոստացել էին, որ ստիպելու են քեզ ժպտալ ամեն օր, իսկ հիմա… հիմա չկա այլևս այդ ժպիտը ու ոչ էլ նա, ով ստիպելու էր ժպտալ, հիմա ժպիտի փոխարեն արցունքոտ աչքերն են, որոնց համար, խոստացել էին երբեք առիթ չտալ: Խոստացել էին, բայց… այդ “բայց”-ն ամեն ինչ ասում է, կոտրում է հոգին, փշուր-փշուր անում սիրտը: ՈՒ այդքանից հետո ինչպես շարունակել ապրել, ինչպես շնչել:

Continue reading

Գնահատեք այն մարդկանց, ովքեր սիրում ու սպասում են

Ինչի՞ մարդիկ չեն գնահատում մեկը մյուսին այն ժամանակ, երբ միասին են: Ես այս հարցի պատասխանը չունեմ: Ահա այսօր նա կա, քո կողքին է, նա ուզում է տեսնել քեզ, խոսել քեզ հետ, այսօր նա քեզ համար ունի ժամանակ, տրամադրություն: Իսկ վաղը, վաղը նա հնարավոր է չլինի կողքիդ: Երբեմն մարդիկ ուղղակի գնում են: Գնում են մեկից, կամ մեկի մոտ, գուցե ինչ-որ պատճառով, կամ էլ առանց պատճառ, բայց գնում են:
Կյանքում ամեն ինչ հնարավոր է լինի: Մարդն այսօր կա, իսկ վաղը ոչ, ուրեմն ինչի՞ չես գրում «Բարև» այն մարդուն, ում սիրում ես, ում հետ բաժանվել ես գուցե քո, կամ գուցե իր մեղքով: Չես գրում, լռում ես, բայց ինչի՞, եթե դու կարող ես վերցնել հեռախոսն ու զանգել, ինչի՞ ես նախընտրում լինել մենակ, եթե կարող ես լինել նրա կողքին:
Բոլորովին վերջերս, մոտ 50-100 տարի առաջ, նամակ ստանալու համար պահանջվում էր երկար սպասել: Նամակն հասնում էր շաբաթների, երբեմն նաև ամիսների ընթացքում: ՈՒ նույնքան ժամանակ էլ պետք էր պատասխանը ստանալու համար: Իսկ այսօր, նամակ ստանալու համար, հարկավոր է ընդամենը մի վարկյան: ՈՒ մեկ վարկյան էլ պատասխանն ուղարկելու համար: Բայց մարդիկ լռում են, չեն գրում, ու չեն էլ պատասխանում… մեկ ժամ, մեկ օր, երբեմն երբեք:
Բոլորովին վերջերս հարազատ մարդու ձայնն լսելու համար հարկավոր էր գալ, հասնել այդ մարդու մոտ: ՈՒ գալն էլ լինում էր նույնպես երկար, հոգնեցուցիչ ու դժվար: Հիմա, հարազատ ձայնն լսելու համար, ևս հարկավոր է մեկ վարկյան: Բայց հեռախոսն կողքի է դրված, իսկ թանկարժեք վարկյաններն անցնում է լռության ու մենության մեջ:
Բոլորովին վերջերս, ժամանակակից մեգապոլիսի հակառակ կողմերում, հեռավորության մեջ ապրող թանկ մարդուն տեսնելու համար, հարկավոր էր ոտքով գնալ: Իսկ հիմա դա տևում է 30 րոպե ավտոմեքենայով:

Continue reading

Գրում եմ ու կրկին ջնջում եմ ցավոտ, հուսահատ տառերը

Ես հաճախ եմ գրում քեզ: Վերցնում եմ հեռախոսս, բացում եմ այն տեղն, որտեղ պիտի հավաքեմ տառերս ու գրեմ մտքերս, գրելու ուղղահայաց գծիկն մեկ հայտնվում է, մեկ կորում: Գրում եմ, իսկ հետո կրկին ջնջում եմ այդ ցավոտ, հուսահատ տառերը: ՈՒղղակի, գիտե՞ս, երբեմն շուրջն ամեն ինչ հանգստանում է, սառչում է, կորչում է, ու թվում է, թե միակը, ինչն մնում է իմ մեջ… դու ես ու այդ անվճռական միտքը… “իսկ գուցե… եթե մենք կարողանայինք… եթե փորձեինք…”
Ոչ: Բավականին շատ ժամանակ է անցել: Միայն ես կարող եմ ոչնչացնել ամեն ինչ: Այն ամենը, ինչով ապրում էի առաջ, ինչով ապրում եմ հիմա: Այնքան հեշտ էր մոռանալ այն ամենը, ինչ կապված չէր քեզ հետ: Բայց ոչ քեզ: ՈՒ օրեցօր, երբ ես ավելի խորն եմ մտածում, կորչելով ժամանակի, դեմքերի, զգացմունքների, իրադարձությունների մեջ, այդ հանկարծակի մոռացության պահերն ավելի խորն են դառնում, ավելի տանջալից… ու ամենքից հեռու, ամենքից թաքուն, նույնիսկ ինքս ինձ չխոստովանելով, ես գիտեմ, որ դու դեռևս սրտիս մեջ ես, որտեղ էլ լինես: Ամեն ինչ, ինչն կարևոր էր, թանկ էր, հարազատ էր… առանց քեզ իմաստ չունեն: ՈՒ այսքանից հետո ի՞նչ կարող էր մնալ ինձնից: Ասա, արդյո՞ք հնարավոր է սիրել ուրիշ մեկին: Հնարավո՞ր է հավատալ ուրիշ երազանքի: Հնարավո՞ր է հեռանալ, փախչել, կորել, գտնել ինքդ քեզ ինչ-որ մի տեղ, ու փորձել ինչ-որ մի կերպ գոյատևել, ինչ-որ բան զգալ, թեկուզև չսիրել, ժպտալ մի թեթև, գուցե նաև կարճ ժամանակով հավատալ, բայց հետո… հետո ավելի ցավոտ է լինում: Ցավոտ է այն միտքը, որ առանց քեզ ոչինչ չեմ կարող անել: 

Continue reading