Tag Archive | Tiruhi Petrosyan

Հանկարծակի եկած երջանկություն

e3f5833402540cc22d7a6de9a5e9e8f9Ամեն հրաշալի բան լինում է հանկարծակի: Լավագույն գրառումներն ստացվում են հենց գիշերվա կեսին, երբ հանկարծ բախվում ես մուսաիդ ու ոգեշնչմանդ հետ, առանց ժամանակ կորցնելու ամուր բռնում ես, որ հանկարծ չփախչի, բացում ես հեռախոսումդ նոթատետրը կամ էլ ինչ որ մի տեղից հայթհայթում թղթի մի կտոր ու սկսում ես գրել…
Գրառումն ստացվում է վառ գույներով ու քո ամենատարբեր զգացմունքներով լցված, ասես, այդ ամենից դուրս է գալիս նոր, դեռևս անծանոթ մի բան: Դու գրում ես ու ծիծաղում ես, լացում ես, հազիվ ես շնչում, բայց ստեղծում ես: Ստեղծում ես մի տեքստ, որի ամեն բառի մեջ հոգիդ ես դնում, դրանցից յուրաքանչյուրն զգում ես սրտով: Լավագույն գրառումներն ստացվում են, երբ մինչև գրել վերջացնելը ոչ ոք չի կարդում, երբ ոչ մեկ չի ասում “այս մասը լավ է ստացվել, մյուսը` ոչ: Դու ուղղակի հասցնում ես թղթին հանձնել այն ամենն, ինչն այդ պահին կա գլխիդ մեջ, քանի որ, եթե չհասցրեցիր, կմոռանաս, ու գրառումն չի ստացվի այնպիսին, ինչպիսին պետք է լիներ: Այդ գրառումներն իրենցից ինչ որ կարևոր բան չեն ներկայացում, դրանցով հնարավոր չէ գրել գիրք կամ էլ տպել թերթերում, բայց դրանք կյանքով, զգացմունքներով լի գրառումներ են, որոնք արտահայտում են մարդու հոգին: Continue reading

Advertisements

Անարդարությունն ընդդեմ մարդու

8a8b4087b870c62966225f559c0964f4Երեք բան չկա աշխարհում` աստիճաններ դեպի երկինք, կամուրջ, ծովերի վրայով ձգվող ու արդարություն մարդկային սրտում: Առաջին երկուսի գոյություն չունենալու մասին վստահ էի, իսկ երրորդի մեջ համոզվեցի հետզհետէ մարդկանց հետ շփվելով, ճանաչելով: Համոզվեցի, որ ինչքան մեծանում ենք այդքան շատանում են կյանքի տված փորձություններն ու դժվարությունները ու հասկացա, որ ամեն մի քայլ անելուց քո առջև հայտնվում է մի պատ, որն չի թողնում առաջ շարժվել, այդ պատը անարդարությունն է, որն աշխարհում, ցավոք, այնքան շատ է, շատ է մարդկանց սրտերում: Բայց նաև հասկացա, որ հարկավոր է առաջ շարժվել, թեկուզ այդ անարդարություն կոչվող պատը ջարդելով կամ էլ վրայից անցնելով: Ոչինչ չի կարող մարդուն կանգնեցնել, եթե նա իր առջև նպատակ է դրել, ոչ մի պրոբլեմ, ոչ մի հանգամանք, նույնիսկ մարդիկ, այն մարդիկ, ովքեր քո վատն են ուզում, ամեն ինչ անում են դժբախտացնելու համար ու անհամբեր սպասում են այն օրվան, երբ քեզ ընկած կտեսնեն: Բայց դա երբեք չի լինի, մարդն ավելի ուժեղ է դառնում, երբ տեսնում է, թե ինչքան մարդ է սպասում իր պարտությանը, նա հավաքում է իր ուժերն ու սկսում է պայքարել: ՈՒ տանելով շատերի արհամարանքը, ուշադրություն չդարցնելով իր հետևից խոսացողներին գնում է առաջ` քայլ առ քայլ: Continue reading

Հոգիս ցավում է

f4f340e96027676aa4eee74a9738d19dՑավը փոխում է մարդուն, ինչպիսին էլ լինի մարդու բնավորությունը, սովորությունները, վերաբերմունքն ու մտածելակերպը, այն փոխվում է, երբ ինչ որ մեկն ցավեցնում է: Սիրտն այլևս նույն կերպ չի կարող սիրել ու աչքերն շրջապատող իրերին նույն կերպ չեն տեսնում, թեկուզ շատ քիչ, բայց ամեն մի վատ բան վերափոխում են քեզ, տանում են քեզ դեպի անտարբերություն:
Երբ ցավում է մարդու հոգին, նա ցավ է պատճառում նաև իր շուրջն գտնվող մարդկանց: Ես հասկացել եմ դա, ուշադիր հետևելով ինքս ինձ: Եթե ես եղել եմ կոպիտ ու ինչ որ մեկին ցավ եմ պաճառել, դա միայն այն պատճառով, որ հոգուս խորքում ինքս եմ տառապել, չնայած, որ միշտ փորձել եմ չցավեցնել մարդկանց, միշտ ուրիշներին ինքս ինձնից կարևոր եմ համարել ու ամեն ինչ արել եմ, որ հանկարծ նրանք ինձանից չնեղանան, հանկարծ ինչ որ մի բան ասելով չցավեցնեմ նրանց, իսկ նրանք… որոշ մարդիկ պատահական, իսկ որոշներն միտումնաբար են ցավեցրել, շատ լավ գիտակցելով, թե ինչ են անում ու որտեղ է պետք հարվածել, ուժեղ ցավ պատճառելու համար:Բայց մարդկանց տված ցավն էլի այնքան ուժեղ չէ, ինչքան կյանքի ու սիրո: Այս երկուսն ասես խաղում են քեզ հետ ու երբեք չես կարող իմանալ նրանցից ինչ սպասես: Continue reading

3 տարի Tik time-ի հետ միասին ❤️

clocks-time-wallpaper-03.jpg3 տարեկա՞ն: Ինչքան արագ է թռնում ժամանակը: Արդեն երեք տարի անցավ այն օրից, երբ բլոգումս հայտնվեց առաջին գրառումս: Այն երջանկության մասին էր, ու երբ կարդում եմ այդ ամենաառաջի գրառումը, ինքս երջանկություն եմ զգում, որովհետև հենց այդ գրառումով սկսվեց աշխատանքս բլոգում, նրանով կազմավորվեց մտքերիս ու երազանքներիս աշխարհը online տիրույթում:
Արդեն երեք տարի է, ինչ գործում է բլոգս, ու այդ երեք տարվա ընթացքում չեմ դադարել գրել, փորցել եմ շարունակել աշխատանքս ու գրել եմ այն ամենի մասին, ինչ սրտումս կա: Եթե սրտումս չլինի, եթե ոչինչ չզգամ, չեմ կարողանա գրել, որովհետև այդ ամենն սրտիցս է գալիս, սիրտս է թելադրում, իսկ ես գրում եմ: ՈՒ այնքան ուրախ եմ, որ շատերն են կարդում գրածներս, որ ունեմ այդքան ընթերցողներ, հրաշալի կարծիքներ եմ լսում բլոգի ու գրառումների մասին ու ստանում եմ պատվերներ տարբեր թեմաներով շարադրություններ գրելու: Յուրաքանչյուր կարծիք, յուրաքանչյուր գովասանք կամ խրախուսանք էլ ավելի է շատացնում ձգտումս գրելու ու ստեղծագործելու: Իսկ գրել հետևորդների առաջարկած թեմաներով ու կատարել նրանց պատվերներն ամենահետաքրքիրն է, որովհետև շատ հաճախ ինձ համար անծանոթ ու նոր վերնագրով թեմաներ են խնդրում գրել: Continue reading

Հիասթափություն, թե՞ անտարբերություն

a46a66f8f75375e5a380e417f1bd9587.jpgՀիասթափվե՞լ … Այո, հիասթափվել եմ, հաճախ եմ տխրել, նույնիսկ ատել եմ կյանքը, ատել եմ, ինչու չէ նաև, ինքս ինձ, որ ամեն ինչ իմ ուզածի, մտածածի, պատկերացրածի ճիշտ հակառակն է եղել: Հաճախ հիասթափվել եմ մարդկանցից, որոնք չեն եղել այնպիսին, ինչպիսին ես եմ ճանաչել նրանց, ցույց են տվել իրենց իսկական դեմքը ու հաճախ են հարվածել թիկունքից:
Կյանքն սիրում է կոտրել մարդկանց պլանները, խաղի իր կանոններն թելադրել ու ամեն ինչ մեր ուզածի հակառակն անել, իսկ մենք հիասթափվում ենք կյանքից, մարդկանցից, երևույթներից, որ նրանք այնպիսին չեն, ինչպես մենք էինք սպասում, որ կլինեն: Ամենաուժեղ զգացմունքն հիասթափությունն է, ոչ նեղվածությունը, ոչ խանդը ու ոչ էլ նույնիսկ ատելությունը: Նրանցից հետո հոգում ինչ որ բան մնում է, իսկ հիասթափությունից հետո միայն դատարկություն, միայն անտարբերություն:
Այնքան մոտ են հիասթափությունն ու անտարբերությունն իրար: Կարծես, ընդամենը մեկ քայլ է նրանց միջև ու հիասթափությունից հետո մի պահ ամբողջ մարմինդ ու հոգիդ անտարբերությունն է պատում: Դառնում ես անտարբեր կյանքի, շրջապատի, մարդկանց ու շուրջդ տեղի ունեցող իրադարձությունների նկատմամբ: Continue reading

Հեռավորությունն իմ ու քո միջև

0c4cbc76480a14a699db15420ff1ba18Ընդամենը մեկ բացակա կա շուրջս ու թվում է, թե աշխարհում ոչ մի հարազատ անձնավորություն չկա: Թվում է, թե առանց նրա լռում է աշխարհս, կորչում է նրանում ամեն կարևոր բան: Ամեն տեղ փնտրում եմ այդ մեկ բացական, ով իր ներկայությամբ լցնում է ողջ էությունս, առանց նրա դադարում եմ շնչել, առանց նրա ժամանակս կանգ է առնում, մեկ վարկյանը տարի է թվում: Առանց նրա, թվում է, դատարկվել է աշխարհը: Հազարավոր աչքերի մեջ փնտրում եմ նրա աչքերը, հազարավոր մարդկանց մեջ փնտրում եմ հենց նրան, ով փոխեց էությունս, սովորեցրեց սիրել, սիրել աշխարհը սև ու սպիտակ գույներով, այդ գույների մեջ գտնել իմ տեղը, զգալ պաշտպանված, անվախ ու համարձակ: Նա սովորեցրեց ինձ պայքարել, դեմ կանգնել բոլորին ու պաշտպանել մեր սերը, հանուն նրան անել ամեն ինչ:
Սրտերս միմյանց է կապվել անտեսաների թելերով ու թեկուզ միմյանցից հեռու, տարբեր քաղաքներում ենք, բայց մեր սրտերն միասին է զարկում` միմյանց համար, զգում ենք իրար, կարոտում ենք: Իսկ հանդիպմանը խանգարում է հեռավորությունը, որ կանգնել է մեր մեջ և չի թողնում հասնել միմյանց ու լիարժեք երջանիկ լինել: Այն խանգարում է զգալ սիրած էակիդ ջերմությունը, նրա հպումները, նրա հետ անկեղծ ծիծաղել, ուրախանալ նրա հետ միասին, տխրել, երբ նա տխուր է, գրկել նրան, երբ աջակցության կարիք ունի ու ժպտալ նայելով նրա աչքերին: Continue reading

Ես հիվանդ եմ քեզանով

5e31099f97a1033aea385a67b866e529Կարծես թե ես կարոտել եմ քեզ: Այն մի քանի ամիսն, որոնց ընթացքում չեմ տեսել քեզ, ինձ համար հավերժություն են թվում, բայց դու միշտ մտքումս ես, նկարներդ թերթելով ու ամեն մեկն առանձին – առանձին երկար նայելով, առնում եմ կարոտս, հիշողությանս մեջ վերարտադրում եմ դեմքդ, նայվածքդ, դիմագծերդ… Կարոտում եմ քեզ, շա~տ:
Սերը հենց կարոտն է, առանց սիրելու ոչ ոք չի կարոտում: Սերը ինչ որ մեկին կարոտելն ու նրա հետ հանդիպմանն անհամբեր սպասելն է, մտածել նրա մասին ամբողջ օրը, երբ նա հեռու է քեզանից: Երբ նրա մասին մտքերն երջանկացնում են քեզ, երբ նրա ասած ամեն բառն մեծ ուշադրությամբ ես լսում, դու էլ խոսում ես, շատախոսում ես, իսկ նա քեզ սիրով լսում է ու հետաքրքրվում է ամեն օրովդ, որն անցկացրել ես նրա հետ ու առանց նրա, երբ նույնն են դառնում սովորություններդ ու նախասիրություններդ: Սերը` երբ դու նրան սիրում ես մինչև երկինք, իսկ նա քեզ` մինչև աստղերը: Կա սեր, որն հրաշքներ է գործում, կյանքի է վերադարձնում, կա սեր, որն անմահ է, ու մշտապես ապրում է հոգիներում, նույնիսկ, երբ մարմինն մեռած է: Continue reading